Çözemediğim bir şeyler var hayatımda
Sualtı taşları gibi derinlerde sessizce bekleyen
Dirensem, daha ne kadar direnebilirim artık
Nereye kadar gidebilirim, gitsem?
Aradığım nedir, o kentten bu kente?
Adressiz yaşamak da sıkar insanı gün gelir
Gider heyecanlar, istekler, gülümseyişler
Yüreğimdeki bir denizin suları birdenbire çekilir.
Özleyip de vardığım her yerden, hemen kaçsam diyorum
Ne aradığımı biliyorum, ne de bulduğumu
Bilmem neresinde yanıldım ben bu hayatın?
Yüreğimi kabartan o sevinç, şimdi sonsuz bir acı oldu
Taşlar yığılmış önüne en güzel, en anlamlı duyguların
Uçsuz bucaksız bir tüneldeyim ve her yanım karanlık
Koluma giriyor bazı adamlar, bir şeylersöylüyorlar
Kalıplaşmış, sıkıntı verici, güdük.
Oysa acı diye bir şey var şu dünyada
Ölüm var -ki yüreğimde bu boşluğu yaratan biraz da
[odur
Yanıbaşımda ölüp gitti dostlarım, ben bakakaldım
Gözyaşlarının da bir yerlere gömüldüğü
[görülmüş müdür?
Çözemediğim bir şeyler var hayatımda
Sanki ilk benim duyduğum garip, anlatılmaz duygular
Sayfa 71 - Bilgi Yayınevi
Çözemediğim bir şeyler var hayatımda
Sualtı taşları gibi derinlerde sessizce bekleyen
Dirensem, daha ne kadar direnebilirim artık
Nereye kadar gidebilirim, gitsem?
Aradığım nedir, o kentten bu kente?
Adressiz yaşamak da sıkar insanı gün gelir
Gider heyecanlar, istekler, gülümseyişler Yüreğimdeki bir denizin suları birdenbire çekilir.
Özleyip de vardığım her yerden, hemen kaçsam diyorum
Ne aradığımı biliyorum, ne de bulduğumu Bilmem neresinde yanıldım ben bu hayatın?
Yüreğimi kabartan o sevinç, şimdi sonsuz bir acı oldu.
Öğrencileri
– Park bilmiyor, bank bilmiyor.
– Nereden bilsin! Kırmızı balık ne, böyle bir bahçe nedir haberi yoktu Allah'ın dağında. Şişli'deki çocuğun okuduğu gibi okuyamaz ki! Anne kim, elinden tutacak da gezdirecek? Sabahleyin uyanıyor, pantolonunu giydirip salıyor. Eline sopasını alıp başlıyor koşmaya yahut alıyor davarları, götürüyor yukarıya, tepelerde otlatıyor. Oradan okula bakıyor, "Keşke bir şey olsa da, kaçsam gitsem okula" diye. Okulu nasıl seviyordu o çocuklar, nasıl özlemle bir araya geliyorlardı... Öyle şey bilmiyorlar, okul gelince çok sevindiler. Onun için ben şimdi şu okul kampanyalarına, hani şu Kardelen Çiçekleri'ne filan baktıkça nasıl içim gidiyor, hep onlar aklıma geliyor. Buradakiler o hasreti, o çocukların sevgisini görmüyor, bilmiyorlar. Sadece bir-iki köye gidip orda bir-iki gün duruyorlar. Ben iki sene aralarında yaşadım. O çocukların, okul özlemi, o sevgileri, o kitaplara oturup böyle hep bir arada bakmaları, bir şey öğreneceğiz diye; müthiş bir şey, yürekler yakan bir şey. Ben okuldan ayrılır-ken, gözyaşları içinde ayrıldım zaten. Her biri böyle parça parça, küçük küçük bezden yamalar giymiş küçük can gibiydiler; küçük canlar. Orada oturuyorlardı ama elli bin tane yama var üzerlerinde, ayakları yalınayak veya bir lastik ayakkabı var, elinde bir değnek, öyle bakıyor çocuklar. Her şeyden yoksun yavrucuklar. Okul kapandığı zaman nasıl mahzunlaştılar, çünkü onlar için bir eğlence, bir bayram yeriydi orası. Hepsi geliyordu, ben anlatırken de can kulağıyla dinliyorlardı. Her biri kolunda birer tezekle okulun kapısına dikiliyordu. Çok acıklı, çok güzel günlerdi. O çocukları o kadar seviyordum ki.
Sayfa 147
“Tipide, yağmurda,
Rüzgarda, fırtınada,
Derin vadilerin pusundan,
Sis denizinin buğusundan,
Geçmeliyim durup dinlenmeden!
Huzur, dinginlik nedir bilmeden!
Yanmak acıyla
Yeğdir bana,
Şu yaşamda
Hep sevince katlanmaktansa.
Kalp özlem duyuyorsa
Karşılıklı aşka,
Ah yolu bunun da
Acıdır yalnızca!
Nereye kaçsam?
Ormana mı gitsem?
Ne yaparsam boşuna!
Huzursuz mutlulukla
Taçlanır yaşam.
Ey aşk, sendedir onun sırrı da.”
"Her ne yana gitsem, ne tarafa kaçsam
Karşımda sensin!
Sen meleklerden, perilerden de güzelsin!"
“Ancak, ne yenebileceğim, ne de kaçabileceğim bir düşmanı keşfetmem uzun sürmedi. Nereye gitsem beni takip etti- aslında ne kadar uzağa kaçsam, o kadar yakınıma geldi. Düşmanım yalnızlıktı, dingin denizlerin sonsuz, aralıksız sessizliği.”
