her şeyin aslını kolaylıkla görebilmenin yarattığı sorun, bir dereceye kadar doğal bir şüphecilik geliştirmiş olmaktı.
“sen başarılısın, tamam mı? şunu unutma ki öyle olmasaydın, senden nefret etmeye tenezzül etmezdim.”
“varona, senin ne düşündüğünü önemsiyormuşum gibi konuşuyorsun.”
“sen herkesin ne düşündüğünü önemsersin, rhodes. özellikle de benim.”
sonuç olarak özlerine indiğinizde insanlar hep aynıydı ve parisa her zaman insanların özüne inerdi.
