Tek Kanatlı ÇölkuşŞiir
terk ediliyordu kısık sesli enstrümanlarıyla
müzikalitesi gittikçe zayıflayan konçerto
dolunay akarken göğün lacivert kesiğine
kararsız bir düşlenimle bıçağımız
soyulmuş bir elmayı yeniden giydirmekte
Tıpkıbasım :)
(...)
Rehber melekle iyi ruh,ertesi sabah, yargılama zamanına dek cenneti gezip dolaştılar. Asılmış dizelgelerden birinde, I numara Tanrısal Yönetim Mahkemesinde yargılanacağım görmüştü. İstenilen saatte I numaralı Tanrısal Yönetim Mahkemesinin kapısına gitti. Duruşma saat dokuzda başlayacakken, saat on olmuş, çağrılmamıştı. Yaşadığı dünyada olduğu gibi, öteki dünyada da işlerin ciddiye alınmamasına canı sıkıldı. Başka ruhlar da, aldıkları sıra numarasına göre kuyruğa girmişlerdi. Mübaşirin adını haykırdığını duydu. Mahkeme salonuna büyük bir güvenle, hatta kasılarak girdi. Mahkeme salonu, dünyada hiçbir yerde olmayacak kertede görkemli bir yerdi. Kubbesi bulutlardan, duvarları yağmur perdesindendi. Kürsüde başyargıcın yeri boş, bu boş yerin sağ ve solunda yargıçlar ve en sağda da savcı vardı. Salonun sağ yanında kanatlı melekler, sol yanında üç sivri uçlu sopalarıyla şeytanlar ve ortalarda da zebaniler vardı. Başyargıcın yerinin arkasına asılı levhada şu yazı okunuyordu:
“Adalet ananın emeli, insanın ameli, babanın temelidir”
(...)
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Belki müzik ve o kanatlı melekler ikizdirler, birbirinin hemen ardından doğmuş. Önce müzik. İlk melek doğmadan önce, müziğin tek başına olduğu o anların yalnızlığını hayal etmek isteyenler Billie Holliday'i dinleyebilir!
Sayfa 134 - Metis
Karlı tepelerden dağlar ölüm kusuyor
Kanatlı melekler şehre inip Boşnakların bir bir canlarını alıyor.
Ölüm meleklerine bakıyorum onlar da bizim gibi bir başlarına yalnızlar.
Sonra dönüp kendime bakıyorum ben de bir başıma yalnızım.
Ey göklerden inmiş melekler beyaz zambaklı sehrimi neden hâlâ kana bularsınız.
Hadi gidin,şimdi gidin
Ben yeterince acı çektim hemde çok çektim.
Dayanamam artık yok, artık dayanamam, gidin...
Milattan önce sekizinci yüzyılda, İbrani peygamberi İşaya kendi Tanrı tecrübesini kaydetmiştir.
"Kral Uzziah'ın öldüğü sene, Rabbi yüce ve ulu bir tahta oturmuş gördüm ve elbisesinin yere düşen ucu tapınağı kaplamıştı. O'nun üzerinde, altı kanatlı yüce melekler vardı (...) onlar şöyle çağırışıyorlardı: "Her şeye kadir Rab Mübarektir, Mübarektir, Mübarektir; bütün yeryüzü O'nun ihtişamıyla dolmuştur."
(...) "Eyvahlar olsun bana!" diye haykırdım. "Ben mahvoldum", çünkü ben dudakları pak olmayan bir insanım, ve ben dudakları pak olmayan insanlar arasında yaşıyorum, ve benim gözlerim Kralı, her şeye kâdir olan Rabbi gördü."
Bir Şair Bir Kitap
Alper Gencer – Ah!
sen şimdi sabrımın taşını yuvarlarsın
**
kırışır seni beklemekle geçen zaman
belki hiç
gelmezsin!
**
yuvası zindan olan bir mahpus haykırışı:
bir renksiz kanatlı kelebek olmak!
neyin temrinisin ey hayat?
kösnüdüğüm yağmurlar hangi otlara karşı?
**
kıyam et! bağrımdan alıp da yürü
sesimin şeriki olmuş bu çocuk
bir çocuk bezmi elestten beri
yürürlüğe konulmuş temsili bir pak.
**
al işte bedenimden söküp de çıkar
bulamadım nerede saklıdır o dert?
**
güneş gözlerine bandı mı ışığı
vakit aydınlıktır renginle o sıra
ve afyonlu gülüşündür hayalimdeki...
**
tozu dumana katmanın becerisinde:
“yine hangi rüzgârın emrine amadesin?”
**
bu gelincik bu rüzgâra fazla dayanmaz
dertler giderek silahlanıyor
DERGAH
