û li hêviya min nemîne jî,
lewra -weke yekî di çîrokan de dibeze- yê ku
nayê qisekirin min direvîne,
û ez dibim dawî, dema ku bûyer
qisekirina dawiya xwe naqedîne.
Sayfa 50
Birilerini özlemekten alıkoyabiliyor insan kendini, en azından hasreti görmezden gelebiliyor. Bir de hatıraları tetikleyen kendini bilmezler olmasa. Özlenen kişiyle beraber adımlanmış caddeler, onu yahut o günleri anımsatan filmler, şarkılar ve galiba en fecisi de rüyalar.
Sayfa 316 - Everest
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
26.6
“Ama seni hiç iyileşmeyecek bir yara gibi, seni bir türlü evine ulaşamayan bir yolcunun giderek acı veren hasreti gibi, seni özgürlük düşü kuran bir idam mahkûmunun kararmayan umudu gibi hep yüreğimde taşıyacağım. “
'𝗔𝘀̧𝗶𝗾𝗲̂ 𝗯𝗲̂𝗰𝗲𝗴𝗲𝗿 𝗺𝗲𝗴𝗲𝗿, 𝘀𝗲𝗯𝗿𝗲̂ 𝗷𝗶 𝗰𝗮𝗻 𝘂̂ 𝗱𝗶𝗹 𝗱𝗶𝗸𝗲𝘁 𝗠𝗮𝗻𝗶'𝗲̂ 𝗴𝗲𝗻𝗰𝗶 𝗺𝗲𝗾𝘀𝗲𝗱 𝗲, 𝗵𝗲𝘆𝗯𝗲𝘁𝗲̂ 𝗲𝗷𝗱𝗲𝗵𝗮𝘆𝗲̂ 𝘇𝘂𝗹𝗳
Yanî: Ew aşiq, eger sebrê ji can û dilê xwe jî biket, derdê hîcranê û agirê evînê cegera wî sotî û çu tê nehêlayî; yanî: Tehemula hindê biket ku xwe nêzîkî can û dilê xwe neket, ku dilber yan bi taybetî dêmê wê ye, tiştê wî ji çûna ber bi xezîneyê ve didete paş heybeta zulfên wê yên wekî ejdehayan e, ew di vê malikê da îşaretê didete wê hizr û bîra kevn ewa digot: "Dema xezîneyên giranbiha dihatine veşartin, marekê ejdeha zêrevanî lê dikir." Di vê malikê da, şair dêmê dilberê bi xezîneyeka pirbiha teşbîh diket û dibêjit: Zulfên wekî ejdehayan li dor daliyayine û wî diparêzin, û ji tirs û heybeta wan da aşiq bê ceger sebr û tehemulê diket ku xwe nêzîk neket.
Ne diyeyim İstanbul, neler yazayım? Şimdi anlıyorum ki bu yaşıma gelinceye kadar sıla hasreti nedir bilmiyormuşum, onu sen bana öğrettin.
Ölüm bu,
Fıkara ölümü
Geldim, geliyorum demez.
Ya bir kuşluk vakti, ya akşam üstü,
Ya da seher, mahmurlukta,
Bakarsın, olmuş olacak.
Bir hastan vardı umutsuz,
Hasreti uykularda,
Hasreti soğuk sularda.
Gayrı, iki korku çiçeğidir gözleri, iki mavi, kocaman korku çiçeği,
Açar, derin kuyularda...
