Semiha Ayverdi gerçek bir mütefekkir. Bu, onunla ilk temasımız değil. Küçük bir kız çocuğuyken birkaç kitabını okuduğumu hatırlıyorum. Halk kütüphanesinde, kendisi gibi asil bir köşesi vardı.
Yusufçuk, ilahî aşkı anlatan; kâinat kitabını doğru okumayı öğütleyen ve bu kitabı tanıtma hizmetiyle yanan bir deneme eseri. Üslubu, zarafeti aşıp asil bir hâle dayanıyor. Ve bu asaletin beslendiği derinlik, cümlelerini de büyük ölçüde etkiliyor. Ben de her seferinde bundan çok etkileniyorum.
Bir tohumun çiçeğe durmak gayesiyle gösterdiği çabayı birkaç cümleyle anlatırken hem arkadaki hakikî kudrete şükrediyor hem de çiçeğin bu yolda nerelerden geçtiğini, güneşin nasıl bir vazife aldığını, toprağın onunla nasıl hemhâl olduğunu hissettiriyor.
Yazılarında zorlamadan doğan bir güzellik seziyorum. Ve bu “zorlamasız güzellik”, mütevazı bir hicap ve ölçüyle ardındaki birikimi perdeliyor. Sanki ansızın içine dolanı yazma ihtiyacı hissetmiş ve bizimle paylaşmış gibi. Oysa bunu başarabilmek epeyce zor bir iş.
Her okuyuşumda bir kez daha hayran kalıyorum.
Bu kitap Hz.Mevlâna'nın "Attâr yedi aşk şehrini dolaştı, bizse hâlâ bir küçük sokağın başındayız" diyerek övdüğü #feridüddinattar ın kitabı #simurg un öyküsü. Ben bir yorum yapmaktan hicap duyarım. Tasavvuf meraklıları mutlaka okusun deyip fikrimi ayan etmiş olayım. İşte kitaptan bir kaç alıntı #ilkemiroku
#kitapsızasla #kitapokusanböyleolmazdı
"Can tende gizli, Sen canda gizlisin. Ey gizlide gizlenen. Ey canların Canı. Ey her şeyden önce olan ve her şeyden üstün olan. Ey her şey kendisine ait olan ve hepsini ait olan."
"Sana gelince, yok et sen kendini. Budur işte Kemal!
Kaldır ortadan kendini. Budur Vuslat!
" Kullar senden çekiniyor, bense kendimden korkuyorum!
Çünkü senden İyilik, kendindense kötülük gördüm."
"O'nun dışında her ne ararsan bir benzerini bulursun!"
"Sen mumun parıldayışını götüyorsun ve memnunsun, fakat onun başındaki ateşi görmüyorsun. Bedene dışarıdan bakan kimse, gönülde neler olup bittiğini hiç bilebilir mi?"
"Kim vardır benim gibi böyle tek başına, yapayalnız? Kim var deryaya daldığı hâlde dudakları kupkuru kalmış? Sırdaşım, dertdaşım olacak kimsem yok! Ne acılarımı paylaşacak biri var,ne mahremim olacak bir dost! Derdimi kime açacak, kime anlatacağım? Kim var benim halimden anlayan?"
"Bir sûfî şöyle diyordu: Eğer Allah beni hesaba çekip -Ey yorgun, bitkin görünen! Yoldan (dünyadan) ne getirdin? Diye sorarsa, cevabım şu olur: Yarabbi zindandan ne getirilir?"
"Ben bu dünyada kendime bir sırdaş bulamadım,o yüzden içimi hep mısralara döktüm."
"..sen hayatında bir zaman cefalarla cebelleşmedikçe, huzur ve sükûnu nasıl tadabileceksin?"
"Sultanım! Mademki beni böyle kolayca öldürebilecektin, bu yiğit ve kahraman orduyu getitmene ne gerek vardı?"
"Sen ben misin? Yoksa ben sen miyim? Ben sende yok oldum. Yok artık ikilik!"
"Hep hiç olduğuna,hiç de bu hep
Herkese selamlar
Bugun size lezzetli mi lezzetli bir kitap olan #hayatintarifleri yorumu ile geldim. Kısacık ama sanki dunyalari içine sigdirmis kadar dolu bir kitapti. Ama kitapta beni en cok şaşırtan ve şapka çıkarmama neden olan durum yazarin kaleminin basarisiydi. Sevgili @acelyaakkoyun un bu kadar harika bir kalemi oldugunu yeni öğrenmiş olmaktan hicap duyuyorum. Tek kelimeyle bayıldım
Kadinlari anlatan kitabimin ana karakteri Mumtena'ydi ama sanki ben kendimi okudum. Mumtena ile o kadar hayatın içinden kadinlarin evine konuk oldum ki, her okudugum hikayede ya bir tanıdığa rast geldim ya da kendimi gördüm. Ustelik kırk yil dusunsem yemeklerin birer hikayesi oldugunu da bilmezdim. Belki vardir ama ben bu kitap sayesinde öğrendim.
Kitap biraz içsel yolculuk, biraz kişisel gelişim ve hatta biraz da dram iceriyordu. Bu nedenle neresinden bakarsaniz kitabi o sekilde değerlendirmeye almak mümkündü. Mesela ben artik yemeklerin hikayeleri ile yaptigim her yemeği o gün nicin seçtiğimi dusunur oldum. Bir yandan da o yemeğin hayatimiza kattiklarini merak ettim.
Mis gibi bir anlatim ile ve betimlemenin tasvirlerle buluştuğu, asla yormayan, betimleme iste boyle yapılmalı dedigim cok severek okudugum bir kitap oldu. Kesinlikle ama kesinlikle herkese tavsiyemdir.
Alin okuyun ama tek handikapi ac karnına okunmamasi gerektiği
#kitapönerisi
#kitapyorum #bookpost #bookannotations
Hayatın Tarifleri 
Açelya Akkoyun
Hayatın Tarifleri Açelya Akkoyun
En sevdiğim romanlardan...Edebiyat
Okuduğum romanlar arasında beni en çok etkileyen romandır ve apayrı bir havası vardır. Tasvirleri insanı uzun uzun düşünmeye sevk eder. Bir gecede okuyup takibindeki iki hafta kendime gelemediğim bir kitaptır.
Romanın kahramanı Raif Bey’dir. Kendisi, kadınlara dair içselleştirilmiş bir hicap duygusuyla yaşarken ilk defa bir portre vasıtasıyla ilgi duyduğu kadının gözlerine doyasıya bakabilme imkanı yakalar. Kürk mantolu kadına ilişkin hisleri; her gün uğramadan edemediği galeride, tablonun önünde geçirdiği saatlerle beslenir.
Raif Bey, 1940’lı yılların bekar Türk erkeğidir esasen. Sabahattin Ali’nin kaleminden kişisel tahlilini; olaylara, karşı cinse, aşka, sanata ve hayatın kendisine yaklaşımlarını okudukça neslinin tükendiğine, en iyi ihtimalle tükenmek üzere olduğuna kanaat getirmek çok zor değil. Asla mükemmel değildir; dünya ne onun etrafında dönmektedir ne de ona aittir. Aksine, "hiç" dahi olabilmektedir.
Raif Bey ile Maria sokakta yürürken onlara eşlik eder, parkta gezerlerken bahar çiçeklerinin kokusunu burnunuzda hissedersiniz. Ayrıldıklarında sevgilinizden ayrılmış olur, kavuştuklarında sevgilinizle kavuşursunuz. Konuşmayan insanların hikayeleri ne acaba diye düşünmeye başlarsınız.
Sabahattin Ali
Sabahattin AliYarım Kalan Bir Saygı Duruşu
__
Bazı kitaplar vardır; sadece okunmaz, yaşanır. Şu Çılgın Türkler ile henüz çok genç bir yaşta tanıştığımda, elime aldığımın sadece kâğıttan bir kütle değil, binlerce insanın sarsılmaz iradesi ve çektiği tarifsiz acılar olduğunu anlamıştım.
Okurken tüylerimin ürperdiği, nefesimin kesildiği o sahneler... Atalarımızın maruz kaldığı o zulmü ve işkenceleri okudukça, insan elinin ne kadar yıkıcı olabileceğini ilk kez o kadar çıplak görmüştüm. Öyle bir an gelmişti ki, o manevi yükün ağırlığı ruhuma fazla gelmiş; o büyük acıya daha fazla tanıklık edemeyeceğimi hissedip kitabı yarım bırakmak zorunda kalmıştım.
Bugün anlıyorum ki; o gün o kitabı bitirememek bir vazgeçiş değil, o muazzam fedakârlık karşısında duyduğum derin bir hicap ve sarsıcı bir vicdan refleksiymiş. Sonunu getiremesem de, o sayfaların arasından sızan o onurlu sızı, bugün bile kalbimde aynı ürpertiyle yaşıyor.
Bazı hikâyeler bitmese de, ruhunuzdaki yerini sonsuza dek mühürler__.
SARI YÜZ
Kitabı okumadan önce “Sarı yüz” nasıl bir kavramı karşılıyor diye anlam verememiştim. Kitabı okuyup araştırınca şöyle bir sonuca ulaştım: “Blackface nasıl siyahları küçümseyen bir geçmişe sahipse, yellowface de benzer şekilde Asyalıları yanlış ve basitleştirilmiş şekilde gösterdiği için problemli kabul edilir.”
Kitap içeriği ve keliminin anlamı bu yazıyı okuyunca kafamda oturdu.
Genç ama pek başarılı olamayan yazar Juniper’ın, aynı okullarda okuyan kendi gibi yazar olan ancak erken yaşta iyi bir yazar olup popülerliği yakalayan Athena’nın ölmesiyle onun eserini yazıya dökmesi, onun hayatını (ç)almasını ve bu süreçteki duygusal çöküşlerini, iç sesinden kurtulamayışını anlatıyor.
Kitap, günümüzdeki çoğu başarı hikayesinin gerçeklerini anlatıyor. İçerik ne olursa olsun bunun bir önemi olmadığını; şekilciliğin önemli olduğunu, reklamın iyisi ya da kötüsü olmayıp her türlü popülariteyi kazandırdığı dünya düzenini aktarıyor bizlere. Aslında artık hepimizin etrafında böyle insanlar var. X kişisi bunu da yaptı ama sanki hiç yapmamış gibi hayatına normal akışında devam ediyor, yaptıklarından hicap duymuyor diye düşündüğümüz insanlar var ya onların yaşamını okudum diyebilirim kitapta.
Dilini, akıcı anlatımını, farklı ve yoğun kelime kullanımını sevdim. Yeni kavramlar öğrenmek hoşuma gitti. Okunması kolay, akıcı ve sonunu merak edip bir an önce okumak istiyorsunuz. Duygular güzel aktarılmış, dediğim gibi günümüz dünyasından çok şeyler bulabiliyoruz. Beğendiğim ve severek okuduğum bir kitap oldu benim için.