Bir Macera Üstadı Alexander DumasEdebiyat
Büyük Macera romanı yazarı Dumas'nın yine büyük maceralarından sonuncusu, tamamlamaya ömrünün yetmediği ve ölümünden 135 yıl sonra Dumas araştırmacısı Claude Schopp tarafından bulunup Dumas'nın kendi notlarından yola çıkarak olası bir son yazdığı bölümleri de içeren ama yine de tamamlanmamış, eksik kalmış ve bu şekilde yayınlanmış son büyük macera romanı.
Kitabı bitirdikten sonra yaptığım araştırma ile öğrendiğim kadarıyla bir üçlemenin son kitabı olan bu kitap serinin ilk 2 kitabı "Beyazlar ile Maviler" ile "Jehu'nun Yoldaşları" ne yazık ki Türkçe'ye çevrilmemiş. Zaten 300'e yakın kitap yazmış bu dehanın çok ama çok az kitabı dilimize kazandırılmış olması büyük bir eksiklik. Yine de kitabı okurken "Beyazlar ile Maviler" ve "Jehu'nun Yoldaşların"da ne anlattığına dair bir fikir oluşturmamı sağlayan bölümler vardı ve asla bir başka kitabın devamıymış gibi hissettirmedi.
"Beyazlar ile Maviler" kitabının ismi Napolyon'un direktuvar hükümetini 18 Brumaire darbesi ile yıkıp birinci konsül olarak Fransa yönetimini eline aldıktan sonra Cumhuriyetçiler ve Kralcılar arasında süren iç savaşta Kralcıların giydiği Beyaz üniformaları ile Cumhuriyetçilerin giydiği Mavi üniformaları temsil ederken, "Jehu'nun Yoldaşları" ise Fransız devrimi sonrası Cumhuriyetçilerin yönetimi ele geçirmesi sonrası Krala sadık asilsazelerin Cumhuriyetçi Jakobenlere karşı kurduğu ve Napolyon döneminde de faaliyetlerini devam ettiren, genellikle Cumhuriyetçi hükümet kaynaklarını taşıyan posta arabalarını hedef alan ve ele geçirdiği altınları Kralcıların mücadelesi yolunda kullanmayı hedef edinmiş bir yeraltı örgütünü anlatıyor. Tüm bu bilgilere rağmen yine de benim gibi kronoloji takıntısı olanlar için İngilizceleri veya Fransızcaları yeterli ise bu kitaba başlamadan diğer 2 kitaba da göz atmalarını
Bazı kitaplar vardır yalnızca bir hayatı anlatmaz, bir ülkenin hafızasını da omuzlarında taşır. Nisyan benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Héctor Abad Faciolince, 1960’lardan başlayarak hem kendi ailesinin hikâyesini hem de Kolombiya’nın sancılı tarihini anlatıyor. Fakat kitabın merkezinde ne siyaset ne de şiddet var; tüm karanlığın ortasında ışığını kaybetmeyen bir baba-oğul sevgisi duruyor.
Okurken sık sık ‘keşke kurgu olsaydı’ diye düşündüm. Çünkü satırlardaki acının, kaybın ve çaresizliğin gerçekten yaşanmış olduğunu bilmek metni daha da ağırlaştırıyor. Bir yanda şiddetin gündelik hayatın parçası hâline geldiği, kurumların yozlaştığı bir ülke, diğer yanda insanlığa, eğitime ve iyiliğe inanmaktan vazgeçmeyen bir baba.
Nisyan, yalnızca bir anı kitabı değil. Aynı zamanda bir ağıt, bir sevgi mektubu ve unutulmaya karşı yazılmış güçlü bir direniş.
Çok sevdim.
Reklam
Japonlar herkesin bir ikigaisi olduğuna inanır, her sabah yataktan kalkmaları için bir sebepleri vardır.
İlham verici ve rahatlatıcı bu kitap sizlere kendi ikigainizi keşfetmeniz için gerekli tüm bilgileri veriyor.
Aceleci davranmamanızı, hayat gayenizi keşfetmenizi, ilişkilerinizi canlandırmanızı ve kendinizi tutkularınıza adamanızı sağlıyor. İkigailerini keşfedenler yaşamları boyunca uzun ve mutlu bir yolculuk için gereken her şeye sahiptir.
Şimdiden okuyacak olanlara mutlu yolculuklar!
9/10
2026 38. kitabı
Miguel Bonnefoy '86 Fransa doğumlu, çok genç bir kalem, ailesinin kökleri Şili'ye dayanıyor. Fransız ve Latin Amerika karışımı bir kalemi var diyeceğim fakat Latin Amerika tarafı baskın çıkıyor ve masalsı bir anlatımın içine giriyoruz ilk sayfadan; büyülü gerçekçilik, yüz yılı aşan bir aile hikâyesi ve pek tabi arka planda ülke ve dünya gündemi ve kitapta en sevdiğim şeylerden biri kadın karakterlerin ön planda olması.
La Havre'dan Kaliforniya'ya giden bir gemiden karahumma sebebiyle Valparaíso'da (Şili) inmek durumunda kalıyor "Lonsonier" ve böylece uzuun yıllarına eşlik edeceğimiz bir aile hikâyesi anlatmaya başlıyor Bonnefoy ama ne anlatmak. Bayıldım. Mekan ve karakter tanımlamalarını hem detaylı hem okuru sıkmadan yapmış. Yıllar sonra gerçekleşecek bir olayı önceden haber veriyor ama bu asla kurgudaki merakı ya da akışı bozmuyor. Şöyle ki: "Margot Lonsonier, yıllar sonra düşündüğünde, nasıl olup da Alman uçaklarının karşısına dikildiğini, çift uyruklu oluşuna ve cinsiyeti askere yazılmaktan kurtulmasını sağlamasına rağmen bu savaşa neden girdiğini tam olarak hatırlayamayacaktı." diye başlıyor, sonrasında Margot'ın savaşa katılmasını ve o sırada kendisinin ve ülkenin başından geçenleri okuyoruz, gibi.
Birinci Dünya Savaşından başlayıp Allende döneminin sonrasına uzanan bu süreçte tesadüfen Şili'ye yerleşip yanlışlıkla Lonsonier olan büyük dede ile başlayıp oğlu Lazare ve sonraki soya doğru devam eden bu büyülü hikâyede Michel René (gizemini koruyan karakter), Helmut Drichmann (sonrasında bir hayalet olarak katılacak aramıza), Delphine, Aukan (şaman), Thérèse (And Dağlarında 'mavi şahin'i olan bir ornitolog), Margot (uçağını elleriyle yapan kadın savaş pilotu), Hector, Ilario, Ilario Da ve niceleri ... Çok fazla karakter olmasına rağmen okurken kafamızda
SPOİLLER VARDİR.1000Kitap
Ben Persona serisini çok seviyorum. Persona serisini yeri bende çok ayrı. Yazarın İnferno serisini de çok seviyorum ama Persona bir başka. Benim açımdan serinin açık ara en iyi kitabıydı. Kitabın çoğu olayında ben çok şaşırdım. Çok severek okudum. Favorim oldu.
Bu kitabı serinin ikinci kitabının finalinden sonra o kadar bekledim ki. Serinin ikinci kitabı inanılmaz meraklı bitmişti. Ben ikinci kitabının sonunu hiç beklemiyordum. Öyle bir son kesinlikle beklemiyordum. Hatta yazar o sondan sonra seriyi nasıl toparlayacak merakla bekledim. Ama benim açımdan o kadar güzel toparlamış ki…
( SPOİLER )
İkinci kitabın sonunda Feray’ın akıl sağlığını kaybetmesi ve ondan dolayı akıl hastanesine kapatılması. Ondan sonra yaşadığı şeyler. Hector’un yaşadığı şeyler benim aşırı kalbimi kırdı.
Feray ve Hector benim canım çiftim. Bu ikili bir arada olduklarında aşırı güçlü. Birbirlerini o kadar güzel seviyorlar ki ( birbirlerine o kadar aşıklar ki)
Final kitabında tempo bir an olsun düşmüyor. Hector ve Feray’ın o kadar olay yaşamalarına rağmen, birbirilerin tavır almak yerine birbirilerini anlamaya çalışmaları.
Hector’un Feray’ı o kadar güzel seviyor ki . Kitapta ben en çok neyi sevdim dersem. Kitapta yazılan anlatılan mekanları sevdim. Roma, Venedik, Vatikan o şehirleri anlatılışı mükemmeldi. Sanki bende Hector ve Feray ile beraber gezdim. Sanki onların yanlarındaydım. Çok güzeldi. Bu seri benim direk favorilerimden. Okumayan herkese öneririm. Bence bir şans vermelisiniz
İkigai – Hector Garcia & Francesc Miralles
kitap aslında klasik bir kişisel gelişim kitabı gibi başlayıp, sonra Japon yaşam kültürü, uzun ömür, sadelik, rutinler ve hayat amacı üzerine daha sakin bir anlatıya dönüşüyor.
İnsana “daha yavaş ve anlamlı yaşamak” fikrini hissettirmeye çalışıyor. Özellikle Okinawa’daki uzun ömürlü insanların yaşam alışkanlıklarını anlatan bölümler oldukça sıcak ve huzurlu bir atmosfer veriyor. Küçük şeylerden keyif almak, bir amaç hissiyle yaşamak, sosyal bağları korumak gibi konular gerçekten düşündürücü bu kitap “hayat amacını bulduracak büyük bir rehber” beklentisiyle okunursa biraz hayal kırıklığı yaratabiliyor. Çünkü kitap daha çok bir yaşam felsefesi hissi veriyor; net yöntemler sunmuyor.
Bence okunabilir bir kitap ama mucize beklentisiyle değil; çay eşliğinde yavaş yavaş okunacak “iyi hissettiren bir yaşam kitabı” gibi yaklaşınca daha çok keyif veriyor.
Reklam
Reklam