Şadi Şirazi (tam adıyla Muslihuddin Şeyh Sadi Şirazi, 1210-1291/1292), Fars edebiyatının en büyük şair ve mutasavvıflarından biridir. İran'ın Şiraz şehrinde doğmuş, ömrünün önemli bir kısmını ilim tahsili, seyahatler ve tasavvufi eğitimle geçirmiştir. Haçlı Seferleri, Moğol istilaları gibi zorlu dönemlerde yaşamış; Bağdat, Şam, Mısır, Hindistan gibi yerleri dolaşarak edindiği tecrübeleri eserlerine yansıtmıştır. Şadi'nin üslubu, hikmetli, yalın ve gerçekçi bir anlatımla tanınır; mecazi sembollerden ziyade doğrudan öğütler verir. Eserleri, Doğu edebiyatının klasikleri olup, Osmanlı medreselerinde ders kitabı olarak okutulmuş, Batı'da da Goethe ve La Fontaine gibi isimleri etkilemiştir.
Bostan ("Bahçe" veya "Meyve Bahçesi" anlamına gelir), Şadi Şirazi'nin 1257 yılında kaleme aldığı meşhur mesnevisidir. Şadi, uzun seyahatlerinden Şiraz'a dönerken, şehre "eli boş dönmek istememiş" ve dostlarına tecrübelerini değerlendirdiği bir kitap hediye etmek istemiş; bu yüzden esere "Bostan" adını vermiştir. Kitap, didaktik (öğretici) bir yapıya sahiptir ve 4.334 beyitten oluşur. Kafiye vezniyle yazılmış olup, hikâyeler, anekdotlar ve öğütler aracılığıyla ahlaki, dini, siyasi ve toplumsal konuları işler. Temel amacı, insanı mutluluğa ve huzura kavuşturacak evrensel reçeteler sunmaktır.Bostan, Şadi'nin diğer büyük eseri Gülistan'la (Gül Bahçesi, nesir ağırlıklı) birlikte anılır ve ikisi Doğu edebiyatının "ölümsüz şaheserleri" olarak kabul edilir. Gülistan daha hikâye odaklıyken, Bostan şiirsel bir öğütname niteliğindedir.
Bostan, 10 ana bab (bölüm) halinde düzenlenmiştir. Her bölüm, bir meyve bahçesindeki meyveler gibi hikmetli öğütler içerir. Temalar, eskimeyen insani değerleri vurgular:Adalet ve İdarecilik: Hükümdarların adil olması, zulmün sonuçları.
Aşk ve Muhabbet: İlahi ve