Veda kokuyorsun sen veda.
Vakit ayrılığa vursa da
İstesen de demem sana; "elveda!"
Bir uzaklık var sende bugünlerde bir uzaklık.
Bütün yakınlara yabancı bir uzaklık.
Garip mi garip.
Alışık olmadığım bir düşmandır hep bana ayrılık...
Erdal ÖZAYDIN
Erdal ÖZAYDIN
Bugünlerde ruhumda korkunç bir ur var
Derinlerde sinmiş, semirmiş bi' sansar
Sönmüş tükenmişti, bitmişti sancak
Yani derinden, derinden
İyi Pazarlar
Bugün de erkenden uyandım
Kimse beni beklemiyordu
Yine de perdeleri açtım
Belki sabahın bana söyleyeceği başka bir şey vardır diye
Meğer güneş
Herkesin evine aynı sıcaklıkla uğruyor
İnsanların içine değilmiş
Çayı iki bardaklık demledim
Bu alışkanlığı ne zaman edindim
Hatırlamıyorum
İkinci bardağın buharı
Bir süre karşımdaki sandalyeye baktı
Sonra yavaşça dağıldı
Ben de dağılan şeylerin
Arkasından konuşmamayı öğrendim
Eskiden pazar günleri
Bir ses beni evden çıkarırdı
Şimdi ayakkabılarımı ben çağırıyorum
Onlar da uzun zamandır
Kapının önüne kadar gelip
Geri dönüyorlar
Bazen camı açıyorum
Karşı apartmandan kahkahalar geliyor
Bir tabak sesi
Bir çocuğun koşuşu
Bir annenin telaşı
Ben hiçbirine imrenmiyorum
Erdem Beyazıt
Biraz yorgunum, kavgaları birikiyor insanın!
Her uzvundan ayrı ayrı taşıyor acısı zamanla!
Yaşımdan yorgun, yaşımdan telaşlıyım bugünlerde!
Kaç yaşındayım sahi saymadım, bilmiyorum!
Belki kırklarımdayım belki otuzlarımda!
Belki de doksan sene yuvarlandım bu dünyanın sırtında!
Hiç bilmiyorum! Hayat taviz vermediği hızı ve kavgasıyla akıp gidiyor!
Baharın rahiyasından akıp coşan çiçeklerle hatırlıyorum
lise yıllarımızı!
Kimimize kış, kimimize bahar olup canıyla değen babalarımızı!
Bu memlekette insanlar belki de en çok baba sancısıyla inliyor,
en çok baba deyince aklımıza gelir çocukluğumuz!
Mazinin araladığı perdeden sızıyor eski günler!
Onlarla kavgalı onlarla sevdalı olduğumuz!
En çok baba yokluğunun hüsranıyla kazıyormuş zaman ayrılığın yarasını!
İnsan baba olunca anlıyormuş en çok babasını!
Bugünlerde yazasım yok
Bendeki seni
İçimde tarifsiz yaralar
Kabuk bağlayan duygular
Ne zaman ay yükselse
Düşlerimden uzaklara
Gel git yaşıyor bedenim.
| Ergün Çirkin