bergin demirel
@bergiin
İnsanlar benden uzaklaştı, kadınlar geldi ve gitti ve ben kendimi yağmurun panjurlarını dövdüğü bir evin bir odasında öylece oturan biri gibi hissettim; sanki dünya ile aramda camdan bir engel vardı ve ben kendimi onu kırabilecek kadar güçlü hissetmiyordum. Bunu apaçık hissetmeme rağmen bu fark ediş bende hicbir rahatsızlık oluşturmadı çünkü dediğim gibi beni etkileyecek her şeye karşı kayitsızdım. Artık acı çekebilecek kadar bile duyguya sahip değildim.
Fakat bir kez daha hissediyorum ki, bir ara vermeliyim, çünkü tek bir sözcüğün bile ne kadar çok anlama gelebileceğini, nasıl zıt yönlere çekilebileceğini fark edince korkuyorum.
İki yaşındaki biriyle konuşmanın bir deliyle iskambil oynamaktan farkı yoktu.
" Yeni bir yere taşınmak, kökünden sökülüp başka yere dikilmek gibi."