Aylin Önal
@aylinov
Art Direktör
56 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Filmini ilk izlediğimde çok eksik, çok kopuk gelmesine rağmen aklımda yer eden bir hikayeydi. Uyarlama filmleri hep sevmişimdir. Kitabını daha sonra okuma fırsatım oldu. Bitirdiğim günden beri Elio ile yaşıyor, günde en az 3 kez onu düşünüyorum. Aşırı empatiden öleceğim.
Elio'nun sevgisini sahiplenişi, acısını öğrenişi o kadar olağan gelişiyor ki, keşke her zaman böyle yaşansa diyorsunuz. Yazarın aşkı herhangi bir cinsel yönelime bağlamaması, çok yönlü işlemesi de hoşuma giden bir detay. Sadece bir adamın bir adama olan aşkını okumuyor, aynı adamların güzel olan, farklı olan her şeye olan ilgisini de okuyorsunuz. Kıskanma, farklı insanlarla olma gibi durumların üstünden olayı kurgulamıyor, her durumun o an olması gerektiği gibi olduğuna inanıyorsunuz.
Kitabı her şeyiyle beğendim. Kendinizi bir yaz günü, İtalya'da, Crema'da şehri bisikletle turlar gibi hissediyorsunuz. Bu güzel hisse bir de playlist eklemek isteyenler için;
youtube.com/watch?v=C4BiHuy...
Kitabın adı Ertuğrul Gazi değil de Kayı Boyu olmalıymış. Kitap boyunca savaşların özetlerini başka ağızlardan dinliyorsunuz. Sürekli anlatıcı ve zaman değişiyor. Gündüz Bey nasıl öldü, niçin öldü, ne ara öldü hiç anlayamadım. Delibozuk Hıdır ve Gazi Ana'yı daha çok okuduk. Ertuğrul'u, iç olayları, kardeş ayrılıklarının etrafından şöylece bir geçmiş yazar.
Yeri geldiğinde erkeklerden iyi kılıç salladığını anlattığı kadınları da bol bol gömmüş sağolsun. Ne aklı kıtlığı, ne kaynanasını memnun edemediyse öz annesi tarafından kırbaçlanmayı teklif edilmesi kalmış. Kadını tam olarak konumlandıramamış yazar, sanki kendi fikirlerini, olması gerektiğini düşündüğü gibi yazmış da, bir yandan da sahicilik olsun diye kadını da övmeyi unutmamış gibi.
Kendisi "Tarihi sevdiren adam" olarak basılmış kitap üstüne, yakıştırmıyorum. Çocuk romanı ve hikaye kitapları da varmış. Çocuğum olsa bu yazarın kitaplarını okutacağımı sanmıyorum.
Ismini hakeden bir kitap. Kızların suskunluğu diyince tabi, insan bir isyan, bir kurtuluş hikayesi ya da emaresi bekliyor. Halbuki hikaye de belli.
Yaklaşık 200 sayfa kadar Briseis'ten dinlenilen hikaye bir noktadan sonra Akhilleus'un hikayesine dönüşüyor, o noktada Briseis'i arıyor, sonra da unutuyorsunuz. Burası kitaptan biraz kopmama sebep oldu ama genele bakarsak bu hikayeyi bilen, başka bir bakış açısıyla da okumak isteyen biri için hiç fena değil.
Feyyaz Yiğit'i her zaman çok ilginç biri olarak görmüşümdür. Kitap, kendisi hakkındaki tutumumu haksız çıkarmadı. Yer yer çok güldüm ve bazen de karakterin yaşadıkları kendi başıma gelmiş gibi üzüldüm. Ne anlatımına, ne tarzına diyecek lafım yok ama kitapta çok fazla cümle hatasına denk geldim. O da nazar boncuğu olsun.
1932'de yazılmış olmasına rağmen, özellikle toplumsal ve ahlaki açıdan bugünü ve muhtemelen geleceği yansıtması beni çok etkiledi. Şartlandırma bile yeterince ilginç bir konu. Kitabı elinden bıraktığın anda nelere şartlandırılmış olabileceğini düşünmeden edemiyorsun.
John ve Mustafa Mond arasındaki diyalog kitaptaki favori bölümüm diyebilirim. Ahlak, toplum, din, cinsellik ve aile kavramlarını bir güzel toparlamış yazar.
Bilimkurgu severlerine şiddetle tavsiye ederim.
