Ben çocukken bir öğretmen şapkamı çıkarmamı söylediğinde çıkarırdım. Bugün bir öğretmen öğrenciden şapkasını çıkarmasını istese annesinden bir e-posta gelir; çocuğun aslında şapkasıyla kendini daha rahat hissettiğini açıklayan bir e-posta.
Şu lanet şapkayı çıkar işte.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Birbirimizle yarış halinde yaşamanın sahip olduğumuz üstün yeteneklerin çok altında kalan bir amaç olduğunu anlamak için kaç hayat daha yaşamamız gerekecek?"
Sayfa 207
«Ertesi akşam yine neşeliydi. Bir kitap yazmayı düşündüğünü söyledi.
"Bu güzel işte," dedim.
"Başlayalım mı?"
"Kitabı sen yazmayacak mısın?" diye sordum.
Anne uyanıktı, bize bakıyordu - gülümsedim ona. (Çocukla arkadaş olduğumuza çok seviniyordu.) "Nasıl yazacağız bakalım?"
"Ben söyleyeceğim. Sen de defterine yazacaksın. Adı: 'Mutlu Gün'," dedi Çocuk. Anne bizi dinliyor muydu acaba? Baktım, gözleri yaşlarla doluydu.
Çocuk, "Kitabımdaki çocuğun adı Çocuk," dedi. "Çocuk, kuşları severmiş. Hiç kuş görmemiş, çünkü bütün kuşlar zehirlenip ölmüşler..." Anne'ye baktım - keşke bu oyuna hiç başlamasaydık!»
Sayfa 176
"İnsanın bilgiye olan talebi kendisini bir kütüphaneye dönüştürmek için olmamalı, daha güzel bir insana dönüştürmek için olmalı."
Sayfa 202
Bir kitabı okurken geçen iki saatin, ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince, insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım.
