Django Reinhardt'la gitarı arasında gizli bir anlaşma vardı. Kendisini çalması için ona, eksik olan parmakları veriyordu.
Kazadan sonra Tony korkunç bir depresyon geçirmiş. Sabahları yataktan nasıl kalkabildiğini bile bilmiyorum. Sonra bir gün eski ustabaşısı ona, diğer parmakları bir yangında yandığı için sololarında klavye parmaklarının sadece ikisini kullanan Belçikalı çingene bir caz gitaristi olan Django Reinhardt'ın bir albümünü getirmiş.
Böylece Tony, Madem bu yaşlı Django yapabildi, ben de yapabilirim, diye düşünmüş.
Önceleri sağ elle çalmayı denemiş, fakat becerememiş. Tekrar sol ele dönmüş ve klavye üzerinde sadece iki parmağını kullanmayı denemiş, ama bu da hoşuna gitmemiş. Sonunda, ne yapacağını çözmüş. Eritilmiş bulaşık deterjanı şişesinden yaptığı iki yüksüğü hasarlı parmaklarına yerleştirip yaklaşık eski boylarını elde edene kadar onları törpülemiş ve gitarın tellerine daha iyi hâkim olmak için yüksüklere keçe yapıştırmış. Üstlerine çok fazla baskı uygulamamak için de telleri biraz daha gevşetmiş.
Sonra, iki parmağında da his olmadığı hâlde gitar çalmayı baştan öğrenmiş. Bugün bunu nasıl becerdiğini bilmiyorum. Gittiği her yere bir bavul dolusu ev yapımı yüksük ve deri yama taşır ve ayarlamaları yapabilmek için demir lehimi bulundurur. Onu çalarken her seyredişimde, nelerin üstesinden geldiğini düşünmek beni derinden etkiler. Bu sebeple Tony Iommi'ye hayranlıkla karışık büyük saygı duyuyorum. Ayrıca, sanırım bu kaza garip bir şekilde ona yardımcı oldu, çünkü tekrar çalmayı öğrenirken, kimsenin taklit edemeyeceği eşsiz bir stil geliştirdi. Adamım, denemedi de değiller hani.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İNANILMAZ...Edebiyat
Bilirdim, gözlerimizin nasıl buluşacağını kendiliğinden bazı bölümlerde, örneğin "Django" çalarken, her seferinde ritim tutardık oturduğumuz yerde, müziğin yumuşak ışığı düşerdi geceyi bir arada tutan her şeyin üzerine, eşya kendine çekilir, an derinleşirdi, gölge yeniden yorumlardı kendini bizim gözlerimizle, onca zamana yayılmış aramızda dağılan, kırılan parçaların duymazdık bile varlığını. Som bir şimdiki zaman, parçalanmamış elmas, derinlikte dinlenmiş ham ipek, bizi inandırırdı kendimize.
"Neden seni olduğundan yakışıklı, kendisini çirkin çiziyor?!" diye çemkirdi Django.
"Söylediğine göre, çizerliğin raconu böyleymiş" dedim.
tam Django Reinhardt’ın çalacağı türden bir şey.
- Bundan sonraki planın ne?
+ Karımı bulup özgürlüğünü satın alacağım.
- Django. Evli olduğunu bilmiyordum. Çoğu köle evliliğe inanır mı ki?
+ Ben ve karım inanırız.
