Geçenlerde görüş gününde, o arkadaşım çıkıp geldi yine. Yıllar var ki görmemiş, baya da gönül koymuştum hani. Onu görünce nasıl mutlu oldum anlatamam. Sanki, Zerdüştü bana yeniden getirmişti. Ekmek davasına gurbete gittiğini, yıllar sonra sırf beni görmek için geldiğini anlattı uzun uzun. Ne yalan söyleyeyim, gözlerimden yaş döküldü. Gizlemedim, saklamadım. Erkekliğe sığmayan, insanlığa sığar. "Abi, sana bir karton sigara getirdim, mahcup olmayayım geçen seferki gibi." deyince gülümsemişim. Ah o ne güzel bir mahcubiyetti, bir bilseydi.... "Keşke sigara yerine bana onu getirseydi!" diye geçirdim içimden.
İşte insan böyle bir şey. Bilmediğini sevmez, korkar ondan. Bilir ise, hele bir de severse kopamaz artık. Dedim "Bir daha yolun düşerse buralara, o kitabı al gel bana." Şaşırdı, yüzüme baktı. Kinayeli bir serzeniş mi, yoksa ciddi ciddi mi söylüyorum diye anlamaya çalıştığı belliydi. "Sahiden söylüyorum, bana bilmeden öyle bir şey getirmişsin ki, bir kamyon sigara yığsaydın önüme, bu kadar hora geçmezdi." dedim.
Aynı sokağın çocuğuyduk biz. Her yere birlikte gider, birbirimizin her şeyini bilirdik. Kitap okumadığımı da bilirdi haliyle. Şimdi şaşkındı, yılların bendeki değişimine... Gözlerinde, bana acıyan bakışları gördüğümde içim parçalandı bir an. Kitaplara saklanan insanları küçümser, "yaşamaya korkanlar" derdik eskiden. "Demek beni korkak görüyor." dedim içimden. Kendimi, düşüncelerimi yaşadığım evrimi uzun uzun anlatacak durumda değildim o an. Ayrıca buna da zaman yoktu zaten. Ama o anladı beni. Her zaman anlardı. Hatta en iyi o anlardı diyebilirim. Ertesi gün getirmiş kitabı. Teslim etmiş gardiyanlara. Ulaştırdılar bana.
Sevgili GençlikŞiir
“Öyle parçalandım ki ömrümde
Sevgiyle öfke arasında,
Sevgimi öfke vurdu
Öfkemi sevgi kaçırdı
İçim parçalandı arada
… “
Sayfa 107 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları
ne denir...
Sen bana aldırma. Wells gibi sosyalist ve rasyonalist birini Freud gibi bir fantezi satıcısının yanında görünce içim parçalandı.
Sayfa 119
Ahhhh okurken içim parçalandı :/ Nasıl da zalimsin Hasan!Alıntı
“Yusuf,” dedi. “Züleyha seni cennette bekliyor. Şu kuleyi görüyor musun? Koşarak çık yukarı ve at kendini aşağı. Düştüğünde kendini onun kollarında bulacaksın.”
“Öyle parçalandım ki ömrümde
Sevgiyle öfke arasında
Sevgimi öfke vurdu
Öfkemi sevgi kaçırdı
İçim parçalandı arada”
Önce korkunç azaba, kahra gömülüyorum
Sonra en büyük affa uğrayıp gülüyorum
Çatlıyor da mezarım, dışa vuruyor beni
Terazi, Rüveyda’ya dîvan kuruyor beni
Güneş aktı; ay söndü; parçalandı yıldızlar
Rüveyda, burda şimdi sen varsın; gözlerin var
Beyaz tüller içinde ruhun sarıyor beni
Sahibisin bu eşsiz muhabbet sarayının
Mağrur yükseliyorsun uluların katına
Huriler imreniyor sonsuz saltanatına
Elime tutuşturup kalbinin kadehini
Sevgini şarap gibi sunuyorsun Rüveyda
Çiçek çiçek kalbime doluyorsun Rüveyda
Acı yok; intizar yok; eskide kaldı hasret
Devrini tamamladı endişe, korku, hayret
Buz ve köz tarih oldu; bitti zaman ve mekân
Zaman biziz, mekân biz; imkânsıza yok imkân
Ömrün ne sonundayız, ne de henüz başında
Otuz üç yaşındayız, hep otuz üç yaşında
İçim sensin bu ilde; dışım sensin Rüveyda
