“O an kendimden, bitmeyen tezden, Abdülhak Hamid’le Lüsyen Hanım’dan, bana bu tezi veren ve içinden bir türlü çıkamadığım tahlil metoduyla çalıştıran hocamdan, annemin erken ölümünden, başka biriyle evlenen babamdan, tüccar olup bana yardım eden kardeşimden, yakında nişanlanacak olan Rıza’dan, bana borç para verecek parası olan Nedim’den, bekâra ev vermeyen İstanbullardan, birbirinden bıkmadan yıllarca aynı yastıkta uyuyan karı-kocalardan; kısaca, içinde bulunduğum dünyadan bütün gücümle nefret ettim.”