Öyle yoruldum ki yoruldum dünyayı tanımaktan
Saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda
Acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman
Acıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim.
Yapacaklarımdan korktuğum için beni sürekli izleyeni öldürdüm. Görmesin yeryüzündeki en insanlık dışı insanı diye. Her şeyi bileni öldürüp yalnız kaldım....Ve Tanrı’nın kanını aktı. Üç gün yağmur yağdı. Ben, benim hayatımı bileni yok ettim. Geriye kaldı milyarlarca tanrı!
Ne sağır, ne körmüşüm! Anlamını çıkarmak istediği bir yazıyı okuyan biri, işaretleri ve harfleri küçümsemez; yanılsama, rastlantı ve değersiz bir kabuk diye bakmayıp okur, inceler ve sever onları, her harf karşısında böyle davranır. Oysa dünya kitabına ve kendi varlığımın kitabını okumak isteyen ben ne yaptım, önceden var saydığım bir anlam uğruna işaretleri ve harfleri hor gördüm, görüntüler dünyasına yanılsama, dedim; kendi gözümü ve kendi dilimi nasılsa var olmuş değersiz nesneler saydım.