Acılarım iyice bol gelir sana
Sevincim bir türlü tutmaz sevincini
Aysel git başımdan ben sana göre değilim
Ümitsizliğimi olsun anlasana
Hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim
Şermin Yaşar Meltem’in hikayesi ile Büşra’yı anlatmış sanki. O kadar kalbimden dökülmüş kelimeler, sorular ki kitabı bitirdiğimde uzun süre ağladım…
Canım babannem ve canım büyükbabam benim için 6 ve 7 harfli tatlı sizsiniz. Siz olmasaydınız belki sevgi nedir bilmeyecek, hep başka ihtimallerin peşinde “acaba” sorularıyla dolu bir hayat yaşayacaktım. Kendi anne ve babamın beni sevdiğine bile inanmaz, onların anne babası gibi davranırdım hep. Büyüdükçe kabullendim, onların öyle olduğunu; başka hayatlarda insanların yaşamayı sürdürdüğünü, birinin evladı olunca hayatın merkezinde olamayacağını, çocukken yaptığın gösterilerde gözün heyecanla annenle, babanı ararken orada olan babannen ve büyükbabanın da çok büyük bir nimet olduğunu, bana bir gün bile öte git demediklerini, acımla acı duyup, mutluluğumla sevinmelerinin ne güzel bir huzur olduğunu anladım. Ve buna hep şükretmeye başladım.
Belki de annem babam aynı evde yaşamış olsalardı, onların ilk ve tek çocukları olsaydım, belki kendi annem ve babamdan gerçek bir kardeşim olsaydı, belki o evde hep huzursuzlukla büyümüş olsaydım, belki annem diğer çocukların anneleri gibi yanımda olsaydı, belki babam benimle abi-kardeş değil de baba-kız ilişkisi içinde olsaydı ne olurdu bilmiyorum.
Ama şunu biliyorum babanne-büyükbaba evinde kendi kendimi küçücük odamda kör karanlıklarda kitapların içine fener tutarak sabahlara kadar okuyarak yetiştirdim. Bana kitap yetiştiremezlerdi de kitapçıyla anlaşırdı büyükbabam. Görmüş geçirmiş modern bir babannem ve büyükbabam var. Ne mutlu bana ki onların kızıyım, ne mutlu bana ki hala hayatımdalar. Allah başımdan eksik etmesin, yokluklarını göstermesin.
İşte bu kitap Meltem’in değil de küçük Büşra’nın hikayesi.
Sevgili Şermin Yaşar siz benim hikayemi nasıl bu kadar iyi biliyorsunuz da yazdınız?
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Beraber yürüyelim olur mu? Varsın gölgemiz olsun hüzün.Şiir
"Dinle, hatırladıkça üzüyor beni
Geri çekilirken yaktığım rüya,
Mevsimlerden keder mi, söyle
Ne giysem yakışmıyor, uçurumlardan başka.
Dağıtamıyor hiçbir güneş ruhumdaki sisi
Ve ben hâlâ yarın güzeldir diyorum,
Kalmasa da albenisi..."
Sahi, güzel miydi yarınlar?
Oysa bugünler de dünlerin yarınları değil miydi?
Neden iyi gelmiyor hiçbir şey, kitaplardan gayrı,
Onlar da okudukça dağıtıyor, orası ayrı...
"Beni anlamanız için,
Kahraman olmanız gerekmiyor."
Çağın vebası insanın anlaşılma isteği. "Avutulmak istemiyorum ki ben, anlaşılmak istiyorum," diyor 
Nermin Yıldırım, 
Gülseren Budayıcıoğlu, "Yargılanmak değil, anlaşılmak istiyorum." Ziyadesiyle yorgun 
Ali Lidar, "Beni artık sadece anlaşılmak dinlendirir." Ve olanca telaşıyla 
Oğuz Atay, "Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum." Son noktayı acı bir şekilde koyuyor 
İlhan Berk, "Dünya anlaşılmak için değildi." Öyleyse neden bütün bu çırpınma, evham, ruh yorgunluğu... Bunca yazar, şair anlaşılmıyorken bizi kim anlayacak?
"Yollar çağırıyor beni,
Kalmalı mıyım yoksa gitmeli mi?"
Kitaplığımda en çok kitabı olan şair 
İbrahim Tenekeci, tesadüfen fark ettim. Onun sadeliğinin altındaki derinlik her okuyuşumda içine çekiyor beni. Bağıra bağıra anlatan, ağdalı dil kullanan şairleri oldum olası sevemedim. Oysa onun fısıltıları bile işliyor ruha... "Ben senim," diyor, "sen bensin," ne zaman istersen uğra."
Bir hayat, mahcup ve duru
Tanrım gülleri
Ve sessiz harfleri koru.
"Seni düşündüğümde
Patlak veriyor bir ırmak
İçimde, ta içimde..."
Nermin Yıldırım, Gülseren Budayıcıoğlu, "Yargılanmak değil, anlaşılmak istiyorum." Ziyadesiyle yorgun Ali Lidar, "Beni artık sadece anlaşılmak dinlendirir." Ve olanca telaşıyla Oğuz Atay, "Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum." Son noktayı acı bir şekilde koyuyor İlhan Berk, "Dünya anlaşılmak için değildi." Öyleyse neden bütün bu çırpınma, evham, ruh yorgunluğu... Bunca yazar, şair anlaşılmıyorken bizi kim anlayacak?
"Yollar çağırıyor beni,
Kalmalı mıyım yoksa gitmeli mi?"
Kitaplığımda en çok kitabı olan şair İbrahim Tenekeci, tesadüfen fark ettim. Onun sadeliğinin altındaki derinlik her okuyuşumda içine çekiyor beni. Bağıra bağıra anlatan, ağdalı dil kullanan şairleri oldum olası sevemedim. Oysa onun fısıltıları bile işliyor ruha... "Ben senim," diyor, "sen bensin," ne zaman istersen uğra."
Bir hayat, mahcup ve duru
Tanrım gülleri
Ve sessiz harfleri koru.
"Seni düşündüğümde
Patlak veriyor bir ırmak
İçimde, ta içimde..."
“Aysel git başımdan, seni seviyorum.” şiirinin ruh eşi sanki bu kitap. Kitap boyunca kaç kez “Osman” geçti saymak mümkün olmasa da, bu kalıpla gitmesi metni neredeyse bir mensur şiir kalıbına sokuyor. Aslında kitaplarda gereksiz tekrarları hiç sevmesem de buradaki kullanım oldukça başarılı, nakaratı ilgi çekici olduğundan akıldan çıkmayan bir şarkı etkisi yaratıyor.
Bir ayrılığı atlatma sürecinde aslında kendi kendine konuşmalarına sevgilisini dahil edercesine yazdığı mektuplara şahit oluyoruz. Aslında hep Osman’a hitap ediyor ama kendi içinde çözmeye çalışıyor bir yandan olup bitenleri.
Kitap boyunca pek ilginç bilgilerle kuşatıyor bizi yazar. Bu genel kültürle yaşadıklarını harmanlaması muazzam eğlenceliydi. Kendine has bir kalemi var ve bu kalemden altı çizilesi pek çok cümle çıkıyor. Savruk ve pek kişisel gibi görünen birçok fikirle hayatın içinden ve birçoğumuza dair öyle iyi gözlemleri var ve bunu mizahi bir dille öyle güzel aktarıyor ki, okura hızla kitaba çekilmekten başkası düşmüyor.
Yazarın kendi sesinden dinlemek de ayrı güzeldi.
"Yani ben henüz kendimle ilgili oryantasyon sürecimi
tamamlamamışken, bir başkasına alışmamı beklemek delilik olur Osman, delirme!"
"Hayat hikayemde önemli bir şey yok, başımdan ilginç olaylar geçmedi Ne yüksek bir mevki sahibiyim ne de sağlam bir diplomam var.Okulda hiçbir zaman bir örnek öğrenci olamadım ,başarısızlıklar her yerde buldu beni.Nerede çalışırsam çalışayım silik unutulmuş bir memurdum; şefleri memnun edemedim.İstifa ettim mi seviniyorlardı...Bırak gitsin ,yaramaz! Çevrem böyle görüyordu beni, haklıydılar belki de"
Bugünkü İran'ın en büyük yazarı ölümünden birkaç yıl önce böyle demişti 9 Nisan 1951'de Paris'te canına kıyarken, çok dar bir tanıdık çevresinde biliniyor beğeniliyordu.
Kitabın arkasındaki biyografi bölümünden yaptığım bir alıntıyı paylaşmak istedim Bu zamana kadar severek okuduğum eserlerin yazarlarının hep benzer hayat hikayeleri olmuş Hepsi acıdan geçerek tamamlanmışlar.Bu kadar hissederek okuduğum nadir kitaplardan oldu Kör Baykuş Tasvirlere bayıldım Düş ve gerçek arasındaki git geller ,kimliğiyle verdiği savaş ,kendi karanlığıyla yüzleşmesi ve bütün bu duyguları sadece yazarak okuyucuya bu kadar derinden yaşatması gerçekten takdire şayan Uzun zaman sonra okuduğum en güzel kurgu Dostoyevski atmosferini yaşadım okurken .Tavsiye listeme İran Edebiyatından bir eser eklemiş oldum Çok kısa novella tarzında ama içeriği bir o kadar yoğun
Aysel git başımdan, ne şiir ama. Böyle güzel bir şiirle başlayan bir şiir kitabı nasıl kötü olabilir.
Sen benim hiçbir şeyimsin diye de devam ediyor harika kitap. Attila İlhan okuyup her yöne verilmeyen yoktur sanırım. Bireyselden toplumsala harikalar yaratan adam. Benim için ayrı bir yeri vardır her zaman yazarın.
Yalnızlık Paylaşılmaz ile tanıdım ama diğer şiirlerini okudukça hayran kaldım. Basit dili , anlaşılır yazılarıyla şiir okumayı kolaylaştırıyor bizlere. Herkesin okuması gereke bir yazar Attila İlhan.
Keyifli okumalar.
