İbrahim Halil Gülben
@ibrhalgul
Benim tüm çabam kimseye muhtaç olmadan yaşamaktır. İnsanlar hiç bir şeyimi almazlarsa bana çok şey vermiş olurlar ,hiçbir kötülük etmezlerse ,yeterince iyilik yapmış sayılırlar...
İnsanların neler yapacağı ya da yapmayacağı önceden bilinmez, beklemek gerekir, zamana zaman tanımak gerekir, zaman hükmeder, zaman, kumar masasında karşımızda oturan oyuncudur ve oyunun bütün kartları onun elindedir, bizler ancak hayatımızı verirsek bir şey elde edebiliriz.
Reklam
Siz yazarsınız, az önce dediğiniz gibi kelimeleri çok iyi tanımanız gerekir, dolayısıyla sıfatların hiçbir işe yaramadığını bilirsiniz, bir insan bir başka insanı öldürdüğünde, örneğin, bunu olduğu gibi ifade etmeli, zaten eylemin dehşeti, kendi başına, öyle korkunçtur ki böylesine korkunç olduğunu söylemekten bizi kurtarır, Gereğinden fazla kelime kullanıyoruz demek istiyorsunuz yani, Gereği kadar duyguya sahip olmadığımızı söylüyorum, Belki de yeteri kadar duyguya sahibiz ama onları ifade edecek kelimeleri kullanmıyoruz, Sonuçta da duygularımızı yitiriyoruz.
Her hareketimizden önce bütün sonuçlarını tahmin etmeye çalışsak, bunları ciddi olarak düşünsek, önce kesin sonuçları, sonra olası sonuçları, sonra rastlantısal sonuçları, daha sonra da hayali sonuçları düşünmeye kalksak, kımıldayamayız bile, tek bir adım atamayız. Sözlerimizin ve hareketlerimizin iyi kötü sonuçları, kuşkusuz, gelecekteki bütün günlerimize, hatta bizim bu sonuçları doğrulamak, kendimizi kutlamak ya da başkalarından özür dilemek için artık bu dünyada bulunmayacağımız sonsuz günler dahil, oldukça düzenli ve dengeli biçimde dağılır...
Sosyoloji dersleri verdiğimiz odaların duvarlarına, Max Weber'in yarım yüzyılı aşkın süre önce sarf ettiği şu sözleri kazırsak akıllılık etmiş oluruz: "Eğer profesyonel bir düşünürün dolaysız bir yükümlülüğü olacaksa, o da çağa hâkim olan idoller karşısında sakin kalmak ve gerektiğinde akıntıya karşı yüzmektir."
Zygmunt Bauman, Açılış Semineri, Leeds Üniversitesi, 1972.
Sayfa 9 - ayrıntı
Carl Gustav Jung, insan "sürülerinin" kalabalıklaştıkça akılsızlastığını, hayvan sürülerinin ise tersine, kalabalıklaştıkça akıllandığını söyler. Bunun birçok nedeni olabilir fakat burada dikkat çekeceğim ve birazdan kafamdaki çözümü dayandıracağım yer açısından şu farkı akılda tutmakta fayda var: Hayvan sürüleri, bireysel iradeleri zayıf ve sadece biyolojik ihtiyaçlarının peşinden giden canlıların gruplaşmasından oluşur. İnsanlar ise bireysel irade, irrasyonel güdüler ve yaşamdan biyolojik ihtiyaçlarının ötesinde faydalar (anlam, aşkınlık vs.) elde etme itkisine sahip olmakla hayvanlardan ayrılır. Yine aynı özellikleri sebebiyle, diğer bireylerin özgürlük alanlarını ihlal etmek konusunda çok mahir olduğundan, kuralsız bir insan topluluğunda anarşinin kaçınılmaz olacağı öngörülebilir.
Dolayısıyla insanoğlunun, “akılsız” dediğimiz hayvanların aksine, üst bir akılla idare edilmeden yaşaması zor görünüyor. Bunun sonucunda, tarih boyunca biriken tecrübelerden de yola çıkılarak, insan toplumlarının devletler oluşturması ve katı bir dizi kuraldan oluşan yasaları kolaylıkla kabul etmesi, toplumsal bir barış için mutlak gerekli bir şart olarak algılanmakta.
Peki, devleti kuran, idare eden, hükmeden ve diğer insanların uyacakları kuralları belirleyen insanların davranışlarını kim nasıl düzenleyecek? Tarihe kuşbakışı olarak bir göz atmak bile insanlığın geçmişini karartan tüm anlaşmazlıkların sınırlar, devletler, hâkimiyet kavgaları ve ideolojik görüş farklılıkları olduğunu gösteriyor. Dünyanın en “akıllı” canlıları olarak bundan kurtuluş yolunu hâlâ bulamamış olmamız aslında biraz utandırıcı...
Sayfa 202 - tutikitap
Reklam