Yazar:
Wolfgang Borchert
Çevirmen:
Kamuran Şipal
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 38 dk.
Sayfa Sayısı:
128
Basım Tarihi:
1994
İlk Yayın Tarihi:
1965
Yayınevi:
Afa Yayınları
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·128 syf.··
Beğendi
·2019 181. kitabı
·31 saatte okudu
·Okunma: 19 Aralık 2019 22:37
Alıntılarda Heinrich Böll'ün Wolfgang Borchert ile ilgili sunuşunu paylamıştım. Dediği kadar var cidden. "Savaş" ın ne kadar gereksiz olduğunu insanlık ne zaman anlayacak acaba. Kazanan asla olmayacak. Her iki taraf ta daima kaybedecektir. Bunu kafanıza sokun artık.
Savaşta kuru rakamlar değil yarım kalmış insan hikayeleri ölürEdebiyat
Değerli Dostlar Merhaba
Wolfgang Borchert, bu uygulama sayesinde tanıdığım ve bu gezegende çok kısa süre bulunmuş ve iyi bulunmuş güzel bir insan.
26 yıllık kısaca ömründe "ben yaşadım ve bende gördüm insanın insana zulmünü" dercesine bize çok değerli eserler bırakmış.
"BU SALI" kitabında, hemen öncesinde olduğum "KAPILARIN DIŞINDA" ve "HAYIR DE!" kitaplarıyla aynı konuyu işlemiş.
Hayatta herkes heybesinde ne varsa onu anlatabilir en çok...
Yazarımız savaş karşıtı bir insan olmasına rağmen Nazi ordusuna zorla alınır. Karşı olduğu savaş Rusya, Stalingrad kapısına kadar götürür.
Fikirleri yüzünden askerde kaç defa hapse atılır. 600 km bir yol yürür bu savaştan kaçmak için..
Yazarımızın hayatı kesinlikle bir kitaba ve filme konu olacak kadar değerli ve hüzünlü...
yazdığı Tiyatro eserinde, hikayelerinde tüm eserlerinde asker, kar, ölüm, ceset, yetim çocuk, yalnız insan kısacası kocaman HÜZÜN var..
okuduğum bu öykü kitabında "Ama Fareler Uyurlar Gece" çok ama çok sarsıcı bir hikaye...
"Bizim kaçık küresel dünyamız, bizim çırpınan kalbimiz, bizim yaşamımız! Budur işte bizim gecemsi ölü sokaklarda deli divane gözü pek ürkek yalnızlığımızın kitabı.(s.90)"
Eserde istemeden ve nereye gittiğini bilmeden ölmeye ve öldürmeye giden askerlerin trajik hikayesini çok güzel anlatmış. Anlatmamış aslında yaşamış..
".........., onları Woronesch dolaylarında toprağa
verdiler. 57 kişi. 57 kişi. Bir sıfır koy önlerine: 570. Bi sıfır daha, bi sıJir daha 57000. Ve bi sıfır, bi sıfır, bi sıfır daha.
57000000. Hepsini Woronesch'de toprağa verdiler. Hiçbir
şeyden hsberleri yoktu. Ve istememişlerdi. Asla istememişlerdi böyle olsun. Ve az önce şarkı da söylemişlerdi. "s.106
İYİ OKUMALAR
Makineli tüfek donmasın diye bir kaç kurşun yakmalı ara ara. Eksi kırkiki derecede terler bazen insan ve o ter hemen donar alında. Kar her şeyi gizler sessizliği ve tehlikeyide,ama deliliği gizleyemez,sessizliği katman katman gizler,bir türkü bu sessizliği korkunç,tedirgin,ölüm taşıyan,iniltili sessizliği bozarsa delirmemek için ölür insan.Karın aydınlığında o kara gecelerden birinde soluk donar kalır öylece, dudakta bitmemiş bir türkü.Bembeyaz kar hiç olmadığı kadar beyaz,o kadar beyaz ki maviye çalıyor,mavi yeşile,berrak,gecenin en karanlığında yine ölesiye beyaz,sonra güneş,doğunca güneş,bu beyazlıkta bir lekeyi gösterir,bir tablodaki gibi,bir insan lekesi,insanın lekesi,insandan kalan leke,kemikler,kurumuş kan,buz tutmuş ama yinede sıcak,öyle işte bir askerin kalıntıları, ressam bundan iyi bir tablo çıkarabilir,tabloda bir leke,kimin umrunda.Bir çocuk üşümesi yeni başlamış tir tir titremekte, elinde bir kılıç,oyuncak kılıç karlarla savaşıyor,kemikten oyuncak bir kılıç,kemikten,insan kemiğinden.Ölüm,bir nedene bağlı olmalı,tatlı bir ölüm gerek insana,geceyi ötüşleriyle dolduran bir bülbülle,mor leylak yağmuruyla belki.Ama hiçbir şeyin önemi yok soğuktan donan bir asker için, ne leylağın ne bülbülün,bülbülün umrunda mı, o şarkısına devam eder.
Yaşama asılan insanlar,yaşam tarafından alaya alınmış,oynanmış,iskeletlerinin üzerine tenler giydirilmiş,ten gidince iskeletine bakıp kendini teşhis etmeye çalışan insanları yaşamın.
Alnında dikenli teller olan bir adam konuşuyor "herkes düşündüğünü basitçe dile getirse katlanılabilinir mi buna?" Soru acımasız cevabıysa olanaksız,bir kız intihar etmek istediğini söylüyor,trene binmek istiyorum der gibi söylüyor.Yarın sabah yiyecek dağıtıcısı adam hiç yiyecek kalmadığını açlıktan kıvranan çocukların anne ve babalarına nasıl
Hitler ve Nazi dönemindeki savaş ve vahşet ortamını, toplama kamplarındaki durumu bu kitapta görüyoruz. Okurken ağlama seviyesine geldim. Öyle cümleler yaraladı ki spoiler olmasın diye söylemiyorum. Alın okuyun.Kendinize bu iyiliği yapın.
Kitabı beğenmedim bi kaçtane bölüm hariç sıkıldım okurken,etkileyici çarpıcı ama bazı kısımlar gereksiz çok uzun.kurtuluş savaşını yazan kitaplar çok daha lezzetli bunun yanında(talip apaydın) yani okumayan çok bişey kaybeder mi, sanmam,belgeselini izlemişinizdir az çok 2.dünya savaşının vehameti aşikar değil mi?
Yazarımız savaş karşıtı bir insan olmasına rağmen Nazi ordusuna zorla alınır. Karşı olduğu savaş Rusya, Stalingrad kapısına kadar götürür. Fikirleri yüzünden askerde kaç defa hapse atılır. 600 km bir yol yürür bu savaştan kaçmak için.. Yazarımızın hayatı kesinlikle bir kitaba ve filme konu olacak kadar değerli ve hüzünlü... yazdığı Tiyatro eserinde, hikayelerinde tüm eserlerinde asker, kar, ölüm, ceset, yetim çocuk, yalnız insan kısacası kocaman HÜZÜN var.. Dolayisiyla okurken cok uzuleceksiniz maalesef ...
Eserde istemeden ve nereye gittiğini bilmeden ölmeye ve öldürmeye giden askerlerin trajik hikayesini çok güzel anlatmış. Anlatmamış aslında yaşamış.. onları Woronesch dolaylarında toprağa verdiler. 57 kişi. 57 kişi. Bir sıfır koy önlerine: 570. Bi sıfır daha, bi sıJir daha 57000. Ve bi sıfır, bi sıfır, bi sıfır daha. 57000000. Hepsini Woronesch'de toprağa verdiler. Hiçbir şeyden haberleri yoktu. Ve istememişlerdi. Asla istememişlerdi böyle olsun. Herkese iyi okumalar
Reklam
Yazar Hakkında
Wolfgang BorchertYazar · 9 kitap
Wolfgang Borchert, zorlu bir hayatın izlerini eserlerine başarıyla yansıtmış bir yazar olarak XX. yüzyıl edebiyatının en önemli isimlerinden biridir. Borchert, Heinrich Böll ve Wolf Dietrich Schnurre'yle birlikte yıkıntı edebiyatının temsilcilerinden biri olarak kabul ediliyor.
1921 yılında Hamburg'da dünyaya geldi. 15 yaşındayken şiir yazmaya başladı. 17 yaşına geldiğinde ise oyuncu olmak istediğine karar vermişti. 1941 yılının mart ayında Hannover Bölge Tiyatrosu'yla bir anlaşma yaptı. Ancak aynı yılın haziran ayında askere çağrılınca güzel günler sona erdi. 1942'de askerdeyken kendi kendini yaralamakla suçlandı, ama beraat etti. 1943 yılına kadar hayatı savaşın ortasında ya da ayrılıkçı ifadeler suçlamasıyla, hücrede geçti. Tifüs şüphesi ve sarılık nedeniyle ordudan terhis edildikten sonra, bir süre kabare sanatçısı olarak çalıştı. Bu kez de Goebbels'i bir parodisine konu edindiği için dokuz ay hapis cezasına çarptırıldı. Berlin'de yakalanmasının ardından Borchert'e yeniden cephe yolu görünmüştü. 1945 yılında birliği Fransızlara teslim olunca, ordudan kaçmayı başardı. Hamburg'a döndüğünde ağır hastaydı. 1946 yılında şiirleri "Fener, Gece ve Yıldızlar" adı altında bir kitapta toplandı. O dönemde "Karahindiba" başta olmak üzere 24 kısa hikâye kaleme aldı. Borchert onu ölümsüzleştiren tiyatro oyunu "Kapıların Dışında"yı 1947 yılında bir hafta içinde yazıp bitirdiğinde sağlığı artık iyiden iyiye bozulmuştu. Üç hafta sonra radyo oyunu olarak yayımlanan bu eserin ardından da tam 22 hikâye yazdı. "Kapıların Dışında" onun ölümünden bir gün sonra, 21 kasım 1947'de, ilk kez Hamburg Oda Tiyatrosu'nda seyircilerle buluştu.
