Bir Afrika kabilesinde şöyle bir söz vardır:
"Köyü tarafından sevilmeyen çocuk,sonunda o sevgi sıcaklığını hissetmek için köyünü yakar."
Yani bugün dünyayı yakanlar,aslında zamanında ihtiyacı olan sevgiyi alamayan çocuklardır.Başka bir şey değil...
"Eğitim müfredatımız âdeta öğrencilerin kafası dağınık olsun diye hazırlanmış gibi.Yükümlü oldukları derslerin çeşitliliği gerçeğin kıyısından geçmelerine neden oluyor.Aslına bakarsanız eğitimimiz,öğrencinin yaratıcılığını ve becerilerini köreltiyor."
Bu kitap 1894 yılında yazılmış olmasına rağmen görüyoruz ki hâlâ hiçbir şey değişmemiş ne acı..
Bir çok yerde görüp de 'kimin sözleri acaba' diye merak etmediğim bu sözler, okumayı ve incelemeyi çok istediğim bir kitabın son sözleriymiş meğer.
"Sustu.Konuşmak gereksizdi.Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti.Biliyordu;anlamazlardı."
Hayatımızda da bazı anlar olur bizde C. gibi bu noktaya varırız,kelimeler boğazımızda düğümlenir,çıksalar bile bir şey değişmeyecektir,en iyisi bazen susmaktır.