Bugün benim günüm değilmiş!” Bunu diyebilenin talihi yaver gitmiş demektir: Zira birçok insanın kötü günü bir günden fazla sürer. En büyük mutsuzluğu yaşamak onların payına düşer ve bunu kendileri seçmemişlerdir. İnsanları sürekli mutlu olmaları gerektiğine inandırmış bir çağda yaşamak, bu durumu iyice ağırlaştırır. İlan panoları “Mutluluk!” diye bağırır. Reklam spotlarından “Böyle mutlu olursunuz!” kıvılcımları çakar. Broşürler “Daha fazla mutluluk!” vaat eder. Gezi düzenleyen kuruluşlardan “Mutlu olma garantisi”yle yer ayırtabilirsiniz. “Direksiyonu mutluluğa kırmanın yolları” başlığı atan gazeteler, çok geçmeden hayretle sorarlar: “Niçin daha mutlu değiliz?”
Yanlış anlamayın: Sadece hayatta kalmak ve ödevlerin ifası değil de mutluluk olabiliyorsa insanın meselesi, bu büyük bir kazanmadır. Peki ama ya mutluluğun kendisi ödev hali ne geldiyse? Mutluluk normatif bir anlam kazanmış bulunuyor, yeni bir norm nakşediyor insanın alnına: Mutlu olmak zorundasın, yoksa hayatın yaşamaya değmez
İnsanların hayatını kolaylaştıran her şey onda büyüyordu: evler,küçük kafeler, gezi yolları üzerindeki ağaçlar.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Rahmetli Kudüs Şairi Nuri Pakdil Üstadın 42 Eseri
Batı Notları (gezi-izlenim), 1972
Biat-1 (deneme), 1973
Umut (oyun), 1974
Harikalar Tablosu (çeviri), 1974
Ay Operası (çeviri), 1975
Biat-II (deneme), 1977
Biat-III (deneme), 1982
Bağlanma (deneme), 1979
Put Yapımevleri (oyun), 1980
Bir Yazarın Notları-I (deneme), 1980
Bir Yazarın Notları-II (deneme), 1981
Kasırganın Çatırtıları (çeviri), 1982
Bir Yazarın Notları-III (deneme), 1982
Bir Yazarın Notları-IV (deneme), 1982
Kalbimin Üstünde Bir Avuç Güneş (oyun), 1982
İstanbullunun sırtına bineriz, gezdirir, gezi kantinde biterdi. Ya kola, ya çikolata artık. Kutlanıyor, abi, insan inanamıyor bittiğine, 400'lerden 300'lerden sonra... Ben, "şafak 45" diyordum, izne geldim, mükafat. Ne başarmıştım? Kelle. Bir arkadaşımla beraber kelle aldık. Bizim aldığımız tescilli olduğu için mükâfat verdiler. Böyle üç-dört sefer aldık. Mevzideydik, gece görüşte kontrol ediyorduk, gördük. Üç kişilerdi, görünce yapacak tek şey var, ateş etmek. Ateş etmezsen başka bir gün, belki o seni vurur. Terörist değil, normal bir köylü dahi olsa gecenin karanlığında ateş et-mek zorundayız. Kimin geçtiğini bilmiyoruz. Allaha çok şükür, hiç köylü vurmadık..
Hiç gitmediğiniz bir muhitte gezin. Yaşadığınız şehirde turist olun.Bir tatil gününde,metroya ya da otobüse atlayın ve hiç bilmediğiniz bir yöne doğru ilerleyin.Bölgeye göz gezdirin,binaları ve insanları inceleyin,muhitteki ambiyansın iyice içinize işleyeceği bir kafede oturun.
Bir şehri ruhundan tanımak istiyorsanız onun bahçelerine, bağlarına, türkülerine ve evlerine bakmanız icap eder.
Sayfa 27 - Ötüken
