CEMİL MERİÇ HOCA'YLA KONUŞMA¹
SORU: “Muhteşem bir maziyi daha muhteşem bir istikbale bağlayacak köprü olmak isterdim” diyorsunuz. Okuyucularımıza sizi bu cümlenizle takdim etmek isterdik, muvafık buluyor musunuz?
CEVAP: Şeref telakki ederim. Yalnız hemen ekleyeyim, bu bir iddia değil bir temenni. Bölünen bir tarihi birleştirmek münzevi bir yazarın harcı mı? Bu, bir neslin, daha doğrusu nesillerin işi. “Yaşayan bir toplum, kökü mazide olan ati-
((Dipnot) “Cemil Meriç’le Sohbet” başlığı ile 13-14 Mart 1979 tarihli Son Havadis gazetesinde yayımlanan bir röportaj. Röportajın, Şeref Oğuz imzalı “Takdim” yazısı şöyle: “Son yıllarda kültür ve sanat dünyamızda en geniş alâka gören muharrir kimdir diye sorulsa, Cemil Meriç cevabını vermek herhalde en doğrusu olur. Düşünce alanımızda alelaceleciliğin, durgunluğun hâkim olduğu bir sırada, en fazla muhtaç olunan, gerçek aydın olarak zuhur eden üstad, cemiyetimizin içinde bulunduğu derin, çok yönlü ve karanlık buhranı halis tefekkür projektörüne tâbi tutuyor.
Bilhassa son kitapları, millet olarak şikâyetlerimizin temel sebeplerine ve çarelerine dair en sıhhatli, en samimi objektif tespitler ihtiva etmekte, deneme türünün Türkiye’de bugüne kadar yapılmış en ileri örneğini vermektedir.
Son Havadis, günümüzün can alıcı bahisleri üzerinde değerli görüşlerini almak üzere Cemil Meriç’i evinde ziyaret etti. Aşağıda suallerimizi ve muhterem hocamızın verdiği cevapları bulacaksınız”.)
Sayfa: 535
dir”. Medeniyetlerin anahtarı: Birikim. Tekâmül de inkılâp da kemiyetten keyfiyete geçiştir. İnsanı insan, milleti millet yapan: Hafıza. Biz hafızamızı kaybettik. Düşünce, bütünü kucaklamak, dünü yarına bağlamak. Olanı bilmeden olacağı fethedebilir miyiz? Sıhhatli toplumlar kendileri kalarak değişenlerdir.
İçtimaî uzviyet iki zıt kanuna uyarak
Dünyada bir yabancı olma duygusunun umutsuzluk, can sıkıntısı, tiksinti ve saçmalık hislerine yol açtığı görüşündedir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kendini ihmalin sessiz psikolojisiKitap Alıntısı
Bir sabah aynaya baktığında yüzündeki yorgunluğu değil, içindeki eksilmeyi fark edersin. Kendine yabancı birine dönüşmüşsündür. Ne sevdiğin şarkılar aynı duyguyu taşır ne de güldüğün anlar eskisi kadar içtendir. Duyduğun müzik bile aynı çalmaz artık. Yürümen, sevmen, gülmen…Hepsi yarım ton eksilir.
Ama işte o an, çöküşün başladığı an değildir. Tam tersine… Gözünü açtığın andır.
Çünkü ilk kez kendini gerçekten görürsün. Sürekli başkalarının acısını taşırken, kendi yaralarının hala kanadığını fark edersin. Ve içinden yıllardır başkalarının gürültüsünde kaybolmuş o ses fısıldar: “Artık yeter.”
O sesi duyduğun an, artık herkes için değil, biraz da kendin için yaşamak istersin. Çünkü bazen yeniden doğmak, sadece nefes almaya karar vermektir.
