bu son kaybın ağırlığıyla kaskatı kesildim. insana dair hiçbir şey kalmadı bende. öyle derin duyguları olan biriydim ki parçalara ayrılırdım eskiden. şimdiyse içim kurak. tabii ki önemsiyorum etrafımdakileri. yalnızca bunun anlaşılması için mücadele veriyorum. karşıma bir duvar çıkıyor. önceden güçlü olduğumu ve hiçbir şeyin beni yıkamayacağını hayal ederdim. şimdi. öyle güçlüyüm ki. hiçbir şey yıkamıyor beni. ve artık tek hayalim yeniden zayıf olmak.
-hissizlik
Başı kazan gibiydi. Keşke yatıp deliksiz bir uyku çekebilseydi şimdi. Ama nerede! Değil gündüz saati, gece bile huzurlu bir uyku yoktu insana bu tımarhane bozması evde.
"İnsanın gerçek evi bir coğrafya ya da dört duvar arası değildir. İnsanın evi, zihnini ve ruhunu hiçbir maske takmadan, özgürce açabildiği o diğer insanın yanıdır."