Neva
@elifnneva
155 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Ah Nietzsche… yalnızlığı seçmiş. Acıları ile barışmış. İhaneti tatmış. Tek sahip olduğu şey, valizi ve kafasında tasarladığı kitapları olan bir adamdı. Aslına bakarsanız bir kitabın anlatım dilinin ağır olması diye bir şey olduğunu kabul etmem. Bir kitabın dilini ağır bulmayı, okuduğunu anlayamamanın o kitabın dili hakkında değil kişi de olduğunu bilmenizi isterim. Ufku ve hayal gücü dar olan, kendisi ve hayatla yüz yüze gelmekten çekinenler için önermem Nietzsche vb. Yazarlar. Çünkü az öncede belirttiğim gibi yukarıda ağır bir dil ve yaşanmışlık gerektiren kitaplar olduğunu savunanlar olacak. Herkes ağır bir kitap okuyabilir ama herkes anlamaz. Aramızdaki farkta bu işte :) Nietzsche kendinden sık sık ölümünden sonra tanınan filozof olarak bahsederdi. Bunu öğrendiğim zaman çok şaşırmıştım. Çünkü çoğu yazar gibi yaşarken kıymeti bilinmeyen, öldükten sonra kıymeti bilinenlerdendi. Bütün saygı değer, büyük yazarların bir parça kuru ekmeğe bile muhtaç olarak öldüklerini biliyor muydunuz? Bir insanın kendini yazmaya adaması, bütün yaşamını kitaplara dökmesi ve buna rağmen bu kadar az okurunun olması çok üzücü ve korkunç! Nietzsche diğer insanlardan ayrı kendi düşüncelerini oluşturan, Entelektüel bakımdan kendi yağı ile kavrulmak zorunda olan biri. Belki de bu iyi bir şeydi. Belki de bu yüzden dürüst bir filozof oldu. Yalnızca kendi deneyimlerine dayanarak yazıyordu. Yani yazılarını kanla yazıyor ve en iyi gerçek, kana bulaşmış gerçektir! Yeni düşüncelere açık, ufkunuz geniş, özgün içerikler seviyorsanız okumanızı öneririm. Okuyacak arkadaşlara iyi okumalar dilerim. 
Friedrich Nietzsche 
Nietzsche Ağladığında
Friedrich Nietzsche Nietzsche Ağladığında
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Schopenhauer…. Yazılması zor, Anlaşılması ise çok çok daha zor bir filozof. :)
Felsefe, ayak izinin olmadığı bir yolda yürüme cesareti gösterebilmektir. Aklı ve düşünceleriyle gideceği yolu seçmek, kaderini çizmektir. Schopenhauer’a göre toplum tarafından doğru kabul edilen hemen hemen her şey yanlıştır. Çünkü toplumların düşünme kapasitesi düşük, muhakeme gücü ise çok azdır. Yani kısaca özetlersek oluşan bu inançlar, ahlaklar, yasaklar sürü psikolojisi ile nesilden nesile aktarılan düşünme yapısıdır. Ayrıca Schopenhauer’dan Nietzsche de bir çok yazar gibi çok etkilenmiştir. Ölüm herkes için kaçınılmaz bir gerçek ve bu koca evrenin bir döngüsüdür. Farklı bir bakış açısıyla kendine has düşünceleriyle ölümün anlamını Schopenhauer’dan öğrenmek istiyorsanız bu kitabı sizlere önerebilirim sevgili kitap dostlarım.️
Arthur Schopenhauer
Arthur Schopenhauer
Kişi yaşadığı çağda dünyasını paylaşacak insan, kendi kafa yapısında birini bulamazsa o zaman dünyasını paylaşacağı insanları geçmişin eserlerinde arar, bulur, çıkarır ortaya. Bu yüzden bir insanı mı tanımak istiyorsunuz? Neler okuduğuna bakın, yakınlarına değil çevresine karşı davranışlarına bakın. Bazen bu arayış yüzyıllar ötesine kadar uzanır. Böylece kişi, varlığını dünyaya bağlayacak bağları, hangi yoldan gitmek istediğini bir dereceye kadar bulmuş olur. Bütün bu eserler bizi heyecanlandırır ve mutlu eder ancak bir yere kadar… Nietzsche, Pessoa, Sartre ve Camus’ u kendime aşırı yakın gördüğüm doğrudur. Bu mükemmel insanların ellerinden çıkan her eseri incelemek, okumak bana aşırı zevk veren ve heyecanlandıran bir şey. Kafamda ve kalbimde neler varsa hepsinin bu yazarların eserlerinde toplanmış gibi… Nietzsche profesörlüğü sırasında klasik filoloji çalışmalarından uzaklaştı ve felsefeyle uğraşmaya başladı. geleneksel din, ahlak ve felsefe anlayışlarını kendine özgü, yoğun ve çarpıcı bir dille eleştiren en etkili çağdaş felsefecilerdendir. Toplumca doğru kabul edilen çoğu şeyin yanlış olduğunu çünkü toplumun düşünme kapasitesinin düşük, muhakeme gücünün az olduğunu, çoğu kişinin sürü psikolojisi ile hayatlarında tercih yapıp savrulduğunu çok iyi biliyordu ve her eserinde kendine öz düşünceleri ile destekliyordu. Evet gerçekten de öyle! Ebediyen emzirilmek sadece bebeğin arzusudur nasıl olsa :) “Böyle Buyurdu Zerdüşt” kitabının can yayınlarında olan baskılarının kapağında; “Herkes ve hiç kimse için bir kitap” yazmasında anlatılmak istenen şey de; Herkes okur ama kimse anlayamazdı. Anlasaydılar belki Nietzsche’ye hak verirlerdi… Eğer olaylardan ve düşüncelerden çok etkilenen bir yapınız, hassas bir kalbiniz varsa pek önermem Nietzsche gibi yazarları. Çünkü bir kere
Sadece insan olduğumuz için bizi suçlu ilan eden hayali davaların belirsiz gardiyanlarını içinizden kovmak için, meçhul şatoların gönüllü kölesi olmayı saçma ve komik bulup kendimizin efendisi olmayı tercih etmek için, böceğin ezilmişliğine layık olmadığımıza inanmak için Kafka okumalıyız.
Neden mi Dostoyevski romanları?Roman
Bu güçlü adamın yüreğinin en derinlerine inen yol çok uzun, çok dolambaçlıdır; büyüklüğüyle muazzam, uzaklığıyla ürkütücüdür; eşsiz eseri, sonsuz genişliğine, sonsuz derinliğine nüfuz etmeye çalıştıkça esrarengizleşir. Zira her yanı sırra bulanmıştır. Romandaki kahramanlarının her birinden aşağıya, yeryüzünün şeytani uçurumlarına doğru bir kuyu açar. Dinselliğe doğru her hareketinde, kanatlarıyla Tanrı’nın çehresine kadar dokunur. Ama Dostoyevski tamamlanmamış eserleri dışında, asla açıklamadı niyetini. Kurduğu planları yaratmanın ateşinde yaktı. Ömrü boyunca suskun ve ürkekti, dışa açılmazdı. İnsanlara karşı şiddetle merak duyduğu halde insanlardan kaçar ve hastalık derecesinde içine kapanıktır; aynı anda ateş ve buz, tehlikeli bir yalnızlık tutkunu. Mektupları da sadece imdat çağrılarını, işkence içindeki bedeninin ıstıraplarını yansıtır, şikâyetlerle ve yardım çağrılarıyla dolu olsalar da, hepsinin dudakları sımsıkı kapalıdır. Bu güçlü adamın talep ettiği on ruble için hamisine beş kere seslendiği, acınası bir avuç para uğruna yazılmış bu hırıltılı, ağlamaklı, iniltili mektupları okuyunca insanın kalbi daralır. Mektuplarından kan fışkırır gibi yırtıcı çığlıklar yükselir ama aklı ve inancı, isyanını bastırır. Kader Dostoyevski’nin karısıyla çocuğunu alır elinden, hastalıklar verir… 10 Şubat 1881’ de Dostoyevski hayata gözlerini kapadı. Gözlerini kapadığında 59 yaşındadır Dostoyevski; ama binlerce yılın azabını yaşamıştır… Böyle bir yazarın romanlarından ve hayatından etkilenmemek elde değil…