Sonsuz olanı buradan başka yerde ararız her zaman;
Her zaman, varlığın bakışını şimdiki durumdan ve şimdiki görünüşten başka şeye yöneltiriz;
Ya da, sanki her an ölmek ve yeniden yaşamak değilmiş gibi, ölümü bekleriz.
Her an yeni bir yaşam sunulur bize.
Bugün, şimdi, hemen, tutabileceğimiz tek şey budur.
Nasıl gözleriniz görmeye, kulaklarınız duymaya yarıyorsa, insanın yüreği de zamanı algılamaya yarar. Kör biri için gökkuşağının renkleri ve sağır biri için kuş sesleri nasıl boşunaysa, yürekle algılanmayan zaman da öyle boşa gider, kaybolur. Ama ne yazık ki düzgün atmasını bildiği halde kör ve sağır olan nice yürekler vardır…