Bir gün, mevsim ne çabuk geçti der gibi gençliğim de çabuk geçti, gitti diyeceğim!
Bende her zaman hayatımı küçümsemek hastalığı vardı.
Meğerse o yiğitlik, gençliğim nedeniyle ölümü kendimden pe uzak görmemden doğan aldatıcı bir cesaretmiş..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yine mevsimler geçecek , yine yapraklar düşecek, giden gençliğim jiç geri gelmeyecek.
“Yollardan nasıl geçtim Rabbim
Hırkamı nerede bıraktım
Hırkam ki içinde gençliğim vardı
Adını bilmediğim şeyler
Benim olan ne varsa
Biraz günah biraz ateş biraz rüzgâr
Ve seni düşündüğüm anlarım
Yerini unuttuğum o güzel uçurumlar”
bu yüzden uğruna çok öldüğüm sabahlar, yaralıdır
gençliğim darmadağın bir ilkyaz tufanıdır
/BU SEVDAYI KURDA KUŞA YEDİRTMEM!/
Karlı kayın ormanında
yürüyorum geceleyin.
Efkârlıyım, efkârlıyım,
elini ver, nerde elin?
.
Memleket mi, yıldızlar mı,
gençliğim mi daha uzak?
Kayınların arasında
bir pencere, sarı, sıcak...!
