İslamı yayılışı
... birliğin bir eylem olması, İslâm'ın kaderciliğe götürdüğüne inanmanın ne kadar saçma olduğunu gösterir. Tam da bunun aksine İslâm, insanın sorumluluğuna ve hürriyetine en sağlam temelini verir. Bizzat İslâm kelimesi, ilâhi iradeye boyun eğiş anlamına gelir. Dolayısıyla, İslâm'ın birlik, bütünlük kavramı dâhilinde her şey boyun eğmiştir, müslimdir, Müslümandır; Çiçeğe duran bir ağaç, boy atmakta olan bir hayvan, rengi veya ağırlığıyla bizzat bir taş, basbayağı Müslümandır. Fakat bu teslimiyet (Müslümanlık) onlara bağlı değildir. Onlar kendilerine yön veren kural ve kanunlardan bağlarını koparamazlar. Sadece insan, kendisinin asıl niteliğini, gerçek özünü unutabilir. Nitekim Kur'ân ona sen âyetlerimizi unuttun! diye seslenir, Tâhâ, 20/126. O hâlde Müslüman kendi seçimiyle, ilk kanunu, yani hayata anlam veren birlik ve bütünlüğün kanununu yeniden hatırlayarak Müslüman olur. O bu seçiminden, bu imanından ve reddetme yetkisine de sahip olduğu bir vahyi bu kabulünden dolayı tam anlamıyla sorumludur.
Hem zaten Müslümanların, üç çeyrek asır içinde, dört büyük medeniyeti yenileştirmelerini ve dünyanın yarısı üzerinde hükümran olup parıldamalarını sağlayan bir inancı, kaderci ve mütevekkil olarak görmek son derece tuhaftır. İslâm'ın fikir ve hareket dinamizmi, kaderciliğin tersidir. Çünkü bu dinamizm, milyonlarca insanı başka türlü yaşanabileceğine ve yaşanması gerektiği inancına sevketmiştir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi·216 syf.·
2026 1. kitabı
Gecenin bir yarısında kitaplar ırmağın konuştuğu gibi konuşurlar, sükünetle ya da isteksizce; belki de gayet uyanık olsak ya da kendimizi öyle zannetsek bile, kendi yorgunluğumuz, kendi uykusuzluğumuz ve kendi düşlerimizle biz yaratırız isteksizliği. Pek bir katkıda bulunmayız ya da öyle zannederiz, neredeyse hiç çaba harcamadan ve fazla önemsemeden bilgilendiğimizi zannederiz, kelimeler uyanık okurun, coşkunluğun engeline takılmadan, usulca ya da tembel tembel kayar gider, edilgen biçimde ya da bir armağan gibi sindirilirler, hesaba katılmayan, çaba gerektirmeyen, yararı da olmayan bir şey gibidirler, onların da mırıltısı sakin, sabırlı ya da tembeldir, onlar da canlılarla ölüler arasında sürekliliği sağlayan bir iptir; okuduğumuz yazar ölmüş de olabilir hayatta da, ama yorumladığı veya anlattığı geçmiş olaylar hayatiyetleri olmamasına rağmen değiştirilebilir ya da inkâr edilebilir, alçaklık ya da kahramanlık olarak algılanabilir; bu da onların dur durak bilmeden yaşamaya devam etme ve bizi huzursuz etmeyi sürdürme şeklidir.
Sayfa 100
İnsanlar anlatır / konuşur...
İnsanlar kaçınılmaz biçimde gidip anlatır, hef şeyi er veya geç anlatır, ilginç şeyleri de, anlamsız şeyleri de, özel şeyleri de, genel şeyleri de, mahrem olanı da, fuzuli olanı da, gizli kalması gerekenleri de, yayılması gerekenleri de, dertleri de, sevinçleri de, hınçları da, hakaretleri de, tapınmaları da, intikam planlarım da, bizi gururlandıran şeyleri de, utandıranları da, sır gibi görünen şeyler kadar sır olması gerekenleri de, bildik olanı da, ağza alınmaz şeyleri de, dehşetli olanı da, aşikâr olanı da, temel şeyleri de (aşk gibi), önemsiz şeyleri de (aşk gibi). Hiç düşünmeden. İnsanlar hiç durmadan aktarır, ne yaptığını bilmeden, harekete geçirdiği, felaketle sonuçlanabilecek, denetlenmesi imkânsız fesatlık, yanılma ve kargaşa süreçlerinin farkına bile varmadan anlatır; durmadan başkalarından ve kendinden söz eder, ayrıca kendinden söz ederken başkalarından ve başkalarından söz ederken kendinden söz eder.
Sayfa 15
Tercih
Tercih istenerek yapılana benzeyen ve istenerek yapılan olmayan bir şeydir. Belki de ayrıntılı düşünmedir.
