Su
@cokdakitap
110 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
kedi sevgisi, insan sövgüsü, ölüm yazgısı, özgürlük, yaşlılık, utanç, mizah derken... kendimi ilginç bir şekilde teselli edilmiş, alfabetik biçimde omzum sıvazlanmış, sakinleşmiş, yatışmış buldum.
burda birkaç alıntı gördükten sonra kitabı alıp, bir cafede okumaya başlayıp aynı hafta stresli bir günde yani bugün sesli biçimde okumaya başladım. sesli okumak, hitap etmek, tam da ortalarına gelirken, mizah dozajı artan, sitemli ve keyifli kısımda, bana iyi geldi. akşamın kalanında ve yemekten sonra aralıklı biçimde sessizce okudum ve bitti.
yazın daha fazla mark twain okumak istedim. adem ile havva'nın güncesi var belki onu okurum sonra belki macera öykülerinden birini.
zaman zaman çelişkili, bazen karamsar, bazen sitemli, bazen neşeliydi. belki farklı yaşlara, zamanlara, bağlamlara ait olduğu içindir.
benzer hissettiğim cümleler de oldu. yani bana insan gibi hissettirdi. lanetlenmiş insan ırkının bir ferdi gibi.
Sevgili Luc;
Herkesin aynı kelimelerle konuştuğu bir cümlenin hayalini kurmuşsun. Tatlıymış. Babana içini dökmüşsün, anlamamış. Üzülmüşsündür. Yaşam dolu ve arzulu olman, utanılacak bir şey değil. Hayalkırıklığı ya da sitem duyman da. Filmlerden vazgeçmen de tatsız olmuş.
Aslında bakarsan, bütün filmleri izleyemeyeceğin için hiçbirini izlemek istememeni, bu yıkıcı protestonu, deniz yıldızlarını denize geri atan adamı küçümsemeni, kişisel algılamıyorum. Vardır bir bildiğin. Ya hep ya hiç derken.
Yine de, onlardan uzakta, mutlu olmak mümkün müydü? Bir an için mutlu olabildin mi bunu merak ediyorum. Uzakta olmak ve mutlu olmak, yaşamak arasında doğrusal bir bağ var mıydı? Yoksa sen kendi cehennemini de içinde mi götürdün.
Ortaya dökülecek diye çekindiğin her şey belki sandığından olağandı, birinin üzerinde tutmadığın bakışların belki sana bir şey anlatacak, sevecen bir bağlantı kuracaktı. Belki o yabancı kadının, senin bir bakışına, bir iltifatına tam da o gün ihtiyacı vardı.
Yargılandığını hissettiğin, anlaşılmadığını, sürüklendiğini ya da iteklendiğini hissettiğin her an belki ötekinin, onların hayatta kalma biçimiydi. Belki söylenmeye ihtiyaçları vardı. Belki senin gibiydiler, aynı söze ya da kafaya sahip olmayan ama benzer bir kalbin attığı bedende yaşayan benzerlerindi.
Onlara hiç benzerlerin olarak baktın mı? Onları bir kez olsun yargılamadan sevebildin mi? Kırgınlığından, öfkenden daha insaflı bir sevgiyle, senden mektup bekleyen anneni, kalabalıkta dolaşan bedenini fark ettiğin kadar bile olsa, fark edebildin mi?
Sevgili Luc, hepimiz bir hayat yaşıyoruz. Sen, ben, gelincik, herkes* Aradığın teması ve on kez değil bir kez bile olsa izlemiş olmana değecek o filmi bulamaman üzücü ama yirmi beş yaş, bir filmin yarısında çıkıp gitmek, belki seni izlediğin bütün filmleri
Ferlinghetti yüz yıl yaşayıp, beat kuşağı üzerinden bir görünüm inşa ettikten sonra, tam da her şeyi unutmadan önce Küçük Çocuk eserini oluşturabilmişti. Blanchot bunu yarı sürede yapabilmiş, belki de daha hiçbir şeyi unutmadan.
Bilinçakışındaki sürekliliği bile parçalaması havalı geldi. Sayıklamalarını seviyorum biraz daha okumak istiyorum ama Karanlık Thomas'a cesaret edemedim hiç.
Son İnsan korkuyla, tedirginlikle, güvenle, dostlukla, şüpheyle, sevgiyle, yabancılıkla, kuru kalabalıkla, yalnızlıkla, tutunmayla, umutla, karanlıkla yani zıtlıklarla ve yoğunlukla yoğurulmuş. Sakindi yani. Bekleyiş ve unutuşa değinmeyi de unutmamış tabii. Bir noktadan sonra sen, ben ve o siliniyor. Sen siliniyorsun. Ben kalıyor, benden sana kalıyor. Bundan hoşlandım. Tatlı dille yok etmişiz ötekini.
Ara vererek okunacak bir rus romanı değildi. Böldükçe anlamanın imkansızlaşacağı, olayların parça parça eklendiği bir düşünce akışı yapbozuydu. Hızlı ve aniden, keyifli başlayıp, sonlarda da dejarjöre basıp ateş ederek bitirdi.
Başladıktan sonra "anlamıyorum" dedim, erteledim. Sonunda da "anlamam gerekeni anladım" diyip kapadım bu sevdayı. Zordu da bir yandan. Sonu yok gibiydi, her anı son an gibiydi.
Tozlanmış şiir sevdamın üstündeki örtüyü kaldırdı, biraz daha şiir okumak istiyorum nisanda, dolapta vardı.
Can Bonomo'nun söz yazarlığını seviyorum. Kara Konular'ı meczup müzikle, yaşam ve teselliyi, yas ve kederle harmanlayıp aktarmasını da. Bu yüzden merak edip okumak istedim.
İnsana, yaşama, çocuğa, dünyaya, sınırlara, doğaya dair rahatsız edici olabilecek her şeyi dosdoğru açık açık yazdığı için dark bir erası var kitabın ama tek bir tanesi hariç. Tatlı geldi bana karanlık karanlık konuşup da, eşinden bahsederken tatlı hayata bürünmesi, şefkate sarılması. Şairler aşık olunca, hayatı sevince dehşet oluyor.
Bugün yeni bir küfür öğrendim. Sen kusursuzsun.
Şubatın ikinci haftasında Robert Pattinson ile Jennifer Lawrence'in her şeyden uzak bir banliyöye taşınıp doğa içinde bir evde çocuk büyüttükleri filmi izlemeden önce İstiklal'de kitapçıyı dolaşırken onlarca kitap arasından seçip aldığım kitap.
O film de bir kitaptan uyarlamaymış. Bence bu kitabın da filmi olsa harika olurdu. Filmini izlemek istediğim bir kitaptı. Film gibi okuduğum.
Reading slump ya da o tarz şeylerde olup hiçbir şeye odaklanamadığım için bir aydan fazla elimde sürünmüş ince bir kitap olsa da gerçekti. Belki gerçek olduğu için tek celsede bitmedi.
Filmi olsa bir nesle hitap edeceği kesin. Hiçbir zaman kusursuz bir hayat kurma düşüm olmadı. Son zamanlarda izlediklerimden, okuduklarımdan ve her şeyden referansla kusursuzluğun ne kadar çatlak olduğunu, öncesinde mükemmelliyetçiliğin noksanlık olduğunu düşündüğüm gibi düşünüyorum ve hissediyorum. Wabi sabi yani. Japonlar beni etkilemeyi sürdürüyor.
Bu roman da bana çekici bir yanı olsa da kusursuzluk denen şeye dikkatli yaklaşmak gerektiğini düşündürdü.
Kusursuzsa orda bir sorun vardır yani. Çok da kusursuz olmamak lazım. Blanchot okuyacağım bunun üzerine hazır ivme almışken.
Okurken keyif aldım doğru seçimdi.
