Çağdaş toplumda artık "işçi" diye bir şey yoktur. "Düz işçi", "vasıflı işçi", "yüksek yetenekli işçi" gibi, ihtisaslaşmanın yarattığı alt bölünmeler vardır.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Ahmet Cemil, hayatını bir şiir gibi yazmak istiyordu; ancak hayatın kendisi bir düz yazıdan ibaretti."
Neden terörist oluyorlar? Gazeteler yazıyor ki, bu adamlar kültürsüz, alakası yok. Hepsi üniversite mezunu. Universite mezunları derken, okuması yazması olmayanlar da var. Güneydoğu'daki insanın ya pabileceği hiçbir şeyi yok, ya terörist olur ya korucu. Korucular, " 20-25 milyona bu işi yapmayız" da diyorlar, neden? Ben Lüleburgaz'dan geliyorum senin ananı babanı koruyorum, canımı veriyorum. Sen, "para az geliyor" diye bu işi yapmayacaksın, neden? Telsizde konuşuyorlar bazen, anlatıyorlar, istedikleri şeyler; Kürt ve Türk ayrımı olmasın, Kürtler de bu ülkede sosyal olsun. Ya zaten Kürtler sosyal... Lüleburgaz'ın en zenginleri Kürt asıllı, müteahhit, halıcı, adamın 20 tane dükkânı var. Neymiş, Şırnak'ı kurtarılmış bölge ilan etmişler, neyin bölgesi, al kardeşim Güneydoğu senin olsun, yüz metre düz bir yer yok ki bir şey yapasın..
İnsan düz bakışlıdır. Her şeyi üstünkörü görür. Derinleşemez. Bu uzun hayatta insan gözü hemen her zaman bir körlük halinde bulunur. Fakat ne gariptir ki yine o aynı göz, birkaç senede göremeyeceği şeylere bir saniyelik görüşte şahit oluyor.
Umut vardı sabahları. Annemin, dokunmaya asla cüret edemediğim düz, siyah saçlarında geçici bir ışıltı gibiydi.
