Bir gölməçəni keçdiyinizi və bir uşağın batmaqda olduğunu təsəvvür edin. Heç bir şey mane olmadıqda, kömək üçün suya dalardınızmı? Əlbəttə, dalardınız. Heç kim ciddi işi olsa belə, iki dəfə düşünməz. Bəli, paltarınız islanacaq, bəli, yerinə yetirəcəyimiz iş gecikə bilər. Nə olsun? Yan keçmək vicdansızlıq olardı. Bəs uşaq sizin gözünüz qarşısında deyil, minlərlə kilometr məsafədədir və aclıqdan ölsə və ya qarşısını almaq mümkün olan, boğulmayan bir xəstəlikdən ölsə, nə olacaq? Vəziyyəti kömək etməklə dəyişmək imkanınız var: bunun qarşısını almaq üçün pul göndərə bilərsiniz. Bəs onda bu vəziyyətdə yan keçmək daha məqbul ola bildiyi halda başqa birində niyə mümkün olmasın? Niyə yalnız fiziki məsafə mənəvi əhəmiyyət kəsb etməlidir?
Bakın, hepimiz zaman zaman tembellik yapmışızdır ama bu bir defa olur, iki defa olur. Tekrarlarsa, sen zaten o işi yapmak istemiyorsun demektir. O işle bir alakan yokmuş belli ki, o işe saygın yokmuş .
Birçoğumuza tuhaf gelebilir ama farklı tarikatlardan şeyhlerin birlikte dergi çıkarmaları da istisnai bir vaka değildir. Sadece bir örnek: 1 Eylül 1919 tarihine kadar 161 sayı çıkan, uzun ömürlü bir tasavvufi süreli yayın olan Ceride-i Sufiye'nin düzenli yazarları arasında Mevlevi şeyhi Ahmed Remzi Dede, Şazeliyye'den icazetli İzmirli İsmail Hakkı, Nakşi şeyhi Ahmed Ziyaüddin Gümüşhanevi Hazretleri'nin halife
lerinden Mustafa Fevzi Efendi, Melami halifesi Bursalı Mehmed Tahir Bey, Uşşaki şeyhi Hüseyin Vassaf Efendi gibi isimler bulunmaktadır. Bilmeyenler için söyleyelim:
Bu isimlerin her biri kendi meşreplerinin temsil makamında olan ve "az meşhur" kimseler değillerdir üstelik.
Yunus Emre'miz demiş ya hani: "Gelin tanış olalım/ İşi kolay kılalım." Bunu öncelikle ehl-i tarike, dervişlere, şeyhlere demiş olmalı, değil mi?
"Devlet dairesinde bir işin görülmesi için önce o işin imkansız olduğunun kanıtlanması gerekir. İmkansız olan işi oldurmak ise devletin en büyük başarısıdır."
Gertrude, Filistin ve Irak'ta işi altüst eden şeyin Faysal ve Kudüs Müftüsü'nün aşırı milliyetçi istekleri olduğunu düşünüyordu. Çatışmaların kaynağı buydu. İngilizler barış için milliyetçilikten vazgeçmenin temel şart olduğunu düşünüyorlardı.