Pijamalılar
Rıfat IlgazYazar:
Rıfat Ilgaz
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 54 dk.
Sayfa Sayısı:
208
Basım Tarihi:
Nisan 2017
İlk Yayın Tarihi:
1969
Yayınevi:
Çınar Yayınları
ISBN:
9789753482790
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Diğer Baskılar
8 diğer baskı · Tümünü Göster
Pijamalılar
337 okunmaÇınar Yayınları · Nisan 2017 · 208 s.
Pijamalılar
63 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Mart 2016 · 224 s.
Pijamalılar
53 okunmaÇınar Yayınları · 2017 · 190 s.
Pijamalılar
37 okunmaÇınar Yayınları · Şubat 1991 · 194 s.
Pijamalılar
12 okunmaSınıf Yayınları · 1973 · 223 s.
Pijamalılar
5 okunmaÇınar Yayınları · 1984 · 198 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Rıfat Ilgaz'ın akıcı diliyle geçmiş sağlık sisteminize eleştirel mizahi bir yaklaşım. Kitapta dikkat edilmesi gereken bir husus, geçmişte ya da "eski insanların" diyelim her ortamda oluşturabildikleri ortak akıl, dostluk ve paylaşımın bu gün neyazık ki bizlerin kaybettiği değerler olduğu konusudur.
Okuduğum bölümdeki danışman hocamın tavsiyesi üzerine edindiğim ilk Rıfat Ilgaz kitabım; Pijamalılar.. Rıfat Ilgaz’ı neden hiç okumadığımı hatta okumaktan ziyade neden hiç merak etmediğimi sorgulattı bana.. Bir hastane, veremli insanlar, yaşadıkları trajikomik olaylar.. Oldukça etkilendiğim, güldüğüm ve üzüldüğüm bende değişik duygular uyandıran gayet yalın bir dille yazılmış fakat akıcılık konusunda biraz sıkıntı yaşadığım bir kitaptı. Bitirdiğim zaman neden dedim. Neden bu dünyada, bu ülkede, hastaların, yoksulların, yaşlıların, farklıların, düşkünlerin... bu sıra uzar gider en iyisi şöyle söylemek Neden babadan zenginler ya da yalakalar ve hırsızlar dışında diğer insanların hiç değeri yok ? Neden halkların yaşamları bu kadar değersiz ? Neden biz YUKARIDAKİ İNSANLARIN sadece seçim zamanı kolalı gömlekleri ve kol düğmeleri ile yukarıdan yapmacık bir şekilde hal hatır sordukları ve verilen cevapları hiç önemsemedikleri insanlarız ? Sanırım cevap onurlu bir mücadele esnasında Havva Ninenin söylediği o cümlelerde saklı; Biz Halkız ! Böyle isyanlardan sonra iki paket makarna ve kömür için bize bu isyanı ettirenleri yine başımıza getirmeye zorlanan halk.. Velhasıl kelam güzel bir kitaptı favori karakterim Şoför Kamil’in ruhu hep içimde yaşayacak :)
Geçmişte hastanelerin durumu mizahi bir dille anlatılmış. İşlemeyen bürokrasiye ince göndermeler var. Kitaptan beklentim daha yüksekti. Haddim olmayarak puanım 5/10.
Rıfat Ilgaz, toplumsal aksaklıkları mizahın o keskin ama iyileştirici diliyle anlatma konusunda eşsiz bir usta. Pijamalılar (veya ilk adıyla Bizim Koğuş), yazarın kendi sanatoryum yıllarından süzülüp gelen, güldürürken düşündüren değil; güldürürken boğazda o bildiğimiz yumruyu bırakan cinsten bir eser
Kitabın en etkileyici yanı, dönemin sosyal ve bürokratik saçmalıklarını bir hastane koridoruna sığdırabilmesi. Ilgaz, hastane koğuşunu adeta küçük bir Türkiye panoramasına dönüştürmüş. Kahramanların "pijamalı" halleriyle verdikleri o trajikomik mücadele, aslında dışarıdaki hayatın, yoksulluğun ve adaletsizliğin bir yansıması. Sayfalar arasında gezerken, fıkra tadındaki diyaloglarla kahkahalar atarken, bir sonraki cümlede kendinizi derin bir kederin içinde bulabiliyorsunuz.
Okumaya başlarken beklentimi çok yüksek tutmamıştım ancak kitap beni tam anlamıyla ters köşe yaptı. Rıfat Ilgaz’ın o gösterişten uzak, samimi ve "içimizden" anlatımı, eseri çok keyifli bir okuma deneyimine dönüştürüyor. Karakterlerin gerçekçiliği, sanki o koridorun tozunu yutuyormuşuz gibi bir his uyandırıyor.
Sezar’ın hakkı Sezar’a; kurgu yer yer kendini tekrara düşmüş gibi hissettirebilir. Bazı bölümlerdeki benzer olay akışları dikkat çekiyor. Ancak bu "tekrar" halini, aslında hastane hayatının o boğucu, her günün birbirinin kopyası olduğu durağan yapısının bir yansıması olarak da okumak mümkün. Yazar, belki de koğuş hayatının o bitmek bilmeyen rutinini bizlere bu şekilde hissettirmek istemiştir.
#okudumbitti
Rıfat Ilgaz
Pijamalılar
Hepimiz onu Hababam Sınıfı ile tanırız değil mi ???
Fakat bir sürü eserde bırakmıştır ardında biz okurlarına ; şiirden mizah öykülerine, romandan çocuk kitaplarına birçok farklı alanda eser sığdırdı.
1959 yılında kaleme aldığı bu eseri ilk önce *Bizim Koğuş* ismiyle yayınlanmış daha sonra ise Pijamalılar olarak basılmış...
Rıfat Ilgaz’ın bizzat kendi hayatını da yansıtan bir eserdir. Türkiye’nin karışık dönemlerinde yakalandığı verem hastalığı ile çektiği zorluklara yer verilmiştir. Hatta “Pijamalılar” yazarın en sevdiği eseri imiş.
Peki kimler var , nerde geçiyor , neler yaşanmış bir bakalım kitaba
Bir hastanedeyiz ;
Veremli insanlar, yaşadıkları trajikomik olaylar, sağlık raporu almak için hasta yada sağlam kişilerin yaşadıkları sorunlar , hastanelerdeki sözde temiz olması gerekirken içler acısı durum, hastalara mali durumlarina göre yapılan muameleler , hastalara verilen bozuk yemekler ama doktor ve hemşirelere çıkan taze sağlıklı yiyecekler , sağlık sektörünün o zaman ki çarpık ve düzene aykırı durumu .....
Kitap ayrıntılı incelendiğinde toplumsal yergiye çok fazla rastlanmaktadır. O dönemdeki doktorların neredeyse hastalara hiç değer vermedikleri ve ülkedeki sağlık sektörünün çok geri bir durumda olduğu görülmektedir. Tabi bunlar mizahi bir şekilde ele alınmış
Bu hastane koğuşunda herkes birbiri ile aile gibidir. Herkesin de bir lakabı vardır. Kimisi dış görünüşüne göre almıştır lakabını, kimisi ise memleketi ya da davranışlarına göre… Doktorlarına bile bir lakap uydurmuşlardır:
Mesela doktor Baba Şükrü. Bunun haricinde ;
“Rizeli Zeki,
Tutuk Tahir,
Musluk Nuri,
Nalbant Şevket,
Kekeme Kemal,
Bihruz Bey,
Rıfat Ilgaz’ı daha yeni tanıdım. Yaşantısından kaleminden çok şey kattım kendime, ama bu kitabı bana diğer okuduğum 2 kitap kadar tat vermedi. Kitabı okurken olanlara üzülüp hayret ediyor bir yandan da gülümsüyorsunuz. Bugün ile geçmişi karşılaştırıyor, hala benzer şeylerin yaşandığını hissediyorsunuz.
Klasik bir Rıfat Ilgaz kitabı, güldürürken düşündürüyor. Sağlık sisteminin korkunçluğu bürokrasinin çıldırtan yavaşlığı güzel anlatılmış ama karakterlerle pek bütünleşemedim. Tiyatroyaya da uyarlanmış oyununu izlemek daha da keyifli olacaktır.
Bir hemşire olarak okurken düşündüğüm; çok şükür fiziki şartlar olarak kitaptaki kötü durumlar geride kaldı ama üzüldüğüm bi nokta insani şartların her yönden daha da kötüye gittiği. Doktor ,hemşire, hasta farketmez hastane ortamında acilde gördüğüm kimsenin kimseye tahammülü kalmamış , şiddettin ,hakaretin giderek arttığı normalleştiği ,dindar nesiller kindar nesillere dönüştüğü ,eğitimin kalitesiyle bu kadar oynanması durumu düzeltilemez noktaya dönüştürmez umarım. Güzel günler henüz yaşamadıklarımız...
Bazı kitapları okurken sıkılıyorum.Hemen bitsin istiyorum,sonuç nereye varacak diyorum.Sonra bitirince aradan beş dakika geçiyor,bir gözümün önüne getiriyorum kitabın olay örgüsünü,karakterlerini,aslında diyorum güzel kitaptı.Bu da onlardan biri oldu benim için.Kitapta bir verem hastanesinde aynı odada kalan insanların diyaloglarını anlatıyor yazar.Kendine de bu karakterlerden biri olarak yer vermiş.Biraz gözlemci olarak kalmayı tercih etmiş.Kitapta çok fazla tıbbi terim var anlamak biraz zor oluyor,hatta çoğu espride tıbbi terimler üzerinden olunca pek çok tıpçının içinde espriyi kaçırmış insan olarak kala kalıyorsunuz.
Bir ara hastanede kalmış biri olarak tasvir ettiği koridorları odaları gözümün önüne getirdim.Ben bir gece yattım ama diğer odaların önlerinden geçerken gördüğüm sessizliği unutmam.Artık insanların yüzünde durumu kabulleniş var bir mahzunluk.Yanındaki refakatçiyle bile kısıt sesle konuşuyorlar,azami bir kaç cümle dışında ortalık gene sessiz.Kapıdan gelen insanlara karşı tepkisizler.İster istemez sende de bir sessizlik oluşuyor hastaneye girince.Kitabın bendeki etkisi tamda bu noktada oldu.Resmen bendeki tüm hastane algısını yıktı.Bir oda düşünün her gün kan kusarak yatan insanlar.Ve bir odada en az 6 kişi var.Yanlarında refakatçi yok,yakın olarak saydıkları o odadaki bir avuç, kendi gibi hasta var sadece.Hepsi birbirinin ailesi olmuş durumda.Özellikle bazıları müdavimi olmuş oraların,ahbaplık başlamış.Öyle insanlar düşünün birbirlerinin hem annesi,hem babası,hem hasta bakıcısı ve hatta doktoru olmuş.
Dayanışmanın asıl anlamını hatırlatırken,ölümün kol gezdiği ortamda bile gülümsemenin önemini hatırlattı bana kitap.Ve en zor zamanınızda candan,samimi ve halinizden anlayan üç beş insan bile yeter.Yeter ki yollarınız birleşsin.
Pijamalılar
Toplumsal yergi türüne örnek olabilecek bu kitap, Rıfat Ilgaz'ın verem hastalığı sebebiyle yakından tanıma imkanı bulduğu hastanelerde geçiyor ve bu vesileyle sağlık sisteminin eleştirisini yapıyor yazar.
38 derece ateşle 42 gun boyunca röntgen için ordan oraya sürüklenen hasta mı ararsınız, hastanede yatak bulabilmek için araya tanıdık birilerini sokmaya çalışanı mı yoksa yemeklerden şikayet ettiler diye hastaneden taburcu edileni mi...hepsi ziyadesiyle mevcut.Ancak kitap kapağından tahmin edileceği gibi bu durumları ajitasyon yoluyla degil de kara mizah yaparak vermeyi tercih etmiş.
Hababam Sınıfı'nda nasıl İnek Şaban, Güdük Necmi gibi isimler kullandiysa bu romanda Musluk Nuri, Nalbant Şevket, Kekeme Kemal gibi kahraman isimleri seçmiş.Başlangıçta "Bizim Koğuş" ismiyle yayımlanan kitap 70 li yıllarda Pijamalilar ismiyle yayımlanmaya başlamış.
"Bu aralar kafamı toplayamıyorum, hangi kitabı elime alsam süründürüyorum." diyen olursa hemen okumaya başlasın, oldukça akıcı.Keyifli okumalar dilerim
Yazar Hakkında
Rıfat IlgazYazar · 67 kitap
1911 yılında Kastamonu’nun Cide ilçesinde doğdu. 7 Temmuz 1993 tarihinde öldü.Rıfat Ilgaz 1940’ların toplumcu-gerçekçi şairlerindendir. 1911 yılında Cide’de doğdu. Şiir yazmaya ortaokul öğrencilik yıllarında başladı. İlk şiiri 27 Temmuz 1927 ‘de, günlük Nazikter gazetesinde yayınlandı. Ayrıca; Açıkgöz(Kastamonu), Güzel İnebolu ve Güzel Tosya gazetelerinde şiirleri ve yazıları yayınlanmaya başladı. Lise yıllarında babasının ölümü sebebiyle buradan ayrıldı. Yatılı olarak Kastamonu Muallim Mektebi’nde öğrenim gördü. 1930 yılında mezun oldu.
Altı yıl süreyle Gerede, Akçakoca, Hendek ile Düzce arasında Gümüşova’da ilkokul öğretmenliği yaptı. Ankara Gazi Eğitim Enstitüsünü 1938 ‘de bitirdi ve Adapazarı Ortaokulu Türkçe Öğretmenliğine atandı. 1939’da İstanbul Karagümrük Ortaokulu’nda Türkçe Öğretmenliğine başlayan Ilgaz’ın, yazı ve şiirleri dergilerde yayınlanmaya başladı. 1940 ‘da Çığır, Oluş, Ulus, Güneş, Yücel, Varlık, Hamle ve Yeni İnsanlık dergilerinde şiirleri çıktı ve aynı yıl Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü’ne girdi. Ömer Faruk Toprak ile 9 Eylül 1942’de Yürüyüş Dergisi’ni çıkardılar. Bu dergide Orhan Kemal, Sait Faik, Cahit Irgat, A.Kadir, Nazım Hikmet (İbrahim Sabri) ile birlikte çalıştılar. 1943’te ilk kitabı "Yarenlik"i yayınladı. Şiirleri olağanüstü bir ilgi gördü. Ocak 1944’de "Sınıf" adlı şiir kitabı çıktı. Sıkıyönetim kararı ile toplatıldı. 1945’te Gün Dergisi çıktı. Bu dergide yazıları yayınlandı. Aziz Nesin’in Cumartesi Dergisine ortak oldu. Seçici kurulda çalıştı. 1946’da Esat Adil, Sabahattin Ali ve Aziz Nesin ile birlikte Gerçek Gazetesini çıkardılar. 1946 Ekim ayında Yığın Dergisi’ni Esat Adil ve Adil Yağcı ile birlikte çıkardılar. Öğretmenliğe yeniden döndükten sonra Boğazlayan-Yozgat’a tayini çıktı. Hastalığı nedeniyle Validebağ Sanatoryumunda yattı. Şubat 1947’de Sabahattin Ali, Aziz Nesin ve Mim Uykusuz’un çıkardığı Marko Paşa kadrosuna girdi. Sık sık kapatılan bu derginin daha sonraları sorumlu müdürlüğünü üstlendi. Malum Paşa, Merhum Paşa, Hür Marko Paşa gibi dergilerin adı sık sık değişiyordu. 1950’li yıllarda Ilgaz, gazetecilik yapmaya başladı. Sakıncalı olduğundan gazeteler ve dergiler imzalarına pek yer vermediler.
1952-1960’da Tan Gazetesi’nde dizgici-musahhih ve röportaj yazarı olarak çalıştı. Turhan ve İlhan Selçuk’un çıkardığı Dolmuş Dergisi’ne "Stepne" takma adıyla yazılar yazdı. Hababam Sınıfı, Pijamalar(Bizim Koğuş), Don Kişot İstanbul’da bu dergide dizi olarak yayınlandı. Hababam Sınıfı’nı da isminin sakıncalı olması nedeniyle "Stepne" (Yedek Lastik) takma adıyla yazdı. Ocak 1953’te Devam adlı şiir kitabını çıkardı ve bu kitap da toplatıldı. Rıfat Ilgaz Demokrat İzmir, Akbaba, Vatan, Yeni Gün, Yeni Ulus gibi yayın organlarında ve kimi edebiyat dergilerinde yazı yazdı. Sınıf Yayınları’nı kurdu ve kendi kitaplarını yayınlayabildi. 1970’te Basın Şeref Kartı’nı aldı. 1974’te emekli oldu. Doğum yeri olan Cide’ye yerleşti. 12 Eylül 1980 döneminde gözaltına alındı. 70 yaşında gerekçesiz sorguya çekildi ve gözaltında kaldı. Tutukluluğu sona erince İstanbul’da oğlu Aydın Ilgaz ile birlikte ölümüne kadar yaşadı. Bu olaylar "Kırk Yıl Önce Kırk Yıl Sonra" adlı kitabında anlatılır. Onu hepimiz Hababam Sınıfı’nın yazarı olarak bildik. Altmış kitabı olmasına rağmen onun şairliğini, romancılığını ve öykü yazarlığını unutmamamız gerekir. Rıfat Ilgaz 7 Temmuz 1993 günü öldü.
