Hava kararınca biraz olsun sakinliyor ortalık. Gece az da olsa iyi geliyor insanın ruhuna. Karanlık tüm karmaşanın üzerini örtüyor nasılsa. Kafamın içi yangın yeri. İçerisi alev alev yanıyor. Uyuyamıyorum. Uyumak ne, gözlerimi bile kapayamıyorum.
Gözlerimden çıkan alevler aydınlatıyor bitmek bilmeyen geceyi. Hani çare olacağını bilsem kulağımı musluğa dayayıp söndürmeye çalışırım yangını. Düşündükçe daha da harlanıyor kafamın içindeki yangın. Düşündükçe bir odun daha
atıyorum alevlerin içine. “Yangın anında ilk kurtarılacaklar” yazan dolabın kilidini kırıyorum. Hayallerimi kurtarmaya çalışıyorum ama ne mümkün... Onlar da tutuşmaya başlıyor hemen. İnsan hayallerine kilit vurup da onları bir kenara atmamalı. Ufak bir kıvılcım yetiyor bazen her şeyin kül olmasına. Sabah ezanıyla beraber sönüyor yangın. Ezanlar dindiriyor içimdeki ateşi. Bu uzun geceden geriye kalan biraz kül, biraz duman.
Birazdan hava aydınlanacak. Bu işe en çok, yanmayan o patlak sokak lambası sevinecek. Kendini gereksiz hissetmenin nasıl bir his olduğunu bilirsin.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İki dünyanın sınırında dalgalarda çırpınırken, hülyalara dalıyordum. Bir anda kendiminkinden farklı bir varlığı aşıp geçiyordum. Bir başka hava soluyor, kendimden kaçmak, kaderimi değiştirmek ister gibi uzaklara gidiyordum. Ancak gözlerimi yumunca gerçek dünyam çıkıyordu karşıma.
Ama ruh gizemli bir elementtir.
Hava gibi elle tutulmaz ve gözle görünmez bir şeydir; her biçime,her formüle uyar gibi görünür.
Bu haliyle de despot yapıdaki insanları, onu tümüyle bastırıp ezmek, kilit altında tutmak,.tıpalamak ve kolaylıkla şişelemek mümkünmüş gibi bir vehme kapılmaya özendirir.
Hava açtı birden, gülüşün sandım.
“Kafam sürekli su alan bin tonluk bir kuru yük gemisi. Batsa kurtulacağım ama batmayacağını da adım gibi biliyorum. Sana bu satırları okyanusun ortasından yazıyorum. Seni her türlü hava ve yol koşulunda seviyorum.“
