Gayri çil çil düzen yokluğunla küf kesilir
Bunca ömrüm varlığınla uzardı
Salt sana vergi umudu aşılamak
Bir zamanlar, imparatorluk coğrafyasına çil çil kubbeler saçanların torunları, şimdi tazecik canları bir tohum gibi toprağa vermiş ve vermeye devam ederek geri çekilmişti.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Kadınların çalışarak kazandıkları bir hak olmalı bu." diye geçirdi içinden. Gerçi Anadolu'da da, köylerde de kadınlar çalışmak. ta, hatta çoğu kez erkeklerinden daha fazla çalışmaktaydılar fakat para karşılığı hizmet etmek farklı bir düşünce yapısının doğmasına neden oluyordu belki de... Tarlada çalışmak doğaldı, zorunluydu, kadının kaderiydi fakat büyük şehirde el kapılarında çalışarak hizmet karşılığı 'çil çil liralar' kazanmak daha bir güçlü kılıyordu galiba kadını erkeğine karşı.
İçki, kumar, kadın, cinayet, vahşet, diri diri çocuk gömmek, elle yapılan Tanrılara tapmak… Ahlaksızlık, sefahat, fuhuş, her şeyi, her şeyiyle o devri yeniden yaşıyor insanlık..
Ama o devrin insanı bir cihette haklıydı demiştik.. Onlar, kendilerine doğru yolu gösterecek bir peygamberden, bir önderden mahrumdular o zaman..
Bizse.. Yolların en güzelini önümüze seren bir Peygamber'e, bir öndere målik olduğumuz hâlde cıl. gınlık hummaları içinde O'na ihanet eden, ne zavallı, ne bedbaht bir ümmet olduğumuzu düşünmekten dahi uzağız..
bir hayata çattık ki;hayata kurmuş pusuŞiir
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Akışta demetlenmiş, büyük, küçük, kâinat;
Şu çıkan buluta bak, bu inen suya inat!
Fakat Sakarya başka, yokuş mu çıkıyor ne,
Kurşundan bir yük binmiş, köpükten gövdesine;
Çatlıyor, yırtınıyor yokuşu sökmek için.
Hey Sakarya, kim demiş suya vurulmaz perçin?
Rabbim isterse, sular büklüm büklüm burulur,
Sırtına Sakaryanın, Türk tarihi vurulur.
Eyvah, eyvah, Sakaryam, sana mı düştü bu yük?
Bu dâva hor, bu dâva öksüz, bu dâva büyük! ..Ne ağır imtihandır, başındaki, Sakarya!
Binbir başlı kartalı nasıl taşır kanarya? İnsandır sanıyordum mukaddes yüke hamal.
Hamallık ki, sonunda, ne rütbe var, ne de mal,
Yalnız acı bir lokma, zehirle pişmiş aştan;
Ve ayrılık, anneden, vatandan, arkadaştan.
Şimdi dövün Sakarya, dövünmek vakti bu ân;
Kehkeşanlara kaçmış eski güneşleri an!
Hani Yunus Emre ki, kıyında geziyordu;
Hani ardına çil çil kubbeler serpen ordu?
Nerede kardeşlerin, cömert Nil, yeşil Tuna;
Giden şanlı akıncı, ne gün döner yurduna?
Mermerlerin nabzında hâlâ çarpar mı tekbir?
Bulur mu deli rüzgâr o sedayı: Allah bir!
Bütün bunlar sendedir, bu girift bilmeceler;
Sakarya, kandillere katran döktü geceler.Vicdan azabına eş, kayna kayna Sakarya,
