Nicedir bir şey yaptığım yok. Hiçbir şey. Sokaklarda dolaşıyorum. Bir yığın insan. Bir yığın görüntü. Gelip geçiyorlar. Aralarında ben: bomboş. Aralarında ben: Hiphiç. Hiçbir şey duyduğum yok. Yitirdim.
Her şeyi yitirdim.
Bazen düşünürüm, ne garip mahluklarız? Hepimiz ömrümüzün kısalığından şikayet ederiz; fakat gün denen şeyi bir an evvel ve farkında varmadan harcamak için neler yapmayız?
En iyisi düşünmemekti.
Kaçmaktı.Kendi içime kaçmak.
Fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım?
Ben dediğim şey,
bir yığın ihtiyaç,azap ve korku idi...