Karakolun köpekleri vardı, köylünün de kazları, ördekleri. Köylü kazın etinden yumurtasından faydalanıyor, köpek gidip köylünün kazını yiyor. Bunlar gülüyorlar köylüye. "Vur emrini" verdim askere, köpeği vurdurttum, başka yolu yok. Kendim vurmaya kalktım, kıyamadım..
Kendimi kurtarma çabam..
Onu içimde öldürüyordum, hayır, onu artık sevmiyordum. Hayır, tam aksine, onu öyle çok seviyordum ki, onu içimde öldürmezsem kendim ölecektim.
Reklam
' genel mutluluk' için uğraşıyorlar... Hayır, ben dünyayı bir kez geldim Ve bir daha gelmeyeceğim: ' genel mutluluk ' falan bekleyemem... ben kendim için yaşamak istiyorum, yoksa hiç yaşamayayım, daha iyi...
İnanabilirim kendim. Çünkü benim için hiç önemi yok, inanmış inanamamış başkaları. Lakin tek korkum: Yarın ölebilirim kendimi tanıyamadan.
Üzgün müydüm? Bunu uzun zamandır ilk kez düşünüyordum. Özlemiş miydim onu? Onu ara sıra herkesten gizli özlediğimi biliyordum. Ama özlediğim o muydu, onun yanındaki kendim miydi, yoksa o eski güzel günler miydi, karar vermesi zordu.
Sayfa 69
Reklam
Reklam