Her devirde aklı olanın, fikrini kiralamayı reddedenin suçlamasından, haksız çıkarılmasından, iğdiş edilmesinden, azarlanıp paylanmasından bıktım. Bütün faturanın düşünene kesilmesinden bıktım. Bu toprak okuyanını, düşünenini, münevverini, aydınını, entelektüelini, entelini hiçbir zaman sahiplenmedi. Onu hep küçümsedi. Onu hep zaman dışı, gerçek dışı buldu.
Ve sonra herkesin rol yaptığını gördüm. İstisnasız herkes "mutluyum" rolü yapıyordu. Nasılsın katlanıyorlar buna? Bu kadar uzun yıllarca rol yapabilmeyi nasıl becerebiliyorlar?