Kitaptaki bölümler 1974-76 yılları arasında yazılıp, yayınlanmıştır.
Kitabın son bölümü olan "Çıkış" bölümünde şöyle bir ifade yer almakta.
"İnsanlığın Dirilişi adlı denememizde hakikata dışından, çevresinden bakmaya çalışmıştık. Kabuktan öze doğru gidişti o. Bu denemede ise, tersine merkezden hareket ettik. İçten dışa, özden kabuğa doğru gittik. Hakikatın kendisi karşımızdaydı ; büyük kapıların birinden girip öbürüne ulaşıyorduk. Sonra, sonunda öyle bir kapıdan girmeye çalıştık ki, bu giriş, bütün kapılardan girmek demek olduktan başka, başlıbaşına, idraki aşan bir giriş de oluyordu. Öyle ki, öbür kapıların hepsi bu kapıya ulaşmak içindi. O kapılar olmasaydı da sadece bu kapı bulunsaydı yine kâfiydi. Ama, yaratılış hikmeti, bu kapılar kosmosunu gerektiriyordu. Ruh, birdenbire ulvi ateşin merkezine ulaşamaz. Ona alışa alışa varacaktır. Yoksa yanar. Nasıl ki, Cebrail de o dolaysızlık noktasında durmasını bilmişti, yanmaktan kurtulmak için.. "
Burda bahsedilen kapılar, sırasıyla, kitapta geçen ; Adem, Nuh, İbrahim, Yusuf, Musa, Süleyman, Yahya, İsa (aleyhimüsselam) olup, bütün kapıların ona açıldığı son kapı ise Hz Muhammed (asm) 'dır.
Kitaptan bazı alıntılar :
Hz. Âdem
" Adem' in Adem, cennetin cennet olabilmesi için atılan ilk adımdı Havva'nın gelişi."
" Cenneti bulmak için yitirmek gerekiyordu. "
" Diriliş başlayınca ölüm seyirci kalır. "
" Sevgiye özleyişin katılması içindi Âdem'in dünyaya gönderilişi. Sevmeyi çeşitlendirmek, zenginleştirmek bakımındandı. "
" Daha dünyadayken dünyadan çıkmak gerek. Ölmeden önce ölmek gerek. "
Hz. Nuh
" Gül, güneş, su, çocuk hep olağanüstüdür. Fakat bütün bu olağanüstüler hakkında duygumuzu sürekli olarak koruyamayışımız yok mu? İşte bütün felaket oradan doğuyor, oradan başlıyor. "
" İnanan, güvenen kişi, her şeye rağmen,