Her insan , kendi olması karşılığında topluma bir bedel öder . Az yada çok , ama mutlaka bir bedel . Kimse bedelsiz kendi olamaz .
Bu bedel çoğu kez yalnızlıktır .
Güvendiğimiz kimse yoktu,
herkes, her şey yabancı ve belirsizdi.
“Yerine kimse gelmeyecekti." Görkem, sandalyesinde geriye doğru yaslandı e gözlerimizi buluşturdu. "Ya sen ya hiç.Başka bir seçenek olmadı en başından beri."
"Bir kimse muhtaç olmadığı halde başkasından mal isterse, o mal baş ağrısı olduğu gibi, midede hastalık olur."
Ebu Davud
"Sence aldatılan biri neden hayatındaki insanı affeder?"
Ani sorusunu cevaplamak için çok düşünmedim. "Sevdiğinden mi?"
Konuşmadan önce derin bir nefes aldı. "Sevgi yüce, kimi zaman ihaneti bile bağışlayacak kadar affedici bir duygudur. Ama çoğu durumda sevgi, ihaneti görmezden gelmeye tek başına yetmez. Neticede insan sevdiğine daha hırçın olur. Ona tahammül gösterdiği gibi kimseye çıkarmadığı pençelerini de ona çıkarır. Aldatmak da böyle bir şey işte, sevenin katlanamayacağı cinsten. Kimse çok sevdiği, kalbini emanet ettiği insanın ihanetine uğramaya göz yumamaz. O insana baktığında gördüğü tek şey yalanları olur."
"Öyleyse insanlar neden kendine ihanet edeni affeder?"
"Cevabı basit," derken nasıl akıl edemediğime şaşırmış gibiydi. "Bağımlılıktan. Karşısındaki kişi olmadan bir hayat sürdürmeyi göze alamadığından. İnan bana, bunun sevgiyle uzaktan yakından alakası yok."
“Kime hak lan bu dert dediğiniz şey? Niye sormuyor kimse birbirine derdini? Niye dinlemiyor?”
