Çiğdem Yıldırım
@fraukafka
58 okur puanı
Ekim 2016 tarihinde katıldı
Öncelikle kitap bir yazar tarafından değil bir gazeteci tarafından yazıldığı için edebi derinlik aramamak gerek. Araştırma süreci uzun yıllar sürmüş. Kaynak kısıtlı olduğu için de gerçeklik ve kurgunun iç içe olduğu okunası hoş bir kitap çıkmış ortaya. Afife Jale bilindiği üzere sahneye çıkan ilk müslüman kadın. Başına gelecekler, karsilasacagi zorluklar binlerce kez kendisine hatirlatilsa dahi bunun tam anlamiyla ne demek olduğunu anlayacak yaşta ve olgunlukta değil o zamanlar. Afife ülkesini çok seven, kalburustu bir ailede yetişen, şımarık büyütülmüş bir paşa torunu. Ancak sahneye çıkan ilk müslüman kadın olmak onun için bir ideal veya ülkesi adına üstlendiği bir rol değil. Afife tutku derecesinde tiyatroya aşık ve bu uğurda bir çok şeyi feda ettiği için ileriki yıllarında tiyatroya mahkum. Çünkü yapabildiği tutunabildigi baska hicbir ugrasi, ideali yok. Büyük bir yetenege sahip olduğu açık, ancak tabiatı gereği çok kırılgan ve güçsüz. Güçlü olmasini bekleyebilecegimiz bir dönemde de geçmiyor zaten hikayesi. Dönem şartları içinde degerlendirildiginde oldukça cesur ve dikbasli ancak gerek morfin bağımlılığı gerekse yanlış tercihler sonucu büyük bir yikima surukleniyor. Kitap Osmanlının dağılış-cumhuriyetin kuruluş dönemini ve tarihi etkileyen önemli olayları ve sahislari da okuru sıkmayan bir anlatimla ele almış. Iyi ki okudum diyebileceginiz bir kitap Nefesi Tutku Olan Kadın Afife Jale
Bir polisiye romanından beklenenleri karşılamayan bir kitap olmuş. Zira Başkomiser Nevzat okuyucudan daha geriden geldiği için olaylar heyecan ya da merak uyandirmiyor. Her bölümün daha başlıktan tahmin ediliyor olması, ana temayla ilgisiz birçok bölüm içermesi, diyalogların çok yuzelsel ve yapay olması kitabın içine girmeyi engelliyor. Anlatımın sadeliği kitabı akıcı hale getirse de okuyucu karakterle bağ kuramıyor çünkü onlar da son derece basit ve yüzeysel işlenmiş. Kitabın, hakkında olumlu yorum yapabileceğim tek yönü : Hayır akiciligi değil. Suç-ceza-empati gibi olgular üzerine düşünmeye davet etmesiydi. Özellikle, suçluyla gereğinden fazla empati kurmanın mağdura haksızlık anlamına gelebileceği,anlamaya çalışmakla hak vermek arasındaki ince sınır gibi konular düşünmeye değerdi.
Spoiler:
Kitap boyunca kimi tahmin edecek olsak Nevzat Başkomiser de onu tahmin ederek katilin o olmadığını hissettirdi. Katili bulduran ise zeka ve yetenekten ziyade tesadüfler oldu. Kusursuz cinayetler işleyen Körebe'nin son kurbanı Nevzat'ı öldürme işinde bu kadar acemice ve akilsizca davranması inandiriciliktan uzaktı. Ayrıca malesef katilin alakasız ve önemsiz bir karakter olması kadar çok konuşup gevezelik ederek sıradanlaşması da hayal kırıklığı idi.
