Çocukların beyninin boş bir levha olduğunu, Chomsky'nin bildiği kadar bizim de bilmemiz gerekir. Hâl böyle olunca, ebeveynler istediği gibi bilgiyi -boş bilgi olsun olmasın- çocuklarının zihnine entegre eder. (Sadece aileyle de kalmaz tabii. Çevre ve toplum da araçtır). Bu din, ideoloji, bir insana karşı bakış açısı vs. kolayca çocuğa dayatılır. Şu anda bunun meyvelerini yaşadığımız coğrafyada görebiliriz. Böylelikle, çocuk bunu doğru olarak sayar ve yaşı 50'ye -ki bu sadece komik sayı- vurana kadar, ne araştırır ne de bakar. Popülasyonun sadece avuca sığan kısmı, "Acaba ailemin veya çevremin dediği doğru mu?" diye kendine sormaya başladığı zaman, rasyonel çerçevede bilgiye ulaşır. Doğru din, doğru ideoloji, şu bu diye şeyler, üfürükten tayyaredir.
Reflektif düşünün, eleştirel düşünün, medeni olun ve duygularınıza kulak verin. İnsanı insan yapan sadece bunlardır.