“Valla hakkımda bir şey bilmemen senden kaynaklı biraz. Bunca zaman geçti, beni tanımak isteyen insan onca boşa geçen günlerin birinde beni bir sahil kenarında, karşısına alıp kahvesini yudumlayarak hikayemi dinleyebilirdi…”
Sayfa 40 - OLİMPOS YAYINLARı
Bugüne, şu ana değin, başkalarının hakkımdaki tasarılarına, düşüncelerine ne kadar önem vermiş olduğumu şaşkınlıkla ayrımsıyordum. Kendi isteklerime, dileklerime göre değil de, başkalarının benim hakkımda düşündüklerini tahmin ettiğim şeylere göre yaşantıma bir düzen vermiş olduğumun bilincine de şimdi varıyordum.
"Deli olduğumu düşünüyordu. İnsanların hakkımda böyle düşünmesine alışmıştım. "
Ben olabilmem için, karşılaştığım insanların ilk kez gördüğüm kimseler olmasını istiyorum ... Benimle karşılaştıkları an beni nasıl görüyorlarsa o olmak istiyorum, beni ünüme ya da hakkımda bildiklerini sandıkları şeye göre değerlendirsinler istemiyorum.
Aynalarda gördüğüm suretim, hep ruhumun kollarına sığınırdı. Düşüncelerimde bile olduğum gibi var olabilirdim ancak: zayıf ve beli bükük biri.
Her şeyim çoktan ölmüş bir çocuğun eski fotoğraf albümüne yapıştırılmış, renkli bir prens tipogra sini anımsatıyor.
Beni sevmek, bana acımak demek. Gelecek zamanın sonlarına doğru bir gün biri çıkıp hakkımda bir şiir yazacak, ben de belki ve ancak o zaman, Kendi Krallığım’da hüküm sürmeye başlayacağım.
Yokluğumda hakkımda neler konuşulmuş olabileceğini düşündüm; dedikoduyla yaşayan, kendi hüzünlü hayalarını bir anlığına unutmak için başkalarının trajedilerine tutunan meslektaşlarımı.
