"YAĞMUR ÇİSELİYOR"
"Sen de biliyorsun, sadece bugünün meselesi değil karşı karşıya olduğumuz. Binlerce yıldır, nesilden nesile aktarılan, giderek kromozomlarımıza nakşedilmiş bir ceren ürpertisiyle yaşadı bizimkiler bu topraklarda. Hep bir yırtıcının pençesinin ya da avcının tüfeğinin ucundaydılar. Kadınıyla, yaşlısıyla, çocuğuyla bir araya gelmeleri, meseleleri birlikte çözmeye çalışmaları, işte bu ceylan olma hallerinden kaynaklanıyor."
“Tarihsel gerçeklere tam bir bağlılıkla…”
Osman Balcıgil okuyanlar bilir: Biyografi ve dönem romanlarının üstadıdır. Her kitabıyla yeni bilgiler edinir, hafızamızdan hiç çıkmayacak olaylara tanık oluruz. Kimi güzel, kimi üzücü… Ama şu var ki, Balcıgil okumak asla vakit kaybı değildir. Zamanınız dolu dolu geçer, üstelik her sayfada “Acaba gerçekten böyle mi oldu?” diye düşünüp durursunuz.
Bir ülkenin yavaş yavaş karanlığa sürüklenişini hiç bu kadar yakından hissettiniz mi?
1970’lerin sonu… Sokaklar karışık, insanlar tedirgin, kardeş kardeşe düşman. Üniversiteler fokur fokur kaynıyor, fabrikalarda grevler, meydanlarda cenaze namazları… Ve her şeyin üzerine çöken o ağır, o boğucu “bir şeyler olacak” hissi.
Yazar, bu romanında bizi yalnızca bir hikâyeye değil, Türkiye’nin en sancılı dönemlerinden birine götürüyor. Ama bunu bir tarih kitabı gibi değil, bir gerilim romanı solukluğunda yapıyor. Kitabın odağında Çorum var. Alevi-Sünni çatışmalarının kanlı bir şekilde patlak verdiği, yıllardır yan yana yaşayan komşuların bir anda birbirine düşman olduğu o karanlık günler… Yaklaşan darbenin gölgesi, sokaklara yayılan korku ve kaos… Ve tüm bunların ortasında Metin ile Ceren'in hikâyesi bir aşk gibi başlıyor. Ama satır aralarında korku, ihanet, manipülasyon, sistematik kaos ve perde arkası güçlerin oyunu var. Yazar, bu iki gencin gözünden
Herkese Merhaba
Bugün sizlere 
Gunigna kaleminden 
9 Patili Şeytan Kedi kitabının yorumu ile geldim
Nisan ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 511 sayfalık bir kitap
•Dün gece başladığımda yavaş yavaş tadını çıkarırım demiştim. Ama kitap beni sabah ezanına kadar rehin aldı Tam 500 sayfalık bu devasa ama su gibi akan hikayeyi bir gecede bitirmenin şaşkınlığı ve Zeytin’in kalbimde bıraktığı o sızıyla yazıyorum bu satırları.
•Başlarda yalan yok, Zeynep namıdiğer Zeytin için yürüyen ego, mahalle abisi havalarında bir kız demiştim. Ama sayfalar ilerledikçe, o sert kabuğun altında 12 farklı psikolojik travmanın ilmek ilmek işlendiği, paramparça ama dimdik durmaya çalışan bir ruh çıktı.
•Zeytin’in diz ameliyatı, anne sevgisinden yoksunluğu, Han’ı kaybettiği o kaza, bir yanda dostlarının can verdiği o meşum araba yangını, bir de iftira yüzünden okul tekrarı ve devasa sırlarla baş başa kalan bir kızın sessiz çığlığı bu.
•Zeytin; sevgiyi hüzün olarak tanımlayan, düştüğünde dokuz canlı bir kedi gibi ayağa kalkan ama aslında değer gördüğü yerden yaralanmış o küçük kız çocuğu. Onun o şeytani hırs dediği şey, aslında bu dünyada hayatta kalma çabasıymış. Zeytin beni güldürdü, sinir etti ama en sonunda o yaşları gözümden bir bir akıttı.
•Green flag Şafak’ın hikayeye dahil oluşu ise tüm taşları yerinden oynatıyor aslında taşların yerini oturmasına da yardımcı oluyor.
•Kitabın en sevdiğim yanı, geçmişin o kadar gizemli ve birbirine dolanmış şekilde ilerlemesi bir noktada düğümler öyle bir patlak veriyor ve şimdiki zamanda çözülmeye başlıyor ki, resmen beynim yandı, Zeytin ben oldum resmen
•GUNIGNA mahlaslı genç yazar arkadaşımın kalemine gerçekten sağlık. Piyasadaki o mıç mıç aşk hikayelerinden veya klişe mafya kurgularından çok uzak, bambaşka bir soluk. Öylesine akıcı ve duru ki, 500 sayfanın
Gunigna kaleminden 9 Patili Şeytan Kedi kitabının yorumu ile geldim
Nisan ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 511 sayfalık bir kitap
•Dün gece başladığımda yavaş yavaş tadını çıkarırım demiştim. Ama kitap beni sabah ezanına kadar rehin aldı Tam 500 sayfalık bu devasa ama su gibi akan hikayeyi bir gecede bitirmenin şaşkınlığı ve Zeytin’in kalbimde bıraktığı o sızıyla yazıyorum bu satırları.
•Başlarda yalan yok, Zeynep namıdiğer Zeytin için yürüyen ego, mahalle abisi havalarında bir kız demiştim. Ama sayfalar ilerledikçe, o sert kabuğun altında 12 farklı psikolojik travmanın ilmek ilmek işlendiği, paramparça ama dimdik durmaya çalışan bir ruh çıktı.
•Zeytin’in diz ameliyatı, anne sevgisinden yoksunluğu, Han’ı kaybettiği o kaza, bir yanda dostlarının can verdiği o meşum araba yangını, bir de iftira yüzünden okul tekrarı ve devasa sırlarla baş başa kalan bir kızın sessiz çığlığı bu.
•Zeytin; sevgiyi hüzün olarak tanımlayan, düştüğünde dokuz canlı bir kedi gibi ayağa kalkan ama aslında değer gördüğü yerden yaralanmış o küçük kız çocuğu. Onun o şeytani hırs dediği şey, aslında bu dünyada hayatta kalma çabasıymış. Zeytin beni güldürdü, sinir etti ama en sonunda o yaşları gözümden bir bir akıttı.
•Green flag Şafak’ın hikayeye dahil oluşu ise tüm taşları yerinden oynatıyor aslında taşların yerini oturmasına da yardımcı oluyor.
•Kitabın en sevdiğim yanı, geçmişin o kadar gizemli ve birbirine dolanmış şekilde ilerlemesi bir noktada düğümler öyle bir patlak veriyor ve şimdiki zamanda çözülmeye başlıyor ki, resmen beynim yandı, Zeytin ben oldum resmen
•GUNIGNA mahlaslı genç yazar arkadaşımın kalemine gerçekten sağlık. Piyasadaki o mıç mıç aşk hikayelerinden veya klişe mafya kurgularından çok uzak, bambaşka bir soluk. Öylesine akıcı ve duru ki, 500 sayfanın
“Seneca’nın ‘Medea’sını #okudumbitti… Hem Latincesiyle hem Türkçesiyle. Kelimeler yetmez! İçinde intikamın, öfkenin ve acının öyle yoğun bir hali var ki, her sayfa bir bıçak kesiği gibi. Medea’nın sesini duymak, onun karanlığında dolaşmak nefes kesici. Tertemiz bir çeviri, Çiğdem Dürüşken’in emeği göz kamaştırıyor. Türkiye İş Bankası’nın Hasan Âli Yücel Klasikler Dizisi sayesinde sadece bir eser değil, bir kültür hazinesi okuyorum. Her cümle, yüzyıllar öncesinden bugüne dokunan bir çığlık gibi… Eğer antik trajedilere ve insan ruhunun en derin uçurumlarına inmeye hazırsanız, bu kitap tam da o yolculuk biletiniz.”
•Seneca’nın kaleminden “Medea”, sadece bir trajedi değil, kadın olmanın, ihanete uğramanın ve adalet arayışının çığlığı gibi. Medea, kocasının ihanetiyle yıkılan ama bu yıkımın altında ezilmeyen; aksine, ayağa kalkıp dünyayı sarsan bir kadın. Kızgınlığının, öfkesinin ve acısının nereye kadar gidebileceğini okudukça insanın tüyleri diken diken oluyor.
•“Çocuklarını bile gözünü kırpmadan feda edebilecek kadar ileri giden bir kadının, içindeki yangını Seneca öyle bir anlatmış ki… İntikamı bir delilik hali değil, neredeyse bir ibadet gibi yaşatıyor. Medea bana göre hem kırılmış bir kadının haykırışı hem de erkek egemen düzene karşı dimdik duran bir figür. Her sahnesi dikenli bir gül gibi; güzel ama can yakıyor.”
• Okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum.
Puan vermedi·177 syf.·
2026 27. kitabı
❝ Göklerin dönüşünü aşkın dalgalarından bil; aşk olmasaydı dünya donar kalırdı ❞
Mevlana Celaleddin-i Rumi
Sâmiha Ayverdi ‘den okuduğum beşinci kitap olan 
Ateş Ağacı en etkilendiğim kitabı oldu.
İsmiyle müsemmâ olan bu kitap okunmak için değil de yakmak için kaleme alınmış gibi..
Sâmiha Ayverdi’nin dili gerçekten muhteşem.. Çok sevdiğiniz bir şarkıyı gece yarısı mumlar eşliğinde bir plaktan dinliyor , ya da sizi içine çeken şiirleri ilk okuduğunuz an da ki o duyguyu yaşıyor gibi bir his..
Tam anlamıyla bir hazine..
Gelelim kitabın konusuna.. “Âşk..”
Yazar beşerî bir aşkın yangınından geçip ilâhi aşkın serinliğine ulaşmaya çalışan ruhların hikâyesini anlatıyor .
Cemil iyi bir eğitim almış ,çevresi tarafından sevilen , başarılı bulunan ama aslında içinde derin boşluklar yaşayan bir karakter. Ben bu karaktere biraz bilenmiş olabilirim :) İnsan sevmediği bir insanla neden evlenir ki? Ona “mış” gibi yapmak, kandırmak.. Neden bunu yapar?
Kadriye .. Sevildiğini zanneden bir kadın..
Kadriye, bir insanın hayatındaki en büyük yanılgının vücut bulmuş hâli sanki .Cemil’in iç dünyasındaki o bitmek bilmeyen fırtınaların, dışarıda sığınmaya çalıştığı ama bir türlü huzur bulamadığı limanı.
Peki ya Maurain? Maurain Cemil’in iç dünyasındaki yangını körükleyen bir rüzgârdı bence.. İçindeki boşluğa koyduğu isim belki de..
Yazar, bu iki karakteri aşkla,hasretle ve hayal kırıklığıyla yoğuruyor.Ve her ne kadar karaktere kızsam da Cemil’in tabir-i caizse “kimlik bunalımı”ndan 'hiçlik' makamına doğru attığı her adım içimi sızlattı.
Maurain’in duygularını kaleme aldığı satırlar ise şiir gibi .. Beşerî aşkın,ilâhi aşka doğru evrilmesi..
Bu sebeple Ateş Ağacı, bence sadece bir kavuşamama hikâyesi değil; insanın nefsinden geçip “ Bâki” olana kavuşma serüveni..
Son olarak buraya kitaptan etkilendiğim
Mevlana Celaleddin-i Rumi
Sâmiha Ayverdi ‘den okuduğum beşinci kitap olan Ateş Ağacı en etkilendiğim kitabı oldu.
İsmiyle müsemmâ olan bu kitap okunmak için değil de yakmak için kaleme alınmış gibi..
Sâmiha Ayverdi’nin dili gerçekten muhteşem.. Çok sevdiğiniz bir şarkıyı gece yarısı mumlar eşliğinde bir plaktan dinliyor , ya da sizi içine çeken şiirleri ilk okuduğunuz an da ki o duyguyu yaşıyor gibi bir his..
Tam anlamıyla bir hazine..
Gelelim kitabın konusuna.. “Âşk..”
Yazar beşerî bir aşkın yangınından geçip ilâhi aşkın serinliğine ulaşmaya çalışan ruhların hikâyesini anlatıyor .
Cemil iyi bir eğitim almış ,çevresi tarafından sevilen , başarılı bulunan ama aslında içinde derin boşluklar yaşayan bir karakter. Ben bu karaktere biraz bilenmiş olabilirim :) İnsan sevmediği bir insanla neden evlenir ki? Ona “mış” gibi yapmak, kandırmak.. Neden bunu yapar?
Kadriye .. Sevildiğini zanneden bir kadın..
Kadriye, bir insanın hayatındaki en büyük yanılgının vücut bulmuş hâli sanki .Cemil’in iç dünyasındaki o bitmek bilmeyen fırtınaların, dışarıda sığınmaya çalıştığı ama bir türlü huzur bulamadığı limanı.
Peki ya Maurain? Maurain Cemil’in iç dünyasındaki yangını körükleyen bir rüzgârdı bence.. İçindeki boşluğa koyduğu isim belki de..
Yazar, bu iki karakteri aşkla,hasretle ve hayal kırıklığıyla yoğuruyor.Ve her ne kadar karaktere kızsam da Cemil’in tabir-i caizse “kimlik bunalımı”ndan 'hiçlik' makamına doğru attığı her adım içimi sızlattı.
Maurain’in duygularını kaleme aldığı satırlar ise şiir gibi .. Beşerî aşkın,ilâhi aşka doğru evrilmesi..
Bu sebeple Ateş Ağacı, bence sadece bir kavuşamama hikâyesi değil; insanın nefsinden geçip “ Bâki” olana kavuşma serüveni..
Son olarak buraya kitaptan etkilendiğim
"Canfeda"nın ilk basımının tarihi 1986. Toplam 78 şiir.
"Susss-ma!” dışındakiler "Düşün" dergisinde yayımlanmış.
"Canfeda" Can Yücel'in adıyla "müsemma" bir şiyir kitabı.
Birincisi, kitabın adıyla şairin adının aynı kaynaktan,
"can"dan çıkışı.
İkincisi, Can Yücel'in şiirinin gölgesini güncel olayların
üzerine düşürmesi. "Canfeda"yı şöyle bir karıştırırken yakın
bir tarihte yaşadığımız kimi olayların izdüşümlerini görebiliyoruz.
Bu anlamda bir "şiir vakanüvisi" bu kitabıyla Can Yücel.
Tekel işçileri mi direnişte? Can Yücel şiiriyle onların
yanında:
"Ne kadar çok elimiz varmış meğer!
ilkin, senin elinle tutuşan benimki
Sonra çocuklarınki
Gençlerinki
Tekel Işçilerinlnkl
Sonra, ellerin elleri...
Ne kadar çok eliniz oldu, baksana,
Tutuşa tutuşa
Bir orman yangını gibi!"
B
İdrakimize giydirilen deli gömlekleri.1000Kitap
Dürüst olmak gerekirse: Bu kitap zor...
Kitabı okurken kendimi sık sık şöyle hissettim: Sarp bir kayalığa tırmanıyorum, ellerim parçalanıyor, nefesim kesiliyor ama yukarıda göreceğim manzaranın muhteşem olduğunu hayal ettiğim için duramıyorum.
Cemil Meriç, kitap boyunca; Türkçeyi bütün tarihsel derinliğiyle kullanmış. Osmanlıca kelimeler, Fransızca terimler, felsefi kavramlar havada uçuşuyor. Yanınızda bir sözlük olmadan, sadece metne bakarak ilerlemek neredeyse imkansız. Her paragraf, üzerine tez yazılabilecek kadar yoğun. "Hızlı okuma" tekniklerinin iflas ettiği bir eser bu. Sindire sindire, dura kalka okumak zorundasınız.
Eğer Bu Ülke’yi bir roman akıcılığında bitirmeyi hayal ediyorsanız, muhtemelen 20. sayfaya gelmeden pes edersiniz. Meriç, okuruna hiç merhamet etmemiş; o, kendi içindeki o devasa yangını, o muazzam kelime hazinesiyle kağıda dökmüş. Bu ne bir roman ne de bir hikâye; bu, bir düşünce devinin kendi zihninin dehlizlerinde yaptığı, yer yer can yakan ama her adımda ufuk açan bir yolculuk. Bu Ülke'yi elinize alıp bir çırpıda okuyup bitiremezsiniz. Eğer öyle yaptığınızı düşünüyorsanız, muhtemelen Cemil Meriç size sadece "merhaba" deyip geçmiştir. Hatta büyük ihtimalle onu bile dememiştir.
Meriç, kelimeleri resmen birer mücevher gibi işlemiş. Artık pek kullanmadığımız ama anlam derinliği çok yüksek olan kelimelerle örülü bir dili var. Sözlükle okumak bir tercihten öte, çoğu zaman bir zorunluluk. Bir sayfada Balzac’tan bahsediyor, diğerinde İbn Haldun’a, bir sonrakinde Hugo’ya veya Marx’a atıfta bulunuyor. Batı ve Doğu kültürüne aynı anda bu kadar hâkim olması, insanı kendi bilgi birikimini sorgulamaya itiyor.
Bu kadar yorulmama rağmen bu kitabı ciddi manada çok sevdim? Çünkü Cemil Meriç, bize doğrudan "bizi" anlatıyor. Ama bunu öyle hamasi nutuklarla