Kemal Hamamcıoğlu
@kemham
124 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
… her türlü demokrasi yaşamını engelleyen iktidarların, aslında geleneksel aidiyetlerin güçlenmesini destekledikleri olgusu üzerinde ısrar etmek belki de lüzumsuz kaçmaz; bir toplumun içine kuşku yerleştiğinde tutunacak en son dayanışma en derinlerde olandır; ve her türlü politik ya da sendikal ya da akademik özgürlük kösteklendiğinde, ibadet yerleri insanların toplanıp tartışabileceği ve düşman karşısında kendilerini birlik içinde hissedebilecekleri tek yer haline gelir. Ne kadar çok insan "proleter", ve "enternasyonalist" olarak Sovyet dünyasına girmiş ve sonunda hiç olmadığı kadar "dindar" ve "milliyetçi" olup çıkmıştır. Zaman ilerledikçe, sözde "laik" diktatörlükler dinci fanatizmin fidanlığı gibi görünmeye başladılar. Demokrasinin olmadığı bir laiklik, hem demokrasi hem de laiklik için bir felakettir.
Reklam
İnsanlarBilim/Felsefe
Bence her birimizin evrendeki tek canlının kendisi, yaşadığı her şeyin de o tek kişinin rüyası olmadığından bile asla yüzde yüz emin olamayacağı şekilde kafatasının içine hapsolmuş yaratıklar olarak, sinir tellerimizin parazitli de olsa getirdiği, dışarıda gerçekten başka insanlarla dolu bir dünya olduğuna ilişkin sinyallere güvenerek bu kadar bile anlaşıp koskoca bir uygarlık kurabilmiş olmamız büyük başarı.
ÖlümAnı /Biyografi
Ölüm, ölüler. Hatta belki de yaşamdaki ölüm. Yitikler, unutulanlar veya birer yitik olarak hissetmemek için unutulanlar, yaslar, sonunda biten yaslar. Zaman, biliyoruz ki tedavi ediyor. Daha da tuhafı var, daha da rezalet olanı: belleğimiz yalnızca yitirdiklerimizle dolu. Arkamızda bıraktığımızı sandığımız şeylerden ibaretiz: yalnızca sevdiğimiz veya şu ya da bu an bizim için önemli olmuş olan varlıklar değil, bir daha hiç göremeyeceğimiz yerler, kentler, manzaralar, sessiz sedasız göçüp giden mahallenin manavı. Bunu düşünmek dehşet verici ama bizi besleyenler yitikler ve ölüler. Biz onlarda yaşıyoruz.
Aramayı bilEdebiyat
Neyin cevabını ararsan ara er geç bulursun; yeter ki bakmayı değil görmeyi, susmayı değil sormayı, işitmeyi değil dinlemeyi, okumayı değil anlamayı, malumatı değil şuuru, imtinaı değil hissiyatı, fırarı değil hayatı seç.
Uçurtma dermiş ki: “Ah! İpim olmasaydı!” Kant'ın güvercini daha ileri gitmiş: “Bir de şu hava olmasaydı!.." demiş. Her ikisi de kendilerini gökyüzüne yükselten şeyin bu iple, hava olduğunu unutmuşlar...
Reklam