Hiçbir zaman inandıramadım seni sıradan bir hayata razı olman gerektiğine. Hiçbir zaman inandıramadım seni, o sıradan hayatta benim de bir yerim olması gerektiğine.
Benim yüzümden ağlama gülüm
Yüzüm yok benim
Ben bu yüzden yenildim
Öğrendiğim ne varsa
O yüzden...
Bilinmez bir vadide savaştım görünmez atlılarla
Kolları çoktu, gözleri aç
Kaftanları vardı ve kendilerinden büyük kahkahaları
İnceydiler, inciliydiler, eğlenceliydiler
Heybelerinde hileler
Gülümsemelerine saklı hançerleriyle yüzümü alıp gittiler.
Benim yüzümden ağlama gülüm
Yüzüm yok benim
Ben bu yüzden yenildim
Öğrendiğim ne varsa
O yüzden...
~ Mehmet Aslantuğ ~