Son mektupŞiir
Ey yar, bu mektubu aldığın demde
Kara topraklara verdim kendimi...
Herşey bana engel oldu alemde,
Bir çoşkun nehirdim, yıktım bendimi.
Benim gönlüm doğusundan deliydi;
Başka dünyaların saşkın seliydi...
Bunun böyle olacağı belliydi...
Her şey biter sel yerine döndü mü...
Dünya durmaz, bahar olur, kış olur,
Belki senin gözün yaş olur,
Ben garibim, benim gönlüm hoş olur,
Sevdiklerim ayda yılda andı mı...
Yıldız olur sana ışık tutarım,
Bülbül olur pencerende öterim.
Yer altında belki rahat yatarım
Yer üstünde çektiklerim dindi mi...
Şimdi yaşamayı tatlı bulursun,
Koşarsın, gülersin, tez yorulursun,
Bir gün olur yine bana gelirsin
Deli gönlün yaşamağa kandı mı...
Sayfa 192
Reklam
Bir deneyin başarısı, bir insanın felaketi olabilir mi?
Bu kitap bittiğinde gözleriniz son satırda kalıyor, aklınız ise uzun süre Charlie’de. Bazı hikâyeler kapanmaz, içinizde yaşamaya devam eder.
Dünyanın en basit, en zavallı, hatta en ahmak adamı bile, insanı hayretten hayrete düşürecek ne müthiş ve karışık bir ruha maliktir! Niçin bunu anlamaktan bu kadar kaçıyor ve insan dedikleri mahluku anlaşılması ve hakkında hüküm verilmesi en kolay şeylerden biri zannediyoruz? Niçin ilk defa gördüğümüz bir peynirin esvafı hakkında söz söylemekten kaçtığımız hâlde ilk rast geldiğimiz insan hakkında son kararımızı verip gönül rahatlığıyla öteye geçiveriyoruz?
"Hayatımız son dakikalara, felaketimiz son derecelere yaklaştığı zaman ansızın bir tesellinin, ilahi bir yardımın ortaya çıkışı çoğu kez kırık kalplerimizin imdadına yetiştiği gibi, o gün yaşanan bir olay da çocuğun halini düzeltmek ve belki yalçın kayalardan, siyah ormanlardan akıp giden bir nehir gibi maddi ve manevi acılar içinde geçip giden hayatını tamamen değiştirmek için sebepler hazırlıyordu."
"Ağlamak, uğradığımız felaketlere karşı vücudumuzda kalan son kuvvetin bir feryadıdır. Ağlayamadığımız zamanlar bizde o kuvvetin de mahvolduğu vakitlerdir ki, onun yerini alan dokunaklı bir sessizlik en şiddetki acıyla dökülen gözyaşlarından daha yürek sızlatıcıdır. "
Reklam
Reklam