"Siz her öykünün bir başı ve sonu olması gerektiğine mi inanıyorsunuz? Çok eskiden bir öykü ancak iki şekilde biterdi: bütün sınamalardan geçtikten sonra erkek ve kadın kahraman ya evlenirler ya da ölürlerdi. Bütün öykülerin ana fikrinin iki çehresi vardır:hayatın devamı ;ölümün kaçınılmazlığı."
Yalnızca kendi kızlarına değil; hayal kırıklığına uğramış iç çekişlerin ortasına, kaderine boyun eğmiş, yüzleri ifadesiz yetişkinlerin arasına doğmuş ya da doğacak her kız çocuğuna hakaret etmiş gibi hissediyordu. Peygamberlerin ve acının diyarı olan Doğu, her zaman erkek çocuğunu tercih ederdi. Erkek çocuk demek, eve ekmek getirecek bir çift el daha demekti, soyun devamı demekti ve çeyiz düzmeye gerek olmaması demekti.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Cahit Arf’ın önsözünden…
Benimsediğim temel bir doğal yasaya göre, doğadaki bireyler karşılıklı etkileşmelerinde kendi iç örgütlenmelerini korumak yönünde güçlü bir direniş içindedirler. Bu arada insanlar da bu direniş öğesi ile mutluluklarını sınırsızlık, ölümsüzlük duygularında ararlar. Maddesel anlamda ölümsüz olabileceklerine kendilerini inandıramadıkları için de kimileri çocuklarına kendilerinin devamı gözü ile bakmak, kimileri de toplumda bırakacaklarını umdukları anılarla bir ölümsüzlük ve mutluluk duygusuna bir bakıma erişebilirler.
İşte böylece, adamın biri hayatımıza girip kendi babamız gibi konuştuğunda ve onun gibi davrandığında yetişkinler bile... bu adama boyun eğer, onu över, onun tarafından manüple edilmeye izin verip ona itimat ederler ve en nihayetinde ona köle olduklarının farkına bile varmadan kendilerini büsbütün ona teslim ederler. Normalde kişi kendi çocukluğunun devamı olarak süren bir şeyin farkına varmaz.
Alice Miller-Kendi İyiliğiniz İçin...
Evet, daima bir başlangıç vardır, gayet açık.
Fakat başlangıcı da devamı da"lüzumsuz somya faydasız cevap"gibi sürüp gidiyorsa neye yarar.
Kemalistler, yüzü gülmeyen, katılaşmış bir nüfus devraldılar. Bu insanlar Kurtuluş Savaşı’nı daha önceki savaşın bir devamı olarak görüyorlar ve birincisinden nasıl kaçmak istedilerse bundan da aynı şekilde kaçmak istiyorlardı. Ulusalcılar orduya asker bulmakta zorluk çekiyorlardı. Köylü, doğal olarak Sultan’ın propagandasına daha açıktı.
