Aile dramlarının prensi Alex Shculman’dan okuduğum ilk kitap. Öncelikle dili çok iyi. Zaman geçişleri de başarılı hikayeden hiç koparmıyor sizi. Ancak kitabı okumadan maruz kaldığım bilgiler çok sağlam bir ters köşe olduğunu fısıldıyordu bana. Bu biraz okuma zevkimi baltaladı. Hiç bir ters köşe olmasa da zaten çok başarılı bir roman.
Sırada malma istasyonu ve tabiki 17 Haziran kitapları var. O kitaplarda yeniden buluşmak dileğiyle sevgili okurlar. Hepinizi çok seviyorum
"Anladım ki bu dünyanın tek hakikati insanın yalnızlığıdır, ötesini anlamaya çalışanların kalbinde sadece yorgunluk kalır. "
Tarık Tufan’ın Gece Açan Çiçekler’ini okuyup bitirdiğimde, kalbimde hem ağır bir hüzün hem de tarifi zor bir huzur kaldı. Bu kitap, sadece bir hikâye anlatmıyor; adeta ruhumuzun en karanlık odalarına kilitlediğimiz o sırları, söküp atmaya korktuğumuz kirli sargıları birer birer gün yüzüne çıkarıyor. Kitabı okurken, yazarın o çocuksu ama devasa inancıyla hayatı nasıl dönüştürdüğüne şahitlik ediyorsunuz.
İşte bu sarsıcı yolculuktan bende kalanlar ve sizin de bu dünyada neden kendinizi kaybetmeniz gerektiğine dair notlarım:
Kaderin İlk Sözü ve Son Kararı:
Kitap boyunca peşimi bırakmayan en güçlü duygu, kaderle olan o amansız randevumuzdu. Şunu anladım ki; "İlk söz insanın hakkıysa da son sözü söylemek her zaman kadere düşermiş". Bizler adımlarımızı atıyoruz, çabalıyoruz ama yolu inşa eden her zaman kader oluyor. Yazar bize sabrı ve teslimiyeti hatırlatıyor; çünkü biliyoruz ki "yüksek arzular, beraberinde her zaman yüksek sınanmaları ve ağır bedelleri getirir" Bu teslimiyet, bir yenilgi değil; aksine hayatın o trajik şaşkınlığı içinde ayakta kalma çabası.
İçimizdeki Putlar ve Toplumsal İkiyüzlülük:
Okurken kendimi sık sık toplumsal bir aynanın karşısında buldum. İnsanların neden başkalarının masumiyetinden bu kadar korktuğunu, neden şehrin kötülerle dolu olduğu düşüncesiyle teselli bulduklarını sorguladım. Meğer bizler artık taştan heykellere tapmıyormuşuz; bizim putlarımız artık kendi nefsimiz, kibrimiz, itibarımız ve bitmek bilmeyen iştahımızmış. Hatta bazen aşk bile en kuvvetli putumuz haline gelebiliyormuş. Bu kitap, bizi bu görünmez putlarla yüzleşmeye zorluyor.
Aşk: Hayatla Ölüm Arasındaki O Taşkın Nehir:
Eserde aşk, alışık olduğumuz o
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ne Okuyorum
Victor Hugo - Bir İdam Mahkûmunun Son Günü
Victor Hugo'nun daha 26 yaşındayken yazdığı ve edebiyat dünyasında ölüm cezasına karşı ses yükselten en güçlü, en sarsıcı başyapıtlardan biri.
Kitaptan Akılda Kalanlar
Giyotin sırasını bekleyen o isimsiz mahkûmun şu sözleri insanın içine işler: "Kendi kendime diyorum ki: 'Ölümden kaçış yok.' Ama bu düşünce beni rahatlatmıyor. Önemli olan ölümün kendisi değil, onun geleceğini bilerek beklemek."
Kitap, hücresinde gün sayan bir mahkúmun zihninin içine fırlatır okuyucuyu. Suçunun ne olduğunu asla öğrenemeyiz; çünkü Hugo bize bir "suçlu" değil, ölümle yüzleşen bir "insan" portresi çizmek ister. Adaletin, giyotinin soğuk yüzünün ve toplumun bu vahşeti bir seyir zevki olarak görmesinin muazzam bir eleştirisidir.
Yayınevi: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları
Dizi | Alt Dizi: Dünya Klasikleri | Fransız Edebiyatı
Tür: Roman
Sayfa Sayısı: 88
Kazuo Ishiguro'nun 
Günden Kalanlar ilk bakışta yaşlı bir uşağın geçmişine dönüp baktığımız sakin bir hikâye anlatıyor gibi görünse de aslında çok daha fazlası.
Hikaye boyunca Stevens'ın anıları eşliğinde geçmişe gidiyoruz. Hayatını görevine, disipline ve kusursuz hizmet anlayışına adamış bir adamın hikâyesini okurken zamanla onun kaybettiklerini de görmeye başlıyoruz. Özellikle Bayan Kenton ile olan ilişkisi, söylenmemiş sözlerin ve yaşanmamış ihtimallerin insanın içinde nasıl yer ettiğini çok etkileyici bir şekilde hissettiriyor.
Kitapta beni en çok etkileyen şey, büyük pişmanlıkların çoğu zaman yaptıklarımızdan değil, yapmadıklarımızdan kaynaklandığını göstermesiydi. Stevens hayatı boyunca doğru olanı yaptığına inanıyor ancak yıllar sonra geriye baktığında mutluluğunu, duygularını ve hatta kendi hayatını görev anlayışının gölgesinde bıraktığını fark ediyor. Yazar, bunu öyle sakin ve incelikli bir şekilde anlatıyor ki okurken karakterin fark edemediği şeyleri biz görmeye başlıyoruz.
İshiguro'nun dili son derece sade ama etkisi çok güçlü. Büyük olaylar ya da dramatik sahneler yerine sessizliklerle, eksik kalan cümlelerle ve bastırılmış duygularla ilerleyen bir roman. Belki de bu yüzden etkisi daha kalıcı oluyor.
Günden Kalanlar benim için, kaçırılmış fırsatlar, bastırılmış duygular ve geriye dönüp bakıldığında elde kalanlarla ilgili çok hüzünlü ama bir o kadar da güzel bir romandı. Bitirdiğimde aklımda kalan soru ise şuydu: Hayatımızı gerçekten kendi seçimlerimizle mi yaşıyoruz, yoksa görevlerimizin ve alışkanlıklarımızın bizi sürüklediği yerde mi buluyoruz kendimizi?
Medeniyet gidince geriye kalanlar…
Okurken çok etkilendiğim tamamen ilkel insan doğasını anlatan bir eser. 
José Saramago bir salgın hikâyesi yazıyor gibi görünse de aslında gözlerini kaybetmeyen insanların bile ne kadar az şey gördüğünü anlatıyor.
Roman boyunca beni en çok etkileyen şey, medeniyet dediğimiz yapının ne kadar ince bir kabuk üzerine kurulu olduğunu göstermesi. Kurallar, unvanlar ortadan kalktığında geriye ne kalıyor? Bu sorunun cevabını son derece gerçekçi sahnelerle yazıyor.
Kitaptaki karakterlerin isimlerinin olmaması da dikkat çekici. Okurken karakter isimlerinin olmaması bende “aslında bu tüm insanlığa hitap ediyor” görüşü yarattı. Okurken kendinizi yalnızca olayları izleyen biri gibi hissetmedim sanki o karanlık ve belirsiz dünyanın içinde kendimi izledim.
Bana göre romanın en güçlü yanı, insanlığın en kötü taraflarını gösterirken umudu tamamen yok etmemesi. Bencilliğin, korkunun ve şiddetin arasında bile merhametin var olabileceğini hatırlatıyor. Doktorun eşi karakteri bunun en güçlü göstergesi.
Körlük çok beğendiğim bir kitap ve herkes bence mutlaka bu kitabı okumalı.
José Saramago bir salgın hikâyesi yazıyor gibi görünse de aslında gözlerini kaybetmeyen insanların bile ne kadar az şey gördüğünü anlatıyor.
Roman boyunca beni en çok etkileyen şey, medeniyet dediğimiz yapının ne kadar ince bir kabuk üzerine kurulu olduğunu göstermesi. Kurallar, unvanlar ortadan kalktığında geriye ne kalıyor? Bu sorunun cevabını son derece gerçekçi sahnelerle yazıyor.
Kitaptaki karakterlerin isimlerinin olmaması da dikkat çekici. Okurken karakter isimlerinin olmaması bende “aslında bu tüm insanlığa hitap ediyor” görüşü yarattı. Okurken kendinizi yalnızca olayları izleyen biri gibi hissetmedim sanki o karanlık ve belirsiz dünyanın içinde kendimi izledim.
Bana göre romanın en güçlü yanı, insanlığın en kötü taraflarını gösterirken umudu tamamen yok etmemesi. Bencilliğin, korkunun ve şiddetin arasında bile merhametin var olabileceğini hatırlatıyor. Doktorun eşi karakteri bunun en güçlü göstergesi.
Körlük çok beğendiğim bir kitap ve herkes bence mutlaka bu kitabı okumalı.
Hal Dünü Bitmez Doğunun
1- Coğrafya kaderdir dedi İbn-i Haldun yalnız yetmedi.
Bu sözün yirmi birinci yüzyıl da devamını şöyle yazdım etik ahlakın devamı hal dünü devam ettiren bir bilinç olarak;
✓ Coğrafyanın kader olduğu kadar, o coğrafya üzerinde yaşayanlar da o coğrafyanın kaderidir.
Örneğin doğal kaynak zengini ortadoğu coğrafya olarak kader mi? Yoksa doğal kaynaklarını birkaç soyguncuya şahsi çıkara satılarak göz yumanlar bu kan bataklığı coğrafya için nedir?
Örneğin Anadolu üzerinde ki planları olan yine ortadoğu bağlantılı soyguncu soykırımcı yayılmacı haçlı batının emellerini gerçekleştirmesine engel Türk yeryüzünün kaderi değil mi?
2- Geçmişler geleceğe, suyun suya benzemesinden daha çok benzer demiş İbn-i Haldun.
✓✓ İşte yeryüzünde bilim ve teknolojiyi bizden çalarak ve kötüye kullanarak gücü ele geçiren barbar batı doğunun kadim etik ahlak anlayışı geçmişini bu çağda kanlı soyguncu doğal kaynak ve yaşam hırsızlığı yaparken yerli işbirlikçileri ile birlikte suçüstü edilerek yakalandı ve etik ahlak anlayışı geçmişi gelecek refah için uyandırdı.
3- İnsanı açlık öldürmez, alıştığı tokluk öldürür dedi İbn-i Haldun.
✓✓✓ Aç bırak, muhtaç et, biat ettir ve karnının gurultusunu unuttur, her yönden fanatik kitleler üret, işbirlikçi olanı besle, olmayanı dışla. Ya benden yana olacaksınız ya da benden yana değilseniz yok olacaksınız anlayışını dayat. İnsanı ilkesizlik ve onursuzluk öldürür. Karın topluluğuna genel yararı şahsi çıkara satan ahlaksızlık o toplumu çürütür. Hiç yabancı gelmiyor değil mi?
4- İnsan beyni değirmen taşına benzer. İçine yeni şeyler atmazsanız kendi kendini örgütür.
✓✓✓✓ On yaşında çocukken yaşadığım bir olay sonrası kendime verdiğim bir söz yönümü, yolumu ve yöntemi çizdi. İnsanlık yararına büyük bir hedefi gerçekleştirmek için ilk
