@kentkitap tan çıkan 
Anıl Teryaki nin ilk kitabı #sessizşarkılar la birlikte geldim.
Sessiz Şarkılar, #felanties serisinin ilk kitabı. Seri beş kitaptan, bir ansiklopedi'den ve yan kitaplardan oluşacak. İkinci kitabın büyük bölümü hazırlanmış durumda. Küçük sohbetimizden çıkan sonuç bu. Yorumuna güvendiğim, konuya değinmeden fikirlerini yazan bir kaç arkadaşımdan editörlük çalışmalarıyla ilgili eleştirilere denk geldim. Bu yüzden gardımı alarak okudum. İyi ki öyle yapmışım, aksi olsaydı güzelim kurgudan kopabilirdim.
Gelelim kitabımıza, sık okuduğum ve sevdiğim tür olması ekstra bir artı zaten. Karakterleri hızlı tanıttığını düşünsem de, kurguyu aceleye getirmemesini sevdim. Kişiler, haritalarla desteklenmiş yerler, kabileler, yol tasvirleri, sondaki kavramlar sözlüğü istediğimi verdi bana. Kendini tekrar etmemesini, olayları ya da şahısları birbirinin gölgesinde bırakmamasını da sevdim ayrıca. Kimin ne kadar güçlü olduğunu, hangi tarafta olduğunu görmemiz için yapılan güç gösterileri tam yerinde bırakılmıştı. Özellikle kabile savaşlarını, karanlık ve aydınlığın güç gösterisini gözümü kırpmadan okudum. Krallıkta, ormanda ya da dağlarda yaşanan olayların hepsi aklımda bıraktıkları birer soru işaretiyle sonlandı. Seri kitapların cilvesi de bu işte. İkinci kitapta daha büyük güç gösterilerine hatta savaşa giriş yapacağız görünüşe göre, işte dananın kuyruğu asıl o zaman kopacak gibi görünüyor.
Bir Türk yazardan böylesi bir kurguyla epik fantastik okumak ayrıca beni mutlu edenlerden. Takdir edersiniz ki zor bir türdür. Olay örgüsünün devamını getiremedikleri için araya giden caaanım kitaplar var. İçeriğe girmeden en fazla bu kadar anlatabiliyorum maalesef. Yazarımıza başarılar diliyorum, kaleminiz daim olsun Anıl Teryaki Alıntılarımı bırakıp müsade istiyorum, keyifli
Anıl Teryaki nin ilk kitabı #sessizşarkılar la birlikte geldim.
Sessiz Şarkılar, #felanties serisinin ilk kitabı. Seri beş kitaptan, bir ansiklopedi'den ve yan kitaplardan oluşacak. İkinci kitabın büyük bölümü hazırlanmış durumda. Küçük sohbetimizden çıkan sonuç bu. Yorumuna güvendiğim, konuya değinmeden fikirlerini yazan bir kaç arkadaşımdan editörlük çalışmalarıyla ilgili eleştirilere denk geldim. Bu yüzden gardımı alarak okudum. İyi ki öyle yapmışım, aksi olsaydı güzelim kurgudan kopabilirdim.
Gelelim kitabımıza, sık okuduğum ve sevdiğim tür olması ekstra bir artı zaten. Karakterleri hızlı tanıttığını düşünsem de, kurguyu aceleye getirmemesini sevdim. Kişiler, haritalarla desteklenmiş yerler, kabileler, yol tasvirleri, sondaki kavramlar sözlüğü istediğimi verdi bana. Kendini tekrar etmemesini, olayları ya da şahısları birbirinin gölgesinde bırakmamasını da sevdim ayrıca. Kimin ne kadar güçlü olduğunu, hangi tarafta olduğunu görmemiz için yapılan güç gösterileri tam yerinde bırakılmıştı. Özellikle kabile savaşlarını, karanlık ve aydınlığın güç gösterisini gözümü kırpmadan okudum. Krallıkta, ormanda ya da dağlarda yaşanan olayların hepsi aklımda bıraktıkları birer soru işaretiyle sonlandı. Seri kitapların cilvesi de bu işte. İkinci kitapta daha büyük güç gösterilerine hatta savaşa giriş yapacağız görünüşe göre, işte dananın kuyruğu asıl o zaman kopacak gibi görünüyor.
Bir Türk yazardan böylesi bir kurguyla epik fantastik okumak ayrıca beni mutlu edenlerden. Takdir edersiniz ki zor bir türdür. Olay örgüsünün devamını getiremedikleri için araya giden caaanım kitaplar var. İçeriğe girmeden en fazla bu kadar anlatabiliyorum maalesef. Yazarımıza başarılar diliyorum, kaleminiz daim olsun Anıl Teryaki Alıntılarımı bırakıp müsade istiyorum, keyifli
Ütopya gibi başlayıp distopyaya dönüşen, insanı ve insanlığı sorgulamanıza sebep olan bir kısa roman Wolf. Bazı editörlük hataları olmasa benim gibi takıntılılar için çok daha keyifli olacaktı okuması. Yazarından bana armağan olduğu için ayrıca kıymetli.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
bu çeviriyi kim yaptıysa mesleği bıraksın ya. yazım hatalarıyla dolu bir kitap düşünün. öyle bir kitap ki -de -da yanlış yazılmış, ANA KARAKTERLERİN ADI DAHİ YANLIŞ. kitabın arka kısmındaki yazıda bile hatalar var. okumayı zorlaştırıyor. zorlaştırmasa bile hoş değil zaten. kitaba gelince… kendime upuzun bir süre bu yazarın kitaplarını okumayacagımı söylemistim fakat bu kitap elimde oldugu icin okumak ve bir şans vermek istedim beni şaşırtır belki diye. ama yok olmuyor. bu yazarın elimde başka kitabı kalmadı, artık almam da bu yazardan kitap. kaç kitabını okuduysam hepsi aynı konu ve aynı saçmalık derecesi. yazardan sevdiğim tek kitap verity oldu. hiç kendini geliştiren bir yazar değil bence.
Elise Kova 'nın 
Hava Uyanıyor kitabını yeni bitirdim. Bir serinin giriş kitabı olduğu için olay örgüsünün ve dünyanın temellerini atmaya odaklanmasını doğal buldum. Bu nedenle tempo zaman zaman yavaş ilerlese de genel olarak sürükleyiciliğini korudu.
Kitaptaki en büyük eksik benim için baş karakter Vhalla oldu. Karar verme süreçlerinin gereğinden fazla uzadığını düşündüm ve bu durum bazı bölümlerde sabrımı zorladı. Buna karşılık yan karakterler daha fazla ilgimi çekti. Özellikle Larel'in gizemli tavrı ve prensler arasındaki geçmişe dair yapılan imalar merak duygusunu canlı tuttu.
Vhalla ve Aldrik arasındaki yakınlaşmanın temelini oluşturan mektuplaşmaları ise oldukça başarılı buldum. Karakterlerin birbirlerini tanımaları ve güven geliştirmeleri bu sayede daha doğal hissettirdi.
Yayın kaynaklı yazım ve dizgi hataları gözüme çarptı; keşke editörlük süreci biraz daha özenli olsaymış.
Genel olarak beni heyecandan yerimde zıplatmadı ama ikinci kitaba devam etme isteği uyandırdı. Özellikle cephede yaşanacaklar ve karakterlerin sakladığı sırlar merakımı canlı tutuyor.
7/10
Ateşi Yakalamak | İnceleme, spoiler içerir!Edebiyat & Roman
Serinin ikinci kitabı 
Ateşi Yakalamak ile birlikte bende giderek daha fazla yer edinen bir evren olmaya ilerliyor. İlk kitaptaki açlık oyunları galibinin (?) mıntıkaları zafer turuna çıkması; seyirciler, kameralar ve bolca rollenmeler ile biraz hareketsiz ilerledi. Kitapları üçer bölüme ayrılarak yazılmış bu kitabının ilk iki bölümü için bu böyle devam etti denilebilir. Bunun sebebi bir sistemin taşlarını devirmenin, karakterler arasında ve kendi içinde yaşanan duygusal savaşların bütün gidişatı nasıl etkileyebileceğine atfedilmiş bir zorluk olduğunu anlatmakla ilgiliydi bence.
İlk iki kısmın aksiyonsuzluğu içinde mıntıkalardaki otoritenin kendini hissettirmeye başlaması, Başkan Snow ile karşı karşıya gelen Katniss'in Peeta ile sürdürdükleri oyunu ne kadar sahici oynaması ve belki de bunun ömür boyu sürmesi gerektiğinin şaşkınlığını çok güzel hissettim. İlk kitapta da belirtmiştim, gerçekten hissettirilmesi gereken hissettiriliyor ama hala seri boyunca devam eden koyulaşmamış bir anlatım dili var ve sanırım böyle devam edecek.
Bu sene gerçekleşecek olan 75. Açlık Oyunları Çeyrek Asır Oyunları'na denk geliyor. Yani, her mıntıkadan bir erkek bir kadın olmak üzere gönderilen haraç sayısının iki katı kadar haraç arenaya alınıyor. Bu da oyunları daha meşakkatli, haraçları da daha yaşam savaşı verecekleri bir psikolojiye maruz hale getiriyor demektir. Ama bu Çeyrek Asır Oyunları'nda beklenmedik bir seçim yapılıyor. Ne olabilir?
Başkan Snow'un bu oyunları sunuş biçiminde dikkatimi çeken: "Aralarından en iyilerinin bile Capitol'e karşı gelemeyeceğini hatırlatmak için..." cümlesi oldu. Snow'un hitabet şekli ve politikaları bir baskın lider otoritesinin nasıl olması gerektiğini çok iyi anlatan siyasi bir figür olmuş.
Örneğin, her sene düzenlenen açlık oyunlarında haraçlar kurada
Ateşi Yakalamak ile birlikte bende giderek daha fazla yer edinen bir evren olmaya ilerliyor. İlk kitaptaki açlık oyunları galibinin (?) mıntıkaları zafer turuna çıkması; seyirciler, kameralar ve bolca rollenmeler ile biraz hareketsiz ilerledi. Kitapları üçer bölüme ayrılarak yazılmış bu kitabının ilk iki bölümü için bu böyle devam etti denilebilir. Bunun sebebi bir sistemin taşlarını devirmenin, karakterler arasında ve kendi içinde yaşanan duygusal savaşların bütün gidişatı nasıl etkileyebileceğine atfedilmiş bir zorluk olduğunu anlatmakla ilgiliydi bence.
İlk iki kısmın aksiyonsuzluğu içinde mıntıkalardaki otoritenin kendini hissettirmeye başlaması, Başkan Snow ile karşı karşıya gelen Katniss'in Peeta ile sürdürdükleri oyunu ne kadar sahici oynaması ve belki de bunun ömür boyu sürmesi gerektiğinin şaşkınlığını çok güzel hissettim. İlk kitapta da belirtmiştim, gerçekten hissettirilmesi gereken hissettiriliyor ama hala seri boyunca devam eden koyulaşmamış bir anlatım dili var ve sanırım böyle devam edecek.
Bu sene gerçekleşecek olan 75. Açlık Oyunları Çeyrek Asır Oyunları'na denk geliyor. Yani, her mıntıkadan bir erkek bir kadın olmak üzere gönderilen haraç sayısının iki katı kadar haraç arenaya alınıyor. Bu da oyunları daha meşakkatli, haraçları da daha yaşam savaşı verecekleri bir psikolojiye maruz hale getiriyor demektir. Ama bu Çeyrek Asır Oyunları'nda beklenmedik bir seçim yapılıyor. Ne olabilir?
Başkan Snow'un bu oyunları sunuş biçiminde dikkatimi çeken: "Aralarından en iyilerinin bile Capitol'e karşı gelemeyeceğini hatırlatmak için..." cümlesi oldu. Snow'un hitabet şekli ve politikaları bir baskın lider otoritesinin nasıl olması gerektiğini çok iyi anlatan siyasi bir figür olmuş.
Örneğin, her sene düzenlenen açlık oyunlarında haraçlar kuradaÖzensiz Hazırlanmış
İçinde bir sürü yazım yanlışı var, çok özensiz bir editörlük olmuş. Bu kadar çok yanlış olması çeviri konusunda da bende güvensizlik yarattı. Şiir çevirmek başka bir konu tabii ama içindeki şiirlerin de hiç tadı kalmamış. İçerisinde siyah beyaz basıldığından dolayı doğru düzgün anlaşılmayan birçok resim var. Onlar yerine siyah beyaz basımda da anlaşılır olacak görseller tercih edilebilirdi. Çeviriden mi yazardan mı bilmiyorum ama edebi olarak da hiç keyif vermiyor içerisindeki mitler. Aynı miti başka yerde okuduğum zaman bu tatsızlık daha da belli oldu. Güzel bir betimleme, hikayeleştirme yok, olaylar birbiri ardına sıralanmış sadece. Bir sürü güzel, bütünlük sağlayan, derinlik katan ayrıntılar atlanmış hep. Bu ayrıntıların atlanmasıyla onca mit birer isim çorbasına dönüşmüş. Elbette böyle kapsamlı bir kitapta her şey uzun uzun anlatılamaz ama çok daha güzel olabilirdi diye düşünüyorum. Koskoca bir hayal kırıklığı, belki Kabala yayınlarından çıkan aynı kitapta bu kadar yazım yanlışı yoktur, bu kitabı okumayı düşünüyorsanız ona bakabilirsiniz belki.