Ela Gündoğdu
@eelashh
Lisans
23 Eylül 2003
35 okur puanı
Haziran 2024 tarihinde katıldı
Bu kitabı okurken klasik bir roman okuyormuş gibi hissetmedim. Daha çok birinin hayatını uzaktan izliyormuşum gibiydi. Spinoza’nın sakinliği, yalnızlığı ve kimseye yaranma derdi olmadan düşünmeye devam etmesi bana çok gerçek geldi. Büyük laflar etmiyor ama duruşu çok güçlü. Rosenberg kısmı ise rahatsız edici ama bir o kadar da açıklayıcıydı. Bir insanın kendi komplekslerini ve öfkesini nasıl bir düşünce sistemine dönüştürebildiğini görmek insana garip geliyor. Yalom bunu abartmadan, yargılamadan anlatmış. Felsefeyle arası iyi olmayanları bile kendine çekiyor çünkü öğretmeye çalışmıyor, sadece düşündürüyor.
Bu kitap bana bir deliliği değil, içten içe çatlayan bir insanı okuduğumu hissettirdi. Golyadkin kötü biri değil; sadece görülmek, ciddiye alınmak, “normal” sayılmak istiyor. Ama bunu beceremiyor. Çekingenliği, ezikliği ve korkuları büyüdükçe karşısına kendisinin daha rahat, daha atak, daha kabul gören bir kopyası çıkıyor. Asıl korkutucu olan bu “öteki”nin düşman değil, olmak istediği kişi olmasıydı.
Her birinin içinde ayrı bir fırtına taşıdığı dağılmış bir ailedir.
Babanın ilgisizliği ve bencilliği, üç kardeşi üç farklı yöne savurmuş. Dimitri, duygularını kontrol edemeyen ama kalbi aslında yumuşacık olan, yanlışlarını bile duygusallığından yapan biri. İvan, çok düşünen, düşündükçe kendini tüketen, zekâsıyla kendi içine hapsolmuş bir adam. Alyoşa ise bu karanlık ailedeki tek nefes alan yer; iyi kalpli, insanlara güvenmekten vazgeçmeyen biri. Bu aileyi yakından tanıyan biri şunu kolayca anlar:Hiçbiri kötü değil, hepsi kırgın.
Aslında bütün hikâye, insanların içindeki yaraların onları nasıl şekillendirdiğinin bir örneği. 
Karamazov Kardeşler
Beni en çok etkileyen romanlardan biri. Başyapıt.
