Galiba, sevdiğimiz kişiler mütemadiyen kırıp parçalasın diye kalp taşıyoruz. Bunu bilmeli, kabul etmeli ve normal karşılamalıyız.
Beni yalnızca ben olarak yaşamında bana gerçekten ait olabilecek bir yere oturtamadın, oturtmadın — belki, oturtmak istemedin.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Bazı kayıplar, insanın yükünü değil, ağırlığını azaltır."
İnsan aynaya baktığında tanıdık bir yüz görür ama o yüzle kurduğu bağ kopmuştur çünkü artık mesele yüz değil, yüzün arkasındaki sessizliktir. Maskeler bu noktada işe yaramaz. Maskeler, hâlâ anlatacak bir hikâyesi olanlar içindir. Oysa kaybolan insan, hikâyenin kendisini askıya almıştır. Bu aşamada güçlü görünmek, toparlamak, açıklamak gereksizleşir. İnsan ilk kez nedenini aramaktan vazgeçer. "Neden böyle oldum?" sorusu anlamını yitirir. Onun yerine daha ağır ama daha gerçek bir soru belirir: "Ben, kendimle ne zamandır yan yana değilim?" Bu soru cevap istemez çünkü kaybolmanın özü cevapta değil, dayanabilmekte yatar. Kadim metinlerde bilgelik, insanın bu sorunun ağırlığıyla kaçmadan durabilmesi olarak anlatılır. Ne çözmeye çalışır ne de susturur. İnsan, içindeki iki sesi aynı anda duymayı öğrenir: İlerlemek isteyen sesi ve durmak isteyen sesi.
Ahhh!!! zaman fark etmeksizin günümüz insanı hep, aynı.
Hiçbir şeyle yetinmez, gözü doymak bilmez. Kimseye kötülük etmeden, haksızlık yapmadan geldiğim gibi göçüp gideyim şu dünyadan diye düşünmez. Hiç aklına getirmez ki.

"Ölmek güç bir şey değil, ama böyle yavaş ve korkunç bir biçimde ölmek çıldırtıcıydı. Tuzağa düşmüş yabanıl bir hayvan gibi, korkunun doruklarına tırmandım ve böylesi sesli bir çabanın yalnızca yüreğime daha yakıcı bir acının saplanmasına yol açtığını ve aynı zamanda da ciğerlerimdeki az miktardaki havanın da çoğunu tükettiğini fark edinceye değin haykırıp uludum."
Benim olduğunu iddia ettiğiniz ama benim söylemediğim görüşleri açıklamamı bekliyorsunuz.
Sayfa 53
