Evet, yine bir kitabın daha sonuna geldim. Sabahattin Ali'nin kitabı olan Kuyucaklı Yusuf'u yeni bitirdim ve kitap bana cidden çok garip geldi. Garipten kastım, okurken bu kitabı nedense İçimizdeki Şeytan'la birleştirdim. Özellikle iki kitaptaki kadın karakterleri, yani Macide ile Muazzez'i birbirine çok benzettim. İkisi de kendi dünyalarında sevgiyi ve aradıkları şeyi bulduklarını sandılar ama ne yazık ki Yusuf bu sevgiyi ve sahiplenmeyi tam olarak Muazzez'e gösteremedi.
Tabii burada sadece Yusuf'u suçlamak da olmaz, sonuçta Yusuf'un çocukluktan gelme bir olayı, travması var. O içine kapanıklığı, kasaba hayatına ve toplumsal baskılara ayak uyduramayıp sürekli başka yere, kendi içine çekilmesi de bu durumda illaki büyük bir etkendir. Ama yine de Muazzez'i evde öylece başıboş bırakması, sadece gidip çalışması ve kadına asıl ihtiyacı olan ilgiyi göstermemesi kesinlikle Muazzez'in istediği, hatta hiçbir kadının isteyeceği bir şey değil. Muazzez sadece sığınacak güvenli bir yer ve gerçek bir sevgi arıyordu; Yusuf ise hem kendi içine çekildiği için hem de o çevre yüzünden Muazzez'i ihmal etti ve kasabanın o pis, yozlaşmış insanlarının ortasında tek başına bıraktı.
Kitabın devamında da zaten bu ilgisizliğin ve geç kalmışlığın faturası çok ağır oldu. Yusuf onu korumak için ancak en sonlarda her şeyi geride bırakıp alıp gitme eyleminde bulundu ama artık iş işten geçmişti. Sevginin tek başına yetmediğini, insanın kendi içindeki sıkıntıların ve toplumsal baskıların her şeyi nasıl mahvedebileceğini çok buruk bir şekilde hissettiren, garip ama acayip etkileyici bir romandı.
kalbin sesini dinlemek ve onun korkularını anlamak
"Bir şeyi gerçekten istersen, bütün evren onu gerçekleştirmek için iş birliği yapar" Cümlesi ilk adımı atarak cesaret gösterip yola çıkmamız gerektiğini ve hayatın bize hak ettiğimiz yardımı mutlaka sunacağını en güzel haliyle anlatan harika bir motivasyon cümlesidir. İnanmak, görünmeyeni görünür kılma gücüdür.
Eser,insanın bu hayattaki gerçek amacını bulması ve korkularını aşarak kendi mucizesini yaratması gerektiğini anlatan çok güzel bir kitap. "Ben kimim ve bu dünyadaki amacım ne?" sorusunu, bir çobanın peşinden çölün kalbine inerek sayfalar arası yalın bir dille yol almamızı ve kitabın sonuna geldiğimizde de ruhumuzu güçlendiren bir kitap. Bu tür güzel kitapların bol olması dileğiyle, keyifli okumalar dilerim arkadaşlar. Huzurla demlenin
Reklam
Sıdıka Çal Arslan – Bir Merhamet Hikayesi: Hüseyin
Selam kitap dostlarımm...
Bugün sizlere sıcacık, samimi ve bir o kadar da düşündürücü bir hayat hikâyesiyle geldim.
Hüseyin'in hikâyesi aslında hepimizin hikâyesi... Bozkırın tozlu yollarında başlayan, Ankara'nın kalabalığına uzanan bu yolculukta; çocukluk, aile, dostluk, gurbet, aşk, hayal kırıklıkları ve hayatın türlü sınavlarıyla karşılaşıyoruz.
Henüz küçük yaşlarda okumaya ve öğrenmeye tutkuyla bağlanan Hüseyin'in hayatına; köy yaşantısı, yurt günleri, okul yılları ve unutulmaz dostluklar eşlik ediyor. Kimi zaman sınıf penceresinden hayallere dalan sessiz bir çocuk, kimi zaman hayatın yükünü omuzlarında taşıyan genç bir adam olarak çıkıyor karşımıza.
Roman boyunca Hüseyin'in kalbinde büyüyen en güçlü duygu ise merhamet oluyor. Çünkü o, dünyaya iyilik penceresinden bakmayı seçenlerden. Yaşadığı zorluklar, uğradığı haksızlıklar ve aldığı yaralar bile onu iyilikten vazgeçiremiyor.
Bir emlakçıda başlayan iş hayatı, dürüstlüğü sayesinde büyüyor. Ve zamanı geldiğinde Nebahat ile evlenip dünyalar tatlısı ikiz kızları Sıdıka ve Zübeyde’nin babası oluyor.
Yazar, sade ve akıcı diliyle yalnızca Hüseyin'in hayatını anlatmıyor; aynı zamanda kendi iç sesimizle de bizi baş başa bırakıyor. Okurken zaman zaman kendi çocukluğunuzu, özlemlerinizi ve hayata bakışınızı hatırlayabilirsiniz.
"Hayat bir sahne ise, iyilik onun en büyük rolüdür."
Bir Merhamet Hikayesi: Hüseyin; vicdanın, sabrın, merhametin ve insan kalabilmenin hikâyesi. Her şeye rağmen iyilikte direnenlerin, dualarla ayakta kalanların ve insanlığını korumayı başaranların sessiz ama güçlü destanı...
Merhametin karanlığı nasıl aydınlattığını görmek isteyenlere tavsiye ederim.
Hayat Yollarında ise daha çok yazarın çocukluk ve gençlik yıllarındaki anılarından oluşuyor. Bir nevi biyografik bir kitap diyebiliriz. Ama olaylar sizi içine alacak güzel bir kurguda anlatılıyor. Biyografi sıkıcılığı yok. (Ben biraz sıkıcı bulurum bu türü, O yüzden öyle diyorum. Alınma, gücenme olmasın eheh.) Hikayede Panait Istrati'nin ilk kez annesinin yanından ayrılarak gerçek hayatın acımasızlıklarıyla yüzleşmesi anlatılıyor. Çocukluk ve gençlik döneminde, iş hayatında karşılaştığı zorluklar, haksızlıklar, bunlar karşısında bocalayışı, ayakta kalma çabaları yer alıyor kitapta. Bu zamanlarda tek destekçisi kitapları ve elindeki Romence dil bilgisi sözlüğü oluyor. Hayatımızın her döneminde karşılaştığımız zorluklarda bize güç verecek, cesaretimizi ve yaşama sevincimizi yitirmemizi engelleyecek bir şeye ya da bir kimseye ihtiyacımız olur ya, burada da sözlük o görevi görüyor işte.
Hikaye, daha sonraları yazarın yaşadığı topraklardan kaçıp uzaklaşarak en büyük hayali olan Fransa'ya ulaşma çabaları ile devam ediyor.
Öncelikle filmini izledim. Çok sonraları da kitabını aldım. Film çok hoşuma gitmişti. Kitabının da öyle bir etkiye sahip olacağını düşünmüştüm ama yanılmışım. Çünkü çok daha derin ve çok daha etkileyici bir eser ile karşı karşıya kaldım. Bunun en büyük sebebi de aslında izlediğimiz filmin bu kitap olmaması.
Evet Film bu kitabın filmi olay aslında aynı. Orada Jamal karakteri kenar mahalleden geliyor ve hayatında yaşadıklarının yarışmada karşısına çıkmasıyla kaderin cilvesiyle en büyük ödülü alıyor. Yarışma programının sunucusu ise bu işte bir iş olduğunu düşünüyor ve polisi çağırıyor. Burası aslında aynı ama kitaptaki kişi Jamal değil Ram Muhammed Taylor. Bir kilise önüne bırakılan bir çocuk. Rahip ona bakıyor ve aile bulmaya çalışıyor ama maalesef bulamıyor. Sonra ona bir isim vermek istiyor. Bir Hristyian ismi veriyor ama bunu duyan bazı hintliler onunla konuşuyor. Onun hristiyan olduğunu nereden biliyorsun ya hintliyese diyorlar. Papaz da bunu bilemezsiniz ya müslümansa diyor. En sonunda da hint, müslüman ve hristiyan adından oluşan Ram Muhammed Taylor adını alıyor. Filmden farklı bambaşka br hikaye burada bizi bekliyor işte. Çünkü polislerin elinden bir avukat kız onu kurtarıyor ve onunla konuşuyor. Soruları nasıl bildiğini anlatmasını istiyor. Çünkü onun soruları çaldığı düşünülüyor. Ram anlatmaya başlıyor. Herşeye adının verilmesinden başlayarak yaşamındaki tüm dönüm noktalarını anlatıyor. Bütün dönüm noktaları yarışmadaki soruların cevapları. Ve yaşadıkları o kadar zor ki. Ölümler, ihanetler, aşklar, sevgiler, kardeşlikler...
Sizleri derinden etkileyeceğini düşündüğüm bu kitabı kaçırmayın derim.
Eski İstanbul'un kaybolan silüetine, Haliç'in durgun sularına ve artık esamesi okunmayan o naif insan ilişkilerine doğru kısa ama derin bir yolculuğa çıkmaya ne dersiniz?
Bugün, edebiyatımızın gizli hazinelerinden biriyle, Osman Cemal Kaygılı’nın Sandalım Geliyor Varda eseriyle karşınızdayım. Kitap, İş Bankası Kültür Yayınları’nın o çok sevdiğimiz Türk Edebiyatı Klasikleri dizisinden kitaplıklarımıza eklenmeyi fazlasıyla hak eden bir cevher.
İçerisinde iki öykü barındırıyor. İlki, kitaba adını veren o nostaljik, şiirsel ve buruk sandal sefası… Okurken Haliç sularında süzülüyor, ince bir kalp kırıklığıyla geçmiş ihtimallere dalıyorsunuz. İkincisi olan Tekin Olmayan Kedi ise insanın içindeki bencilliği oldukça sürükleyici ve trajikomik bir havayla yüzümüze vuruyor.
Eğer Sait Faik’in İstanbul sokaklarında dolaşan, kenar mahalle insanını merkeze alan o samimi, sıcak kalemini okumayı seviyorsanız; Kaygılı’nın bu eşsiz gözlem yeteneği ve dönemin ruhunu yansıtan dili de kesinlikle favorileriniz arasına girecek.
Reklam
Reklam